ตอนที่ 812 สาวใช้ตัวแสบ 716

ตอนที่ 812 สาวใช้ตัวแสบ 716

อันที่จริงครั้งที่แล้วที่เธอเสแสร้งปวดท้อง เธอก็กังวลว่าเย่เชินหลินจะตรวจกล้องวงจรปิด เพียงแต่เรื่องนั้นดูเหมือนเย่เชินหลินจะไม่ได้ตรวจสอบ

อาจเพราะเวลาผ่านไปนานแล้ว ข้อมูลที่บันทึกในกล้องวงจรปิดคงจะโดนลบไปอัตโนมัติ ดังนั้นเขาคิดตรวจก็ตรวจไม่ได้

ถึงแม้เย่เชินหลินอาจจะไม่รู้ทันทีในครั้งนี้ เธอก็ยังพยายามป้องกันอย่างสุดความสามารถเพื่อไม่ให้เขารู้ได้

“พี่ส้ง……”โม่เสี่ยวหนงเพิ่งจะอ้าปากพูดหนึ่งคำ ส้งหลิงหลิงหยิกลูกเบาๆโดยไม่ทิ้งร่องรอยหนึ่งครั้ง

เย่เจิ้งเหิงรู้สึกเจ็บ ร้องไห้จ้าออกมาทันที

เธอทำอย่างลับๆ ถึงแม้โม่เสี่ยวหนงจะยืนอยู่ข้างหน้าใกล้ๆ แต่ก็มองไม่ออกว่าเธอเป็นคนทำให้เด็กร้องไห้ เพียงแค่คิดว่าเด็กร้องไห้เพราะโดนเธอจัดท่าที่ไม่ชิน

“ไปเรียกพี่เลี้ยงมาเร็ว！” ส้งหลิงหลิงตะโกนเรียก สาวใช้ที่ประตูรีบไปเรียกพี่เลี้ยงทันที ในไม่ช้าพี่เลี้ยงสองคนเข้ามาอย่างรีบร้อน

เด็กยังคงร้องไห้ ส้งหลิงหลิงพูดกับพวกเธออย่างเข้มงวด：“ทำอะไรชักช้าแบบนี้？คิดว่าคุณเย่ไม่อยู่ พวกแกจึงละเลยแบบนี้ใช่ไหม？ฉันจะบอกพวกแกให้นะ ในห้องนี้มีกล้องวงจรปิด หากทำอะไรไม่เข้าท่า คุณเย่ตรวจกล้องวงจรปิดจะรู้ได้ทันที”

พี่เลี้ยงต่างมีท่าทางกังวลใจ ขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า โม่เสี่ยวหนงได้ยินว่ามีกล้องวงจรปิด หน้าซีดทันที

นี่มันเสี่ยงมาก โชคดีที่ส้งหลิงหลิงตื่นตัว ใช้วิธีการนี้เตือนเธอ มิฉะนั้นเธอจะเรียกเธอว่าพี่ส้ง เพื่อหารือกับเธอว่าควรจะลงมือเมื่อใด

มองดูแล้ว ในช่วงที่ส้งหลิงหลิงโดนห้ามนี้ พวกเธอไม่มีทางหารือเกี่ยวกับมาตรการรับมือได้ ไม่น่าแปลกใจที่ส้งหลิงหลิงดูเหมือนจะเปลี่ยนไปในช่วงสองวันที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าเธอต้องการทำให้เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นตายใจ เพื่อให้เธอสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ

“ฉันบอกว่าจะอุ้มเด็ก ปรากฏว่าเขายังคงร้องไห้อยู่เลย ดูท่าฉันคงจะอดอุ้มซะแล้ว เดี๋ยวฉันจะมาใหม่พร้อมพี่สาวตอนกลางคืนนะ เห้อ โชคไม่ดีจริงๆ”

โม่เสี่ยวหนงพูดเสร็จหันหลังกลับทันที ส้งหลิงหลิงถอนหายใจอย่างโล่งอก

ลูกก็ไม่ได้เจ็บมาก ปลอบโยนไม่นาน ตอนเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นขึ้นมา เด็กก็หยุดร้องแล้ว

