ตอนที่ 805 สาวใช้ตัวแสบ 709

ตอนที่ 805 สาวใช้ตัวแสบ 709

“ผมส่งคุณไปทำงานนะ” เย่เชินหลินพูด

“ไม่เป็นไรหรอก หลิน คุณอยู่บ้านดูแลลูกเถอะ”

“คุณไม่ได้ยินที่แม่บ้านพูดเหรอ? ลูกคงจะหลับไปอีกสักพัก ไปเถอะน่า” เย่เชินหลินยังคงยืนยันคำพูด เซี่ยชีหรั่นก็ไม่ได้ปฏิเสธอีก

วันนี้เย่เชินหลินมอบหมายให้พ่อบ้านช่วยดูแลงานบ้านเป็นพิเศษ ระหว่างทางเซี่ยชีหรั่นพิงอยู่ที่ตักของเขา

เมื่อถึงบริษัท เย่เชินหลินวางจูบเบา ๆ ที่แก้มเธอแล้วให้เธอลงจากรถไป

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกสบายใจขึ้นมากเมื่อได้ฟังแม่บ้านพูดในตอนเช้า ถ้าเด็กยอมกินนมผงแล้วส้งหลิงหลิงได้ออกไปจากที่นี่ แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นค่อย ๆ เดินเข้าไปในตึกบริษัท ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายที่โทรจากวิลล่าของเขา

เขาจึงรีบรับสาย แล้วได้ยินเสียงกระวนกระวายของแม่บ้านดังขึ้น “คุณเย่คะ คุณชายน้อยร้องไห้ไม่หยุดเลย ไม่มีใครกล่อมเขาได้ ตอนนี้เขาเป็นลมไปแล้วค่ะ!”

เย่เชินหลินรู้สึกใจหายทันที เขาบีบกำปั้นไว้แน่น ๆ

ยังดีที่เขามีประสบการณ์การรับแรงกดดันได้ดี เขาจึงสงบสติอารมณ์ได้ในไม่กี่วินาทีแล้วพูดต่อ “เรียกหมอห่าวมา! เขาอาจจะปฐมพยาบาลให้ได้ ผมจะรีบกลับไป อย่าเพิ่งวางสายนะ ผมต้องการฟังสถานการณ์ที่นั่น”

“ค่ะ คุณเย่ หนูเรียกคุณหมอห่าวเรียบร้อยแล้ว แกคงใกล้ถึงแล้วค่ะ”

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงของหมอห่าวมาถึง หมอห่าวจึงใช้วิธีการฝังเข็มเพื่อช่วยเจ้าตัวเล็กเย่เจิ้งเหิงตื่นจากสลบได้

หลังจากเด็กตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้ไม่หยุดอีกครั้ง หมอห่าวพยายามใช้ทุกวิธีแต่ก็ทำให้เด็กสงบลงไม่ได้

เขารับโทรศัพท์จากพ่อบ้านมาแล้วคุยกับเย่เชินหลิน “คุณชายเย่ครับ ผมทำได้แค่นี้จริง ๆ ให้คุณส้งมาอุ้มเด็กได้ไหม ถ้าปล่อยให้ร้องต่อไปแบบนี้คงควบคุมไม่อยู่แน่เลยครับ”

สีหน้าของเย่เชินหลินยังคงนิ่งสงบอยู่ เขาจับกำปั้นแน่น ๆ แล้วพูดต่อ “ให้เธอมาไม่ได้ คุณช่วยบอกกับพ่อบ้านหน่อยว่าผมต้องการให้เขาเรียกรถพยาบาลมารับลูกผมทันที”

“คุณเย่ครับ ตอนนี้อาการของเด็กอันตรายมากนะครับ ถ้าจะให้หย่านมก็รอให้ส่งถึงโรงพยาบาลก่อนค่อยว่ากันได้ไหม?” หมอห่าวขอร้องเขาผ่านทางโทรศัพท์

เย่เชินหลินรู้ว่าหมอห่าวไม่กล้าพูดอะไรร้ายแรงเกินความเป็นจริง เขาจึงชกไปที่เบาะที่นั่งด้วยความแรง จากนั้นก็กัดฟันพูดต่อ “ ส่งเขาไปที่โรงพยาบาลที่ดีที่สุด แล้วให้ส้งหลิงหลิงตามไปด้วย! คุณก็ช่วยไปกับเขาด้วยนะครับ”

จากนั้นเย่เชินหลินก็สั่งให้คนขับรถรีบขับไปทางวิลล่า เขาต้องการพบเด็กโดยเร็วที่สุด

