ตอนที่ 826 สาวใช้ตัวแสบ 730

ตอนที่ 826 สาวใช้ตัวแสบ 730

เธออยากที่อยู่ต่อที่โรงแรมที่จัดงานเลี้ยงกับหลี่หมิงจุ้น เพียงแต่คิดว่าถ้าพวกเขาอยู่ต่อ น่าจะสร้างความกดดันให้กับเด็กๆ เธอจึงออกไป

รถออกมาได้ไม่ไกล เธอคิดคิดดูแล้วไม่สบายใจ จึงโทรหาหลี่เหอไท้

“พวกเธออยู่ที่โรงแรมกันไหม?” จ้าวเหวินอิงถาม

“อยู่ ฉันจะรอคุยกับหยุนซางหน่อย คุณสบายใจเถอะ”

“อืม” จ้าวเหวินอิงวางสายไป พร้อมถอนหายใจ และมองไปที่หลี่หมิงจุ้นอย่างขอโทษและพูดว่า : “ประธานหลี่ ฉันขอโทษตระกูลหลี่ของพวกคุณ”

หลี่หมิงจุ้นยิ้มและจับมือเธอพร้อมพูดว่า : “พูดอะไรแบบนั้น คุณไม่รู้จักเหอไท้จริงหรือ? ฉันดูเขาไม่ตั้งใจตั้งแต่แรกแล้ว ไม่รู้ว่ากำลังเล่นเกมอะไรอยู่ เขาไม่ใช่คนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้และไม่ใช่คนไม่มีหลักการ ไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นกับเจ้าหญิงนั่นหรอก ลูกของฉันก็เหมือนฉัน ถ้าชอบใครสักคน เขาก็จะไม่ไปยุ่งกับใครอีก”

หลี่หมิงจุ้นยิ้มพูดแบบนี้ทำให้จิตใจจ้าวเหวินอิงรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย แต่คิ้วของเธอยังขมวดติดกันอยู่ดี และพูดออกมาเบาๆว่า : “ไม่ว่าจะพูดยังไง ก็ผิดต่อหยุนซาง เธอเป็นผู้หญิงที่ดี แต่มักถูกทำให้เสียชื่อเสียงเสมอ”

หลี่หมิงจุ้นตะคอก

“นั้นเพราะพ่อเธอเป็นคนทำ”

พ่อก็คือพ่อ เธอก็คือเธอ จ้าวเหวินอิงไม่คิดว่าเธอต้องชดใช้ความผิดอะไรแทนพ่อของเธอ

เพราะไม่อยากให้หลี่หมิงจุ้นเป็นห่วงเธอ ดังนั้นเธอยิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า : “อาจจะใช่ ไม่พูดแล้ว ฉันเคยพูดว่าลูกก็ต้องย่อมมีโชคชะตาของลูกไม่ใช่รึไง? งั้นฉันไม่สนใจแล้วกัน”

“ถูกแล้ว ฉันซื้อตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว พรุ่งนี้คุณกลับปักกิ่งกับฉัน”

“อืม”

พูดจบ จ้าวเหวินอิงจึงโทรหาเซี่ยชีหรั่น ตอนนั้นเซี่ยชีหรั่นและจงหยุนซางคุยกับเสร็จพอดี กำลังเตรียมตัวจะกลับไปหาเย่เชินหลินที่ห้องอาหาร

“ลูกรัก ลูกกลับบ้านรึยัง? ไม่ต้องสนใจว่าคนคนนั้นจะพูดอะไรกับลูก” จ้าวเหวินอิงพูดอย่างอบอุ่น

“แม่ ฉันไม่เป็นไร ฉันมีแม่ที่รักฉันก็พอแล้ว แม่เป็นยังไงบ้าง ยังโกรธอยู่ไหม?”

“ไม่แล้ว พ่อของลูกดีกับแม่ขนาดนี้ แม่จะมีเหตุอะไรไปโกรธเขาอีก พวกเรากลับแล้ว ลูกกับเย่เชินหลินก็รีบกลับบ้านล่ะ เรื่องของพวกเขา เธอพยายามช่วยก็พอแล้ว อย่าไปกังวลมาก เรื่องนี้ลูกไม่ผิด เพราะแม่บอกเหอไท้เอง อยากให้เขาไปช่วยดูเรื่องของเย่เชินหลินกับเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย ว่าจริงๆแล้วเกิดอะไรขึ้น แม่อยากรู้ว่าพฤติกรรมของเย่เชินหลินเป็นยังไง”

คำพูดที่นุ่มนวลของจ้าวเหวินอิงทำให้เซี่ยชีหรั่นลูกสึกอบอุ่น วันนี้เธอโดนประธานจงด่า แม่ยังออกหน้าปกป้องเธอ เธอรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก

“แม่ ฉันรู้ ฉันจะไม่กังวล”

“ดีแล้ว พรุ่งนี้แม่กับพ่อจะกลับปักกิ่งแล้ว พวกเราจะไปอยู่ที่นั่นสักพัก ถ้าลูกคิดถึงแม่มาหาแม่ได้ตลอดเวลา หรือโทรให้แม่มาหาก็ได้”

“ค่ะแม่”

หลังจากวางสาย เซี่ยชีหรั่นคิดว่าแม่ไปอยู่ปักกิ่งสักพักก็ดีเหมือนกัน ไม่งั้นเห็นจงหยุนซางกับหลี่เหอไท้แยกกัน จิตใจเธอคงได้รับการกระทบกระเทือน

เธอกล่อมอยู่นาน จงหยุนซางได้ยินว่าที่หลี่เหอไท้ทำไปเพราะแม่เลี้ยง จริงๆแล้วก็รู้สึกดีใจ

“ชีหรั่น ฉันจะกลับไปคิดให้ดีๆ แต่ว่าตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้ ฉันได้ปฏิเสธเขาต่อหน้าทุกคนไปแล้ว รอดูหลังจากนี้แล้วกัน ถ้ามีพรหมลิขิตต่อกันจริง ไม่มีใครก็กำหนดได้ อาจจะกลับรวมกันอีกครั้งก็ได้” สุดท้ายเธอพูดอย่างนี้

เย่เชินหลินและหลี่เหอไท้ ทั้งสองคนไปนั่งอยู่อีกห้องหนึ่งสักครู่ สำหรับเรื่องที่หลี่เหอไท้เข้าใกล้