ตอนที่ 804 สาวใช้ตัวแสบ 708

ตอนที่ 804 สาวใช้ตัวแสบ 708

เมื่อเห็นเขาร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ ดูเหมือนว่าหิวแต่ไม่ยอมกินนมผง เซี่ยชีหรั่นจึงรู้สึกตื่นเต้นจนเหงื่อแตก

เธอทนดูเด็กร้องไห้ต่อไปแบบนี้ไม่ได้แล้ว สุดท้ายจึงพูดกับเย่เชินหลิน “หลิน ลูกไม่ยอมกินนมผงจริง ๆ ฉันว่าเราเรียกส้งหลิงหลิงกลับมาดีกว่า ลูกยังเด็กเกินไป ถ้าจะให้หย่านม เรารอให้ลูกโตกว่านี้ดีกว่า”

เย่เชินหลินยังคงกระวนกระวายใจมาก ตอนนี้ได้แต่มองหน้าลูกอย่างไม่กระพริบตา

เขาร้องไห้หนักมาก แต่ยังไม่ถึงขั้นหายใจไม่ออก

เย่เชินหลินเองก็รู้สึกใจร้อนและอยากเรียกส้งหลิงหลิงกลับมามาก แต่ก็พยายามห้ามใจไว้

“บอกแล้วว่าจะให้หย่านมแม่ก็ต้องทำให้ได้ มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่ลูกจะร้องไห้ เดี๋ยวก็ชินไปเอง ลองเปลี่ยนคนป้อนนมดู!”

เรื่องมันก็ตามนั้น ตัวเล็กเย่เจิ้งเหิงปฏิเสธนมผงไปสักพัก สุดท้ายก็หิวไม่ไหวแล้วยอมกินนมสักที แต่กินได้แค่ไม่กี่คำก็หยุดกินแล้ว แทบไม่ได้ทำให้อิ่มท้องเลย

โม่เสี่ยวหนงก็สังเกตสถานการณ์ข้างบนอยู่เหมือนกัน เมื่อได้ยินเสียงเด็กร้องไห้เธอก็รีบขึ้นไปดู

“พี่สาว พี่เขย ทำไมลูกถึงร้องไห้หนักขนาดนี้ หนูพอจะช่วยอะไรได้ไหม?” เธอกระซิบถาม

“ไม่ต้อง เธอกลับไปเถอะ” เย่เชินหลินสีหน้าเคร่งเครียด เขาแทบไม่ได้เงยหน้ามองเธอเลย

โม่เสี่ยวหนงเองก็ทำตัวไม่ถูก แล้วตอบกลับเขาว่า “โอเค ดูเหมือนว่าหนูจะช่วยอะไรไม่ได้ แถมไม่พอยังมารบกวนพวกพี่อีก หนูกลับไปก่อนดีกว่า”

หลังเดินออกไปเธอไม่ได้กลับห้องนอนโดยตรง แต่เธอเดินไปห้องข้าง ๆ เพราะรู้ว่าส้งหลิงหลิงถูกขังอยู่ห้องนั้น เมื่อเดินไปถึงหน้าห้องก็เห็นสาวใช้สองคนกำลังเฝ้าประตูห้องอยู่

“คนแซ่ส้งอยู่ในห้องนี้ใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ คุณโม่” สาวใช้ตอบกลับ

เมื่อส้งหลิงหลิงได้ยินเสียงลูกร้องไห้ดังขึ้นเธอก็เริ่มมีความหวังอีกครั้ง แต่จู่ ๆ เสียงร้องไห้ของลูกก็เบาลง เห็นได้ชัดว่าพวกเขากล่อมเด็กได้แล้ว

ในขณะที่เธอกำลังจะกลับสู่ภาวะอารมณ์ที่หดหู่อีกครั้ง เธอก็ได้ยินเสียงพูดของโม่เสี่ยวหนงตรงหน้าห้อง จึงทำให้เธอมีความหวังขึ้นใหม่อีกครั้ง

“อย่างเธอก็มีวันนี้ด้วยเหรอ สมน้ำหน้าจริง ๆ! เปิดประตูสิ ฉันจะเข้าไปหาเธอสักหน่อย”

“คือว่า......” สาวใช้ลำบากใจ ไม่รู้ว่าควรให้เธอเข้าไปหรือไม่

“ทำไม ฉันเข้าไปไม่ได้เหรอ? ฉันต้องไปขออนุญาตพี่สาวพี่เขยฉันก่อนใช่มั้ย? ฉันก็แค่อยากเข้าไปสั่งสอนเธอสักหน่อย เรื่องเล็กแค่นี้พวกเธอคิดว่าพี่ฉันจะไม่อนุญาตใช่มั้ย?”

