ตอนที่ 802 สาวใช้ตัวแสบ 706

ตอนที่ 802 สาวใช้ตัวแสบ 706

“โอเค พี่เข้าใจละ เธอออกไปก่อน!” เย่เชินหลินพูดอย่างเย็นชา โม่เสี่ยวหนงแลบลิ้นแล้วพูดขำ ๆ “งั้นหนูไม่รบกวนพี่สาวกับพี่เขยทอดรักกันแล้วนะ ขอแค่พวกพี่อย่าเข้าใจหนูผิดก็พอ”

โม่เสี่ยวหนงเดินออกไปแล้วปิดประตูห้อง อารมณ์เร่าร้อนของเขาได้หายไปตามที่เซี่ยชีหรั่นหวังไว้

อารมณ์ของเย่เชินหลินสงบลงอย่างเย็นเยือก สีหน้าเขาเริ่มดูไม่ดีแล้ว

“ส้งหลิงหลิงพูดแบบนี้คุณทำไมไม่บอกผมเลยล่ะ?” เขาถามเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจแล้วพูดต่อ “บอกคุณแล้วได้อะไรล่ะ คุณไม่อยากเสียแม่นมของเย่เจิ้งเหิงไปไม่ใช่เหรอ ตอนเธอทำผิดรุนแรงกว่านี้คุณยังไม่ไล่เธอไปเลย”

“ติ๊งต๊อง! ลุกขึ้นมาใส่ชุดซะ!” เย่เชินหลินลุกขึ้นมาแล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาถอดผ้าเช็ดตัวที่ห่อท่อนล่างของร่างกายออกแล้วโยนไปที่เตียง จากนั้นเดินไปหยิบชุดนอนในตู้เสื้อผ้ามาสวมใส่

“หลิน คุณจะทำอะไร?”

“ไม่ต้องถามหรอก รีบใส่ชุดแล้วไปกับผม!”

เย่เชินหลินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เซี่ยชีหรั่นก็ไม่ได้ถามอะไรอีก เธอลุกขึ้นแล้วถอดชุดนอนกระโปรงที่ถูกเขาฉีกขาดทิ้ง แล้วหยิบชุดนอนตัวใหม่ที่เย่เชินหลินโยนให้เธอมาสวมใส่

เมื่อเขาหันหลังไป เซี่ยชีหรั่นก็รีบสวมชุดเสร็จแล้วลงมาจากเตียง จากนั้นเธอแอบเหลือบมองหน้าเย่เชินหลินแล้วเห็นแววตาอันมืดมิดของเขายังคงอยู่

เขารู้สึกโกรธมากกว่าที่เธอคิดไว้ เธอคิดว่าถ้าเขารู้เรื่องนี้คงจะเฉยเมยกับการกระทำของส้งหลิงหลิงซะอีก เขาคงแกล้งไม่ได้ยินแล้วปล่อยให้มันผ่านไป แต่นี่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้จักผู้ชายคนนี้มากพอซะแล้ว

เย่เชินหลินจับมือเซี่ยชีหรั่นแล้วเดินออกไปจากห้อง เขามองหน้าเธอแล้วพูดอย่างจริงจัง “วันหลังถูกรังแกแล้วอย่าอยู่เงียบ ๆ แบบนี้อีกนะ ผมก็ว่าทำไมอารมณ์คุณจู่ ๆ ก็เปลี่ยนไป คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้ส้งหลิงหลิงทำอะไรตามใจชอบเหรอ?”

“แล้วไม่จริงเหรอ? เธอตั้งใจทำให้ท้องเสียเพื่อจะได้ไม่มีน้ำนมให้ลูกกิน คุณยังไม่เห็นว่าอะไรเลย ฉันก็คิดว่าฉันคงเทียบเขาไม่ได้หรอก ไม่ต้องถามก็รู้คำตอบ” เซี่ยชีหรั่นพูดเบา ๆ

ท่าทีของเย่เชินหลินทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกอุ่นใจ การกระทำของเขาทำให้ความอึดอัดในใจของเธอค่อย ๆ จางหายไป

ฟังจากน้ำเสียงของเธอก็รู้ว่าเธอทนทุกข์มามากแค่ไหน คิดหรือว่าผู้ชายของเธอจะไม่ยอมทำอะไรเพื่อเธอ?

