ตอนที่ 803 สาวใช้ตัวแสบ 707

ตอนที่ 803 สาวใช้ตัวแสบ 707

ไม่ว่าจะยังไง เย่เชินหลินได้บอกว่าถ้าเธอไม่ขอร้องเธออาจจะได้อยู่ต่อที่นี่อีกสักพัก ผลลัพธ์ของคำนี้สำหรับเธอแล้วมันก็ไม่ได้เลวร้ายเกินไป

เธอเข้าใจดี ที่เย่เชินหลินพูดแบบนี้ไม่ได้เพราะเขามีความเยื่อใย แต่กลัวลูกจะขาดนมแม่ไม่ได้ ดังนั้นจึงอาจจะให้เธออยู่ต่อ

เธอหายใจเข้าลึก ๆ มองไปที่ลูกแล้วพูดด้วยความเศร้า “ได้ ขอเพียงคุณให้ฉันได้อยู่ต่อ ฉันจะไม่ขออะไร ฉันจะไม่พูดอะไรอีก”

ส้งหลิงหลิงไม่ขอร้องอะไรอีก ได้แต่อยู่เงียบ ๆ แล้วมองไปที่ลูกอย่างไม่กระพริบตา ก่อนหน้านี้ที่เธอพยายามขอร้องอ้อนวอน ซึ่งพฤติกรรมต่าง ๆ ของเธอมันทำให้เซี่ยชีหรั่นดูแล้วรู้สึกโกรธมาก แต่ตอนนี้หลังจากที่เธอเงียบลง มันเซี่ยชีหรั่นเองก็เริ่มรู้สึกใจอ่อนและสงสารเธออีกครั้ง

เธอคิดว่าบางทีเย่เชินหลินก็พูดถูกเหมือนกัน เพราะยังไงเธอก็เป็นแม่คนหนึ่ง ความรักของแม่นั้นมันเป็นมาโดยกำเนิด

การกระทำทุกอย่างนี้สำหรับเธอแล้วจะปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอไม่ได้ทำเพื่อลูก เพราะเธอต้องการให้ลูกมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ เธอต้องการชนะใจพ่อของลูก เธอก็แค่ต้องการขับไล่มือที่สามออกไปเท่านั้น

เย่เจิ้งเหิงตัวน้อยยังคงหลับอย่างสนิทและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้ใหญ่กลุ่มนี่

ถ้าเขารู้และสามารถพูดได้เขาจะพูดอย่างไร? แน่นอนเขาต้องว่าเซี่ยชีหรั่นเป็นคนไม่ดี เพราะเธอเป็นคนแย่งพ่อของเขาไป และเขาจะขอร้องให้พ่อของเขาเลือกแม่แน่นอน

แต่เด็กน้อยยังคงหลับอย่างสนิท เมื่อเซี่ยชีหรั่นเห็นความไร้เดียงสาของเขาแล้วก็อยากห้ามเย่เชินหลินไว้ เธออยากให้ส้งหลิงหลิงได้อยู่ต่อเพื่อให้นมลูกเพราะสงสารเด็กมาก

สีหน้าเธอเคร่งเครียด แต่เธอจะหยุดพูดเมื่อคำพูดถึงปลายลิ้นทุกครั้งที่นึกถึงการกระทำที่ผ่านมาของส้งหลิงหลิง เธอพยายามใคร่ครวญแต่สุดท้ายแล้วก็ไม่พูดอะไร เธอจะใจอ่อนเสมอไม่ได้ เพราะการกระทำของส้งหลิงหลิงแบบนี้จะสอนเด็กในทางที่ไม่ดีในอนาคตได้

บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงหายใจของทุกคน

หลังจากนั้นไม่นานพ่อบ้านก็ได้มาถึง และแม่บ้านทุกคนรวมถึงที่ปรึกษาการให้นมลูกก็มาถึงในห้องนั้นเพื่อรับคำสั่งจากเย่เชินหลิน

พวกเขาส่วนใหญ่เดาได้ว่าเย่เชินหลินกำลังจะพูดอะไร และทุกคนก็ได้ยินคำร้องขอของส้งหลิงหลิงเมื่อครู่นี้แล้วด้วย

“ผมอยากประกาศให้ทุกคนได้ทราบเรื่องหนึ่ง เริ่มตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป เย่เจิ้งเหิงจะหย่านมแม่อย่างเป็นทางการ และต่อจากนี้ให้เด็กกินนมผงแทน ช่วงแรกให้ป้อนด้วยช้อนได้แต่พยายามปรับให้ใช้ขวดนมโดยเร็วที่สุด ทุกคนต้องใส่ใจมากกว่านี้และผมจะเพิ่มเงินเดือนของทุกคนให้เป็นสองเท่า แต่ผมหวังว่าจะไม่เห็นลูกผมต้องร้องไห้ ถ้าร้องเป็นครั้งเป็นคราวไม่เป็นไรแต่อย่าให้เกินหนึ่งนาที”