สาวใช้ทั้งสองนึกถึงคำสั่งของเจ้านายว่าห้ามส้งหลิงหลิงออกไปไหน แต่ไม่ได้ห้ามใครเข้าไป

เด็กข้างห้องยังคงร้องไห้อย่างหยุด ถ้าหาเรื่องตอนนี้คงไม่ดีแน่ สุดท้ายแล้วพวกเธอก็ตัดสินใจเปิดประตูให้เธอ จึงพูดอย่างเกรงใจ “เชิญค่ะคุณโม่”

หลังจากที่โม่เสี่ยวหนงเข้าไปในห้องโม่ก็ตะโกนด่าส้งหลิงหลิง “ผู้หญิงหน้าด้าน ใครให้พี่อยากหาเรื่องหนูกับพี่สาวล่ะ หนูจะดูว่าพี่ยังกล้าหาเรื่องเราอีกไหม”

เมื่อเธอพูดจบก็ปิดประตูห้องแล้วส่งสายตาให้ส้งหลิงหลิง

“เธอนั่นแหละหน้าด้าน เธอกับพี่สาวเธอไม่ต่างอะไรกัน! ฉันพลาดเองที่ไม่ฆ่าเธอสองคนตั้งแต่ตอนนั้น” ส้งหลิงหลิงมองไปที่ประตูแล้วกัดฟันพูดกับเธอ

สาวใช้ทั้งสองคนยืนฟังพวกเธอทะเลาะกันอย่างเงียบ ๆ จากด้านนอก

“ขอโทษทีนะพี่ส้ง อย่าหาว่าหนูหักหลังพี่เลย เรื่องที่พี่ไปคุยกับหนูในห้อง พี่สาวกับพี่เขยหนูรู้หมดแล้ว หนูปิดบังเขาไม่ได้หรอก”

“พี่ไม่ได้โทษเธอหรอก แต่ครั้งนี้เย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นตั้งใจเอาเรื่องฉันจริง ๆ ฉันถูกขังอยู่ที่นี่วันหลังคงช่วยเธอได้ยากละ” ส้งหลิงหลิงกระซิบพูดข้างหูโม่เสี่ยวหนง

“พี่ทนสักสองสามวัน หนูว่าเด็กคงตัดพี่ไม่ได้หรอก หนูก็จะหาวิธีช่วยพี่อีกแรง หนูต้องไปแล้ว!” โม่เสี่ยวหนงรีบกระซิบพูดแล้วจับมือส้งหลิงหลิงเพื่อปลอบใจเธอ

ส้งหลิงหลิงพยักหน้าตอบ และทั้งสองก็แกล้งส่งเสียงด่ากันอีกครั้ง จากนั้นโม่เสี่ยวหนงก็เดินออกไป

เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นกับแม่บ้านยังคงยุ่งอยู่กับเด็ก เป็นการป้อนนมที่ยากลำบากมาก แต่สุดท้ายเด็กสงบลงแล้วยอมกินนมได้สักพักก็นอนหลับไป

เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจยาว ๆ เมื่อเห็นเด็กนอนหลับอีกครั้ง

เย่เชินหลินสั่งให้แม่บ้านกลับไปพักผ่อน จากนั้นหันมากอดเซี่ยชีหรั่นด้วยความเป็นห่วง “ที่รัก ลำบากคุณแล้วนะ”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวแล้วพูด “ฉันไม่ได้ลำบากหรอก เจ้าตัวเล็กน่ะสิที่ต้องลำบาก ลูกยังเด็กขนาดนี้ไม่ควรได้หย่านมกะทันหันแบบนี้เลย”