“เรื่องนั้นเธอทำกับเด็ก ไม่ได้ทำกับคุณ ผมจะไม่ยอมให้เธอทำร้ายคุณหรอก” เย่เชินหลินหยุดเดินแล้วถอนหายใจและลูบผมเธอเบา ๆ

การกระทำของเขาทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกทราบซึ้งใจจนหลั่งน้ำตาออกมา

“หลิน ฉันขอโทษ ฉันเห็นแก่ตัวเกินไป” เซี่ยชีหรั่นพูดเบา ๆ

เย่เชินหลินโน้มตัวไปจูบแก้มที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอแล้วลูบผมเธอเบา ๆ อีกครั้ง เขาคิดในใจ คนซื่อเอ๋ย คนที่ควรขอโทษคือผมต่างหาก

เขารู้ดีว่าเธอถูกส้งหลิงหลิงทำร้ายจิตใจมากแค่ไหน เพราะส้งหลิงหลิงเป็นคนปากจัดอยู่แล้ว โดยเฉพาะเมื่อเธอมั่นใจว่าจะครอบครองเย่เชินหลินได้เธอจะรู้สึกได้ใจมาก

“ไปกันเถอะ” เย่เชินหลินโอบไหล่เซี่ยชีหรั่นไว้ ในตอนนี้น้ำตาเธอไหลจนแห้งหมดแล้ว

เธอเดินตามเย่เชินหลินไปตลอดทางและสมองของเธอไม่เคยหยุดคิดถึงปัญหาของส้งหลิงหลิงเกี่ยวกับการให้นมลูก

เมื่อเดินไปถึงบันไดขึ้นชั้นบนเซี่ยชีหรั่นก็หยุดเดินทันที

“มีอะไรเหรอ?” เย่เชินหลินถาม

“หลิน เราอย่าขึ้นไปเลย ฉันเข้าใจดีแล้ว” เมื่อพูดถึงตรงนี้ เซี่ยชีหรั่นก็ถอนหายใจอย่างแรง

“ถึงแม้ส้งหลิงหลิงจะแย่ แต่นมแม่มันสำคัญกว่าอะไร ตอนนี้เธอเริ่มหาวิธีมาจัดการกับฉันแล้ว แต่เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเด็ก เรื่องนี้ปล่อยมันผ่านไปเถอะนะ คุณอย่าไปหาเรื่องเธอเลย อีกอย่างลูกก็นอนแล้ว อย่าทำให้เธอต้องลำบากใจต่อหน้าลูกเลยนะ”

เขารู้ดีว่าเซี่ยชีหรั่นเป็นคนมีเหตุผลมาก เธอแค่ไม่รู้ถึงปัญหาทางร่างกายของตัวน้อยเย่เจิ้งเหิง ถ้าเธอรู้ล่ะก็ เธอต้องเป็นห่วงเด็กไม่แพ้เขา เธอจะอดทนต่อการกระทำของส้งหลิงหลิงมากกว่านี้อีก

เย่เชินหลินมองหน้าเซี่ยชีหรั่นด้วยความซาบซึ้ง แต่เขายังโอบไหล่เธอไว้แล้วเดินขึ้นบันไดนั้น

“ไม่เป็นไร ผมรู้ว่าควรทำอย่างไร ไปกับผมเถอะ เรื่องนี้เธอเป็นคนหาเรื่องเอง จะโทษใครไม่ได้”

“นี่…...”

“ถ้าลูกไม่กินนมผงแล้วหย่านมแม่ไม่ได้ล่ะ? โตมาลูกต้องโทษฉันแน่น ๆ”

“เชื่อผมสิ คุณอย่ากังวลมากไป” มือของเย่เชินหลินที่โอบเอวเธอไว้เริ่มใช้แรงมากขึ้น เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจแล้วรู้สึกลำบากใจมาก เมื่อนึกถึงการกระทำของส้งหลิงหลิงแล้ว เธอคิดว่าถ้าเย่เชินหลินสามารถทำให้เด็กหย่านมแม่ได้แล้วทำให้ส้งหลิงหลิงออกไปจากที่นี่ได้ มันเป็นการดีที่สุดสำหรับเด็กคนนี้