ทั้งสองเล่นหยอกล้อกับลูกทั้งพักหนึ่ง เย่เชินหลินถึงจะกลับไปห้องหนังสือต่อ

ตอนเย่เชินหลินกลับมาที่ห้องเซี่ยชีหรั่นอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว และคิดเรื่องยืมเงินได้เรียบร้อย

เธอคิดถึงคนมากมาย สุดท้ายไม่มีใครเหมาะสมเท่าพ่อแม่ของเธอ

“หลิน เหนื่อยหรอ ไปอาบน้ำก่อนสิจะได้พักผ่อน”เซี่ยชีหรั่นเดินมาตรงหน้า พูดอย่างอ่อนโยน

“โอเค”เย่เชินหลินทำแค่เพียงยิ้มให้เซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยน ลูบไล้เส้นผมของเธอ รับชุดนอนที่เซี่ยชีหรั่นส่งให้และเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำภายในห้องนอนของพวกเขา

ในไม่ช้าเขาก็ออกมา เซี่ยชีหรั่นปิดเครื่องนอนอยู่บนเตียงเรียบร้อย

“เตรียมต้อนรับพระราชาหรอ？”เย่เชินหลินนั่งลงข้างเตียง พูดหยอกล้อเธอ

“วันนี้นางสนมไม่อาจต้อนรับพระราชาได้”เซี่ยชีหรั่นก็หยอกล้อกลับ

“ทำไมล่ะ？หรือว่านางสนมของผมวันนี้มีรอบเดือน？”

“คนบ้า ไม่ถูกต้องเลยสักนิด”เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง

ยุ่งมาทั้งวัน ได้มองเห็นผู้หญิงของตนเองหัวเราะช่างมีความสุขเหลือเกิน ความเหนื่อยล้าของเขาดูเหมือนจะหายไปในทันที

เขาขึ้นมาบนเตียง โอบกอดเธอและพูดว่า：“ทำไมพวกเราไม่ดูหนังกันล่ะ？”

“ไม่ได้เหมือนครั้งก่อนใช่ไหม นั่นฉันไม่กล้าดูเลย ฉันอยากพักผ่อน”

“ไม่เหมือน ครั้งนี้คือหนังตลกดูแล้วผ่อนคลาย รอแป๊บ ผมจะเปิดให้คุณดู”

“ค่ะ”

ทั้งสองดูหนังจบ ก็เกือบห้าทุ่มกว่าแล้ว

เป็นหนังตลกจริงๆ ไม่มีพล็อตที่ทำให้คนฝันกลางวัน เมื่อดูหนังเสร็จ เซี่ยชีหรั่นสามารถวางเรื่องปวดหัวเกี่ยวกับบ้านลงไปได้ชั่วคราว

“หลิน พรุ่งนี้ฉันอยากกลับไปนอนบ้านแม่สักคืน”

“ผมไปกับคุณ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปคนเดียวได้ ตอนนี้ตูตูสุขภาพไม่ค่อยดี คุณยังต้องอยู่บ้านดูแลเขา ”เซี่ยชีหรั่นพูดเสียงเบา

“มีคนดูแลตั้งมากมาย ไม่ต้องเข้มงวดหรอก พวกเรายังมีชีวิตส่วนตัวนะ อย่าปล่อยให้เขาต้องพึ่งพาผู้ใหญ่มากเกินไปตั้งแต่อายุยังน้อย”

“โอเคค่ะ งั้นพวกเรารีบไปรีบกลับ”

เช้าวันต่อมาเซี่ยชีหรั่นโทรหาแม่ บอกว่าเธอกับเย่เชินหลินจะไปเยี่ยมเธอ

“แม่ค่ะ อยากกินอะไรหรือเปล่า ？ฉันจะแวะซื้อให้ระหว่างทาง”

“เด็กโง่ ของข้างนอกจะสะอาดเท่าของในบ้านได้อย่างไร แม่ไม่อยากกินอะไร พวกลูกกลับมา แม่ทำกับข้าวให้พวกลูกกินก็มีความสุขแล้ว”