ตอนที่ 796 สาวใช้ตัวแสบ 700

ตอนที่ 796 สาวใช้ตัวแสบ 700

ทำไมสุดท้ายสถานการณ์มันถึงได้กลายเป็นเช่นนี้ เธอถอยครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อถอยมากระทั่งจุดนี้ จุดที่เขาเชื่อส้งหลิงหลิงเสียแล้ว

“เด็กโง่ เธอคิดมากเกินไปแล้ว ทำไมผมจะไม่เชื่อคุณหล่ะ ผมรู้ว่าคุณนั้นทำเพื่อเด็กน้อย”เย่เชินหลินพูดขึ้นพร้อมกับลูบผมของเซี่ยชีหรั่น แต่เธอกลับหันศีรษะหนี

“เย่เชินหลิน คุณจงใจ สรุปแล้วทำไมคุณถึงได้ปกป้องหล่อนกันแน่？”เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วแล้วถามขึ้น

“ผมไม่ได้ปกป้องหล่อน หล่อนเป็นแม่ของเด็กน้อย เด็กน้อยต้องการดูดนมแม่ ต้องการหล่อน ผมรู้ว่าพฤติกรรมบางอย่างของหล่อนอาจจะทำให้คุณไม่คุ้นชิน ผมก็ไม่ชอบเช่นเดียวกัน แต่ว่าเพื่อเด็กแล้ว ผมต้องอดทนกับหล่อนสักพัก”สีหน้าของเย่เชินหลินนั้นเคร่งขรึม คำพูดที่พูดออกมาก็สุขุมหนักแน่น

จากใบหน้าของเขาทำให้เซี่ยชีหรั่นรับรู้ได้ว่าเขานั้นจนใจและจนปัญญา

เพียงแต่ว่าเธอนั้นไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาถึงได้จนใจและจนปัญญาเช่นนี้

“หลิน คุณคิดว่านมแม่สำคัญขนาดนั้นเลยหรือ？ฉันก็เป็นเด็กที่ไม่เคยดื่มนมแม่ ฉัน……”

“เย่เจิ้งเหิงนั้นไม่เหมือนกัน”เย่เชินหลินคัดค้านของพูดของเซี่ยชีหรั่น น้ำเสียงของเขานั้นจริงแท้อย่างไม่ต้องสงสัย ความหมายที่สื่อออกมานั้นชัดเจนอย่างไม่มีข้อสงสัยว่า ลูกของเขาต้องการนมแม่

“โอเค ดูแล้วว่าพูดไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ผลก็ยังเป็นเช่นเดิม ฉันไม่อยากจากคุณไปด้วยเหตุผลนี้ เพราะว่ายังไงคุณก็ทำเพื่อเด็ก แต่ว่าพอฉันนึกถึงสิ่งที่ส้งหลิงหลิงทำกับเด็กน้อย ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรฉันถึงจะรู้สึกดีขึ้นบ้าง แม้ว่าตอนนี้คุณจะปกป้องเขา แต่ฉันเชื่อว่าสักวันหนึ่งคุณจะต้องเห็นหล่อนกระทำกับเด็กน้อยด้วยตาของคุณเอง เมื่อถึงเวลานั้นคุณก็คงจะเปลี่ยนความคิด ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันอยากจะไปพักผ่อน คงจะไม่คุยเป็นเพื่อนคุณต่อแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นพูดจนจบด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย จากนั้นก็ถอยออกจากอ้อมกอดของเย่เชินหลิน

ครั้งนี้ เย่เชินหลินไม่ได้รั้งเธอเอาไว้

เขามองไปที่เงาหลังของเซี่ยชีหรั่นอย่างเงียบๆ สีหน้านั้นเริ่มเคร่งขรึมและเย็นชา

ส้งหลิงหลิง！ส้งหลิงหลิงเธอนั้นสมควรตาย！คุณจงใจหาเรื่องให้ผมชัดๆ ลูกร้องไห้ขนาดนี้แล้ว คุณก็ยังใช้ลูกเป็นเครื่องมือเพื่อให้ตนบรรลุเป้าหมาย คุณรอดูก็แล้วกันว่า สักวันหนึ่ง คุณจะต้องพบกับจุดจบอย่างน่าสมเพช！

เมื่อเซี่ยชีหรั่นกลับเข้าไปในห้อง โม่เสี่ยวหนงกับเลี่ยวเหวยตงก็รับประทานอาหารเสร็จพอดี

ขณะที่เธอเพิ่งจะนั่งลงในห้องนอนของเย่เชินหลิน โม่เสี่ยวหนงก็มาเคาะประตูพอดี

“เชิญเข้ามา！”

“พี่คะ ฉันกับเหวยตงทานอาหารกันเสร็จแล้ว เขาบอกว่าจะพาฉันไปร้องคาราโอเกะ”โม่เสี่ยวหนงโผล่หน้าเข้ามาแล้วพูดขึ้น

“อย่าไปสนิทสนมกับเขาเร็วนัก เป็นผู้หญิงควรที่จะไว้เชิงบ้าง ไปร้องคาราโอเกะได้นะ แต่เอาไว้วันหลังเถอะ”เมื่อเซี่ยชีหรั่นเห็นว่าในหน้าจิ้มลิ้มของโม่เสี่ยวหนงนั้นเศร้าลง เธอก็ยิ้มและพูดอธิบายกับเธอว่า：“พี่หวังดีกับเธอนะ เธอลองคิดดูดีๆสิว่า ผู้ชายคงไม่ชอบผู้หญิงที่ได้มาง่ายๆหรอก ”