รถของเย่เชินหลินได้ไปพบกับรถของแม่บ้านระหว่างทาง เขาจึงรีบลงจากรถแล้วขึ้นไปในรถของแม่บ้าน จากนั้นก็เห็นลูกชายที่กำลังร้องไห้อยู่และตัวของส้งหลิงหลิงก็ยังร้องไห้ไม่หยุดเช่นกัน

“เชินหลิน ลูกเป็นแบบนี้ได้ไง? ทำไมลูกร้องไห้ไม่หยุดเลย ฉันพยายามป้อนนมให้ลูกแล้ว แต่เขาไม่ยอมกินสักที เราควรทำไงดี เมื่อกี้ก็เป็นลมไปอีกรอบแล้ว”

“เดี๋ยวไปถึงโรงพยาบาลก็รู้ คุณใจเย็นหน่อย อย่าให้อารมณ์ของคุณรบกวนลูก!” เย่เชินหลินพูดอย่างเย็นชาและส้งหลิงหลิงก็ตอบอย่างรีบร้อน “ค่ะ ๆ ๆ ฉันจะใจเย็น ฉันจะใจเย็น”

“ออกรถ!” เย่เชินหลินออกคำสั่ง คนขับจึงรีบสตาร์ทรถ ตอนนี้เด็กยังร้องไห้อยู่และทุกคนในรถก็รู้สึกกังวลมาก

“ขับช้าจริง ๆ หลบไป ผมมาขับเอง!” เย่เชินหลินพูดอย่างหงุดหงิด เขาให้คนขับรถเปลี่ยนไปนั่งรถคันอื่นแล้วเขาขึ้นมาขับเอง

ความกังวลของเขา ส้งหลิงหลิงมองด้วยตาแต่สุขด้วยใจ

เย่เชินหลิน คุณจะหยิ่งไปถึงไหน ในที่สุดคุณก็เป็นได้แค่พ่อธรรมดาคนหนึ่ง เมื่อลูกเกิดปัญหาจริง ๆ คุณก็ทนรับมันไม่ไหวหรอก คุณก็รู้ดีอยู่แล้วยังกล้ามากดดันฉันอีก ตอนนี้ต่อให้คุณกังวลแทบตายฉันก็ได้แต่สมน้ำหน้าคุณเท่านั้น

แต่เด็กคนนี้ก็ทำให้คนต้องตกใจจริง ๆ ส้งหลิงหลิงเองก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เกรงว่าปัญหาของลูกจะร้ายแรงกว่าที่เธอคิดไว้

ก่อนไปถึงโรงพยาบาล เด็กก็เป็นลมอีกครั้ง แต่หมอห่าวช่วยไว้ได้อีกครั้งเหมือนกัน

หลังจากถึงโรงพยาบาลเด็กก็ถูกส่งเข้าไปแผนกโรคหัวใจ สามคำนี้ทำให้ส้งหลิงหลิงต้องตกใจมาก ไม่เพียงแต่เธอคนเดียวที่รู้สึกตกใจ ยังมีพ่อบ้านและหมอห่าวก็ตกใจเหมือนกัน

“คุณหมอห่าวและพ่อบ้าน พวกคุณรอที่นี่ก่อนนะ ส้งหลิงหลิงอุ้มลูกมากับผม”

ครั้งนี้ ความโชคดีที่ส้งหลิงหลิงรู้สึกก็ได้เปลี่ยนเป็นความวิตกกังวลอย่างร้ายแรง

ส้งหลิงหลิงอุ้มลูกเข้าไปให้หมอ เย่เชินหลินพูดต่อ “ลูกผมร้องไห้จนเป็นลมไป คุณหมอช่วยตรวจดูให้หน่อยนะครับ”

“คุณเย่ ลูกของคุณมี......” หมอพูดยังไม่ทันจบ เย่เชินหลินก็หันมองไปที่ส้งหลิงหลิงแล้วพูดกับเธออย่างเย็นชา “คุณออกไปรอข้างนอกก่อน”

ส้งหลิงหลิงอยากรู้อาการสาเหตุที่แท้จริงของลูก แต่เห็นเด็กอยู่ในสภาพแบบนี้แล้วเธอก็ได้แต่เชื่อฟัง

หลังจากที่ประตูปิดลง หมอก็ทำการตรวจร่างกายเบื้องต้นให้เด็ก แล้วพูดกับเย่เชินหลินว่า “ทางเราคงต้องตรวจเพิ่มเติมเพื่อให้มั่นใจว่าโรคหัวใจของเขาได้กำเริบหรือไม่”

เด็กยังคงดิ้นรนร้องไห้และยังไม่ยอมสงบ เย่เชินหลินจึงพูดกับหมออย่างเคร่งเครียด “คุณหมอช่วยดูหน่อยครับ พอจะมีวิธีทำให้เด็กสงบลงไหม”