ตอนที่ 792 สาวใช้ตัวแสบ 696

ตอนที่ 792 สาวใช้ตัวแสบ 696

หากไม่ได้เป็นเพราะว่าความต้องการของเลี่ยวเหวยตง มีเพียงสาวสวยเพียงอย่างเดียว เย่เชินหลินก็คงจะไม่จับคู่ให้กับพวกเขา นิสัยของโม่เสี่ยวหนงเขานั้นรู้ดี และเขาก็คิดว่าหล่อนนั้นไม่คู่ควรกับหนุ่มหล่อมากความสามารถ

เขาอุตส่าห์จัดการให้กับเธอเรียบร้อยแล้ว แต่โม่เสี่ยวหนงกลับไม่รับน้ำใจนี้ สีหน้าของเย่เชินหลินเคร่งขรึม และพูดขึ้นอย่างเยือกเย็นว่า：“หากไม่อยากเจอก็ไม่ต้องเจอ ไม่มีใครบังคับคุณ พ่อบ้าน！”

พ่อบ้านก้าวขึ้นมาข้างหน้า พูดขึ้นด้วยความเคารพว่า：“คุณเย่ ผมอยู่นี่ครับ ไม่ทราบว่ามีอะไรจะกำชับครับ”

“คุณช่วยไปโทรศัพท์หาเลี่ยวเหวยตง บอกเขาว่าไม่ต้องมาแล้ว น้องสาวของภรรยาผมติดธุระ”

“ไม่ไม่ไม่ พี่เขย ฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้น ฉันก็แค่ ฉันก็แค่รู้สึกแปลกใจ ขอโทษนะคะ พี่เขย พี่อย่าโกรธเลย”โม่เสี่ยวหนงรีบสะบัดมือเซี่ยชีหรั่นออก จากนั้นออกไปยืนขวางพ่อบ้าน รีบอธิบายกับเย่เชินหลิน

ใบหน้าของเย่เชินหลินยังคงเรียบเฉย เซี่ยชีหรั่นก็ยังคงก้าวเท้าไปข้างหน้า โอบไหล่ของเย่เชินหลินและพูดด้วยน้ำเสียงเบาว่า：“ไหนๆคนก็มาแล้ว จะบอกให้เขากลับกลางทางก็คงจะดูไม่ดี หลิน คุณอย่าอารมณ์เสียเลย เป็นเพราะฉันไม่ดีเอง ฉันควรจะบอกเสี่ยวหนงก่อน ครั้งที่แล้วเธอ ……คุณก็รู้ เธออาจจะมีบาดแผลอยู่ในใจในเรื่องของการจัดคู่ อย่าโทษเธอเลย”

“ใช่ค่ะ พี่เขย ฉันมีแผลบางอย่างอยู่ในใจ แต่ว่าตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว ไม่ช้าก็เร็วฉันจะต้องข้ามผ่านมันไป พี่อุตส่าห์แนะนำให้ฉัน ฉันขอบคุณจากใจ คนที่คุณแนะนำจะต้องดีอย่างไม่มีที่ติแน่นอน ฉันจะลองพิจารณาผู้ชายคนนี้อย่างตั้งใจ”โม่เสี่ยวหนงพูดขึ้นอย่างรีบร้อน

“เมื่อสักครู่นี้ยังมีแผลใจ ตอนนี้คิดได้แล้ว หล่อนนั้นคิดได้รวดเร็วจริงๆ” เย่เชินหลินพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่จริงจังประโยคหนึ่ง โอบไหล่ของเซี่ยชีหรั่น และพูดกับพ่อบ้านว่า：“ในเมื่อโม่เสี่ยวหนงอยากจะพบ งั้นก็ไม่ต้องโทรแล้ว ให้เลี่ยวเหวยตงมาเถอะ”

เมื่อพูดจบ ก็โอบเซี่ยชีหรั่นเดินไปข้างหน้า

เซี่ยชีหรั่นอยากที่จะหยุดฝีเท้าลงเพื่อที่จะบอกกับโม่เสี่ยวหนงว่าอย่าเสียใจไปเลย แต่มือของเย่เชินหลินนั้นคว้าเธอไว้แน่น แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ต้องการให้เธอไป

โม่เสี่ยวหนงมองเขาทั้งสองที่ค่อยๆเดินจากไป โกรธจนต้องขบฟันแน่น

เซี่ยชีหรั่น！ฉันจะคิดเสียว่าพี่หวังดีกับฉันก็แล้วกัน คิดเสียว่าพี่เป็นพี่สาวที่ยิ่งใหญ่ ฉันก็แค่โทรหาเขาตอนดึก？ไม่ได้ใช้คำพูดที่เกินไป ไม่ได้ทำเรื่องที่เลวร้าย ทำไมพี่จะต้องรีบร้อนจับคู่ให้กับฉันด้วย พี่กลัวว่าฉันจะแย่งเขาไปใช่ไหม？

ฉันจะแย่งเขาให้ได้！

แม้ว่าฉันจะดูตัวสำเร็จก็ตาม หรือแม้ว่าฉันจะแต่งงานไปแล้ว ฉันก็จะไม่ล้มเลิกที่จะตามจีบเขา

ส่วนเย่เชินหลินนั้น ใบหน้าของช่างเย็นชาเสียจริง แถมยังพูดเสียดสีเธอต่อหน้าคนอื่นอีก เขาก็แค่เกิดมาหน้าตาดี ตระกูลดี ฐานะร่ำรวยก็เท่านั้นไม่ใช่เหรอ？ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน เขาก็ยังเป็นแค่คนคนหนึ่ง หากเป็นคนก็จะต้องมีจุดอ่อน เธอไม่เชื่อว่าเธอจะไม่สามารถจับเขาไว้ในกำมือได้

เดิมทีโม่เสี่ยวหนงนั้นรังเกียจลูกชายของรองประธาน รู้สึกว่าเซี่ยชีหรั่นได้เคียงคู่กับลูกชายของประธาน แต่ตนเองนั้นกลับจะได้เคียงคู่กับลูกชายของรองประธาน ซึ่งระดับนั้นแตกต่างกัน เธอนั้นไม่เต็มใจ

เมื่อเธอคิดในอีกมุมหนึ่ง เธอกลับรู้สึกว่าตอนนี้ยังไม่ใช่โอกาสที่ดี

พวกเขาต้องการที่จะกีดกันเธอไม่ใช่เหรอ？หากว่าเธอมีผู้ชายเป็นของตนเองแล้ว หรือแม้กระทั่งแต่งงานแล้ว นั้นแหละถึงจะเป็นวิธีการปกปิดความคิดที่อยู่ในใจเธอที่ดีที่สุด

เซี่ยชีหรั่น คิดไม่ถึงเลยว่าโม่เสี่ยวหนงจะรู้จักใช้วิธีแผนซ้อนแผน？

เย่เชินหลินให้พ่อบ้านจัดการอย่างเต็มที่เพื่อเป็นการให้เกียรติโม่เสี่ยวหนงและเป็นการไว้หน้าเลี่ยวเหวยตง ดังนั้นวันนี้คฤหาสน์ทั้งหลังจึงยุ่งวุ่นวาย

นับตั้งแต่หลังจากที่ส้งหลิงหลิงขออนุญาตเย่เชินหลินให้สามารถออกไปทำกิจกรรมได้อย่างอิสระ ทุกวันก็จะลงมาเดินเล่นข้างล่างตึกหนึ่งรอบ

วันนี้เธอได้ยินพวกคนใช้วิพากษ์วิจารณ์์กันอย่างลับๆ ว่าจะจัดงานดูตัวให้กับโม่เสี่ยวหนง ข่าวๆนี้สำหรับส้งหลิงหลิงแล้วไม่ใช่ข่าวดีสักเท่าไหร่นัก

เมื่อมองดูเขาใกล้จะอายุครบหนึ่งขวบแล้ว หล่อนวางแผนว่าหากครบหนึ่งเดือนแล้วหล่อนจะวางยาโม่เสี่ยวหนงกับเย่เชินหลิน

แต่หากโม่เสี่ยวหนงแต่งงานและออกจากคฤหาสน์หลังนี้ไป แผนการนี้ก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

หลังจากที่เขากลับไปในห้อง เขานั้นใจร้อนดุจดังไฟไหม้ อยากที่จะขัดขวาง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงร้อนใจเท่านั้น

เย่เชินหลินพาเซี่ยชีหรั่นกลับมาที่ห้องนอนชั้นหนึ่งของพวกเขา สีหน้าของเย่เชินหลินนั้นยังคงดำคล้ำ

“หลิน คุณโกรธจริงๆเหรอ？แม้ว่าบางครั้งเสี่ยวหนงจะไม่รู้ประสีประสา แต่ว่าจิตใจของเธอนั้นไร้เดียงสา อาจจะพูดจาตรงเกินไป คุณอย่าโกรธเลย ฉันรู้ว่าคุณจัดการเรื่องดูตัวให้กับหล่อนก็เพื่อฉัน ฉันขอบคุณคุณมาก จริงๆนะ คุณอย่าโกรธเลย”

“จิตใจของหล่อนนั้นไร้เดียงสา？เป็นเพราะหล่อนไม่ไร้เดียงสาต่างหาก หล่อนถึงได้มีพฤติกรรมเช่นนี้” เย่เชินหลินพูดขึ้นอย่างเย็นชา

เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจเฮือกหนึ่ง กดเสียงลงต่ำ จากนั้นก็พูดโน้มน้าวเย่เชินหลิน：“ไม่ต้องไปสนใจ หรอกว่าหล่อนนั้นจะเป็นอย่างไร เพราะไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามหล่อนก็เป็นน้องของเธอ หากไม่มีตระกูลโม่ก็ไม่มีฉันเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องของเธอ อีกทั้งไหนๆคุณก็ได้เริ่มทำเรื่องดีๆไปแล้ว ก็ต้องทำต่อไปให้เสร็จ อย่าโกรธเลย โกรธจนไม่หล่อแล้ว”

“คุณก็นะ！”เย่เชินหลินลูบผมของเซี่ยชีหรั่นครู่หนึ่ง พูดอย่างจนปัญญาว่า：“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ใส่ชุดแบบนี้จะไปพบแขกได้อย่างไรกัน？”

เซี่ยชีหรั่นเหมือนยกภูเขาออกจากอกแล้วยิ้มหวาน

“แน่นอนว่าคงจะไม่แต่งตัวเช่นนี้ ฉันจะใส่ชุดคู่รักกับเจ้าชายใหญ่ของตระกูลเย่ ฉันจะใส่กระโปรงสีเขียวอ่อนตัวนั้น ส่วนคุณใส่เสื้อเชิตสีเขียวอ่อน ฉันคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว”

“เรื่องเล็กน้อย”เย่เชินหลินกลอกตามองเธอ

“คุณรับปากแล้ว？ไม่โกรธแล้ว？ถ้างั้นฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันเปลี่ยนเสร็จก็จะไปหยิบเสื้อเชิตในห้องเก็บเสื้อผ้า รอฉันสักครู่นะ”

เมื่อเซี่ยชีหรั่นพูดจบ ขณะที่จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำก็ถูกเย่เชินหลินคว้าแขนเอาไว้