“ก็ได้ ก็ได้ค่ะ งั้นคืนนี้ฉันจะยังไม่ไป พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน ถ้างั้นฉันจะไปคุยเป็นเพื่อนเขาที่ห้องโถงสักพัก ไม่อยากให้เขานั้นรู้สึกว่าฉันนั้นเฉยชากับเขาจนเกินไป”

“อืม”เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ส่วนโม่เสี่ยวหนงนั้นก็ปิดประตูแล้วเดินจากไป

ขณะที่เย่เชินหลินนั้นเดินจากมา เขาไม่ได้กลับไปที่ห้องนอน แต่กลับตรงไปที่ห้องหนังสือ

นับวันเซี่ยชีหรั่นกับส้งหลิงหลิงก็ปะทะกันมากขึ้นเรื่อยๆ เขานั้นรู้ดีว่ามันคงไม่สามารถที่จะหลบหลีกได้ หากเขานั้นปกป้องเซี่ยชีหรั่นและยืนอยู่ข้างเธอ จะทำให้ยากที่จะจัดการกับหล่อน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงจัดการเช่นนี้

ไม่นานนัก เลี่ยวเหวยตงก็เอ่ยปากว่าจะกลับบ้าน วันนี้พ่อของเขามีธุระไม่ได้อยู่ที่เมืองนี้ ส่วนแม่ของเขานั้นอยู่บ้านคนเดียว เขาจึงเป็นห่วง

เขาเคยได้ยินมาว่าเย่เชินหลินนั้นเป็นลูกกตัญญู เขาต้องการให้เขานั้นให้ความสำคัญกับตน จึงเอาเขาเป็นแบบอย่าง ดังนั้นจึงมักพูดเรื่องของแม่จนติดปาก

โม่เสี่ยวหนงนั้นไม่อยากให้เลี่ยวเหวยตงรู้สึกถูกเมินเฉย และต้องการที่จะให้เซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินรู้สึกว่าตนนั้นอยากจะคบหากับเลี่ยวเหวยตงจริงๆ ขณะที่เลี่ยวเหวยตงต้องการที่จะกลับ หล่อนจึงตั้งใจเชิญเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นออกไปส่งเขา

ในเมื่อคนที่มานั้นคือแขก แน่นอนว่าพวกเขาทั้งสองคงไม่ปฏิเสธ และออกไปส่งเขาเป็นเพื่อนโม่เสี่ยวหนง

พวกสาวใช้และพนักงานรักษาความปลอดภัยต่างส่งเลี่ยวเหวยตงด้วยความเคารพเช่นเดียวกับตอนที่เขามาถึง แม้ว่าส้งหลิงหลิงจะอยู่ข้างบน แต่หล่อนก็ได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน

หลังจากที่เด็กน้อยได้ดูดนมจนอิ่มแล้วก็นอนหลับไป ภายในใจของหล่อนนั้นโกรธเป็นอย่างมาก เมื่อคิดถึงตอนที่เธอพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะขัดขวาง แต่ในที่สุดก็ขัดขวางไม่สำเร็จ หล่อนนั้นยอมไม่ได้

หล่อนนั้นหลับตาแล้วพิงหมอนที่อยู่บนเตียง พยายามคิดทุกวิถีทางว่าจะทำอย่างไรถึงจะไม่สูญเสียโม่เสี่ยวหนงหมากตัวนี้ไป

เมื่อนึกถึงตอนที่โม่เสี่ยวหนงมาที่คฤหาสน์หลังนี้ใหม่ๆ หล่อนก็อยู่ หล่อนนั้นยังจำได้ว่าเธอและเย่เชินหลินก็เคยถ่ายรูปคู่กัน

เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ แต่โม่เสี่ยวหนงก็ยังคงไม่แสดงความรู้สึกดีที่มีต่อเย่เชินหลินออกมา

ส้งหลิงหลิงนั้นไม่เชื่อว่าโม่เสี่ยวหนงจะชอบพอกับเลี่ยวเหวยตงจริงๆ

แม้ว่าตระกูลเลี่ยวก็เป็นข้าราชการเหมือนกัน แต่ว่าพ่อของเลี่ยวเหวยตงนั้นใจไม่กล้า โกงกินก็น้อยมาก ทำให้บ้านของพวกเขาไม่ได้มีทรัพย์สมบัติมากมายอะไร อีกทั้งหากเปรียบเทียบหน้าตา ระหว่างเย่เชินหลินกับตัวของเลี่ยวเหวยตงเองนั้น ก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว

โม่เสี่ยวหนงก็เป็นอีกหนึ่งคนที่อยู่ในแวดวงบันเทิง จะไม่สนใจรูปร่างหน้าตาและทรัพย์สมบัติของผู้ชายได้อย่างไร？

แต่ว่าก็พูดยาก กลัวก็แต่ว่าหล่อนจะถูกใจเลี่ยวเหวยตงเข้าจริงๆ ความรู้สึกระหว่างคนสองคนนั้นมันช่างละเอียดอ่อน ไม่มีใครพูดได้อย่างชัดเจน？

ส้งหลิงหลิงยิ่งคิดยิ่งรู้สึกร้อนใจ อีกไม่กี่วันลูกของหล่อนก็จะอายุครบหนึ่งเดือนแล้ว

หล่อนอยากจะเจอกับโม่เสี่ยวหนง แต่ก็ไม่อยากที่จะให้มันดูเอิกเกริกมากเกินไป