ตอนที่ 806 สาวใช้ตัวแสบ 710

ตอนที่ 806 สาวใช้ตัวแสบ 710

เขาต้องการให้พ่อบ้านเก็บเป็นความลับ แม้พ่อบ้านอยากถามเขาว่าเกิดปัญหากับคุณชายน้อยใช่ไหม แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเย่เชินหลินเขาก็ได้แต่เงียบไป

เด็กตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากหลับไปนานพอสมควร โชคดีที่เขารู้สึกหิวมาก เมื่อทันทีที่ส้งหลิงหลิงป้อนนมให้ลูก เด็กจึงรีบกินและไม่ได้งอแงอีก

ช่วงพักเที่ยงของเซี่ยชีหรั่นมีเพียงเซี่ยอี้ชิงที่เข้ามาหาเธอ เมื่อไม่เห็นเย่เชินหลินเธอก็รู้สึกน้อยใจเล็กน้อย แต่เธอรู้ว่าเด็กคงต้องงอแงมาก เขาคงอาจจะยุ่งอยู่ ซึ่งเธอเข้าใจดี

เซี่ยอี้ชิงพาเธอไปกินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารตงเจียง หลังจากกินอาหารเที่ยงเสร็จเธอก็กลับไปพักที่ออฟฟิศ

จนถึงช่วงเวลาเลิกงาน เซี่ยชีหรั่นก็เห็นเย่เชินหลินยืนรออยู่หน้าประตูบริษัทแล้ว เธอรู้สึกเซอร์ไพรส์และดีใจมาก

เธอเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาเย่เชินหลิน เขายิ้มตอบเธออย่างอ่อนโยนแล้วกอดเธอไว้เหมือนไม่มีใครคนอื่นเห็น

“ได้ข่าวว่าไปทานอาหารเที่ยงที่ตงเจียงเหรอ? เป็นไงบ้างอร่อยไหม?” เย่เชินหลินถาม

แม้เขาจะยุ่งอยู่แต่ก็ไม่เคยลืมใส่ใจเธอ เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าแล้วยิ้มตอบอย่างมีความสุข “ก็โอเค อร่อยดี”

“จริงเหรอ? อร่อยกว่าตอนที่เราไปด้วยกันไหม?” เย่เชินหลินแกล้งถามอย่างขมขื่น

“ไม่หรอก ก็พอ ๆ กัน” เซี่ยชีหรั่นยิ้ม

“เด็กน้อย!” เย่เชินหลินลูบผมเธอเบา ๆ

“หิวแล้วยัง? ถ้ายังไม่หิวไปเดินเล่นกับผมหน่อย” เย่เชินหลินพูด เซี่ยชีหรั่นจับมือเขาแล้วพูดตอบ “ยังไม่หิวหรอก เราไปเดินเล่นกันก่อนก็ได้”

ทั้งสองเดินจุงมือกันไปเรื่อย ๆ รถของเขาก็ค่อย ๆ ขับตามจากที่ไม่ไกลมากนัก

“หลิน คุณมีเรื่องจะบอกฉันใช่ไหม?” เซี่ยชีหรั่นถามเบา ๆ

แม้เขาจะดูมีความสุขเมื่อได้เห็นเธอ แต่เธอก็มองเห็นความรู้สึกบางอย่างจากนัยน์ตาของเขา

เด็กน้อยของเขาฉลาดขึ้นทุกวัน เย่เชินหลินได้แต่พยักหน้ายอมรับ

“มีเรื่องอะไรเหรอ?”

“ผมให้ส้งหลิงหลิงกลับมาให้นมลูกอีกครั้งแล้วนะ” เย่เชินหลินหยุดก้าวเดินแล้วมองหน้าเซี่ยชีหรั่นไว้ คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกไม่คาดคิด

เมื่อคืนตอนที่เด็กร้องไห้งอแง เธอพยายามบอกเขาหลายครั้งว่าให้ส้งหลิงหลิงกลับมา แต่เขาไม่ยอมสักที เห็นได้ชัดว่าตอนนั้นเขาใจแข็งมาก

“ลูกร้องไห้ไม่หยุดแล้วทุกคนก็ทำอะไรไม่ได้ใช่ไหม? ฉันบอกแล้ว ถ้าลูกหย่านมไม่ได้จริง ๆ ก็อย่าทรมานเขาเลย พวกเราไม่มีอะไรอยู่แล้ว สุขภาพของลูกเป็นสิ่งสำคัญที่สุดนะ”

“ขอบคุณที่เข้าใจกันนะ” เย่เชินหลินพูดกับเซี่ยชีหรั่นด้วยท่าทีที่จริงใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาพูดกับเธออย่างระมัดระวังแบบนี้ก็เพราะกลัวเธอจะไม่สบายใจ เขาใส่ใจความรู้สึกของเธอมาก

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกทราบซึ้งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นเล็กน้อย “คนบ้า ฉันเองแหละที่เป็นคนผิด ฉันไม่ควรคิดให้ส้งหลิงหลิงออกไปเลย ดูสิ ฉันทำให้ลูกต้องทรมานทั้งคืนแบบนี้”

“โทษคุณไม่ได้หรอก ผมเองก็ตั้งใจจะให้ลูกหย่านมแม่เหมือนกัน เพียงแต่ว่าร่างกายของเย่เจิ้งเหิงไม่ค่อยแข็งแรง เช้านี้เขาเป็นลมแล้วต้องส่งโรงพยาบาล คุณหมอแนะนำว่าอย่าเพิ่งให้เด็กหย่านมแม่ แล้วต้องให้แม่ของเด็กคอยดูแลลูกด้วย”

“ถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาลเลยเหรอ? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมคุณไม่บอกฉันสักคำเลยอ่ะ?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างเคร่งเครียด

“มันเกิดขึ้นกะทันหันไปหน่อย เลยไม่ได้ติดต่อคุณ”

“แล้วเป็นปัญหาอะไรเหรอ? อาการร้ายแรงไหม?” เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าตัวเองนั้นซื่อจริง ๆ เธอควรรู้แต่แรกว่าเด็กต้องมีปัญหาอะไรบางอย่างสิ ไม่งั้นทำไมเย่เชินหลินถึงไม่ยอมปล่อยส้งหลิงหลิงไปสักที?

เขารู้ว่าเซี่ยชีหรั่นต้องเป็นห่วงเด็กมากขึ้น เพราะฉะนั้นทำได้เพียงส่ายหัวเบา ๆ แล้วปฏิเสธเธอ “ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก ลูกแค่ร้องไห้นานไปหน่อย อารมณ์ค่อนข้างแปรปรวน หมอบอกว่าลูกมีนิสัยค่อนข้างใจร้อนรุนแรงกว่าเด็กทั่วไป แต่เรื่องนี้ค่อย ๆ ปรับปรุงได้”

“เฮ่อ! ดีนะที่ไม่เป็นอะไรมาก ไม่งั้นฉันคงต้องโทษตัวเองตายแน่ ต่อไปไม่ต้องให้ลูกหย่านมแล้วนะ เราทั้งสองไม่ควรทำแบบนั้นเลยจริง ๆ” เซี่ยชีหรั่นรู้สึกผิดและตกใจมากเมื่อนึกถึงเด็กถึงขั้นต้องสลบไป

“คุณคงตกใจแย่เลยสิ?” เธอพูดกับเย่เชินหลินด้วยความใส่ใจ

“คุณคิดว่าผู้ชายของคุณจะมีสภาพจิตใจที่แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมไม่ได้ตกใจอะไรขนาดนั้นหรอก”