เป็นเงื่อนไขที่สูงมากจนทำให้ทุกคนฟังแล้วรู้สึกตึงเครียด แต่มันก็ดึงดูดใจมากเมื่อนึกถึงเงินเดือนสองเท่าที่จะได้รับ ทุกคนที่ต่างพากันมาทำงานลำบากนี้ก็เพราะต้องการค่าตอบแทนที่สูงกว่าอยู่แล้ว ดังนั้นจึงทำให้ไม่มีใครกล้าปฏิเสธงานนี้เลย ทุกคนยืนฟังอย่างเงียบ ๆ และกำลังคิดว่าจะทำงานนี้อย่างไรเพื่อให้สมกับค่าตอบแทนที่จะได้รับ

เซี่ยชีหรั่นหายใจลึก ๆ ที่จริงเธอควรดีใจเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้แต่เธอกลับรู้สึกได้ดีมากกว่า

เมื่อนึกถึงว่าต่อจากนี้เด็กน้อยต้องทนทุกข์และต้องร้องไห้อย่างไม่หยุด เธอก็รู้สึกหนักใจแทน

อีกอย่างถ้าเย่เชินหลินยอมให้ลูกร้องไห้แบบนี้ เขาทำไมไม่ตัดสินใจเรื่องนี้ตั้งแต่แรกล่ะ?

ที่เขาตัดสินใจแบบนี้ก็เพราะเธอนะ เธอยอมให้ลูกของเขาต้องทนทุกข์อย่างเห็นแก่ตัวได้ไง เธอไม่รู้สึกผิดเหรอ?

เธอพยายามอดทนที่จะไม่ห้ามเย่เชินหลินอีกครั้งและยืนข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไร

ส่วนส้งหลิงหลิงเงียบสงบไปตั้งนานแล้ว เธอได้แต่มองดูลูกอย่างเศร้า ๆ

ในตอนนี้เธอยังมีความหวังอันริบหรี่ เธอหวังว่าลูกจะตื่นขึ้นมาแล้วงอแงเพื่อจะกินนม แล้วไม่มีใครทำอะไรได้

แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวน้อยเย่เจิ้งเหิงไม่ได้ยินคำอ้อนวอนจากแม่ แม้มีคนมากมายเข้ามาแต่ไม่ได้รบกวนการนอนหลับอย่างสนิทของเขา

หลังจากที่เย่เชินหลินจัดการเรื่องของเย่เจิ้งเหิงเสร็จ เขาก็มอบหมายงานให้พ่อบ้านต่อ “ย้ายส้งหลิงหลิงไปนอนที่ห้องรับแขกข้าง ๆ แล้วให้แม่บ้านสองคนคอยดูแลเธอ”

“รับทราบค่ะคุณเย่”

“เธอยังอยู่ในช่วงอยู่เดือนนะ ถ้าไม่มีธุระจริง ๆ ก็อย่าเดินออกไปไหน” เย่เชินหลินมองหน้าส้งหลิงหลิงแล้วพูดอย่างเย็นชา

ทุกคนฟังแล้วก็เข้าใจตรงกันว่าเขาห้ามเธอเดินไปไหนอีกครั้ง

ส้งหลิงหลิงก็เคยคิดว่าเธอจะเจอสถานการณ์แบบนี้ แม้เธอจะรู้แต่ทุกอย่างมันก็สายเกินไปแล้ว

เธอรู้สึกว่าประเมินค่าตัวเองสูงเกินไปและประเมินตำแหน่งเซี่ยชีหรั่นที่อยู่ในใจของเย่เชินหลินต่ำไป

เธอคิดว่าเย่เชินหลินจะอดทนเพื่อลูกอีก และไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะถูกตัดออกไปเร็วขนาดนี้ ตอนนี้เธอรู้สึกสูญเสียและผิดหวังมาก

เธอเหลือบมองไปที่เด็กอีกครั้ง จากนั้นก็ตามพ่อบ้านออกจากห้องนั้นไป พ่อบ้านเลือกห้องที่เล็กเป็นพิเศษให้เธอ

หลังจากที่ส้งหลิงหลิงเดินเข้าห้องไป ประตูห้องก็ถูกปิดจากด้านนอก พ่อบ้านมอบหมายให้คนใช้คอยเฝ้าประตูห้องแล้วแบ่งเวรกะเช้าดึกเพื่อเฝ้าส้งหลิงหลิงไม่ให้เธอเดินออกจากห้องได้

“ไปกันเถอะ เรากลับห้องกัน” เย่เชินหลินกอดไหล่เซี่ยชีหรั่นไว้แล้วพูดอย่างอ่อนโยน

“หลิน คืนนี้ตัวเล็กต้องไม่ชินแน่เลย หรือว่าเรานอนที่นี่ด้วยกันมั้ย แม่บ้านก็จะได้พักผ่อนด้วย เราดูแลเองดีกว่าถ้าเราทำได้” เซี่ยชีหรั่นพูดเบา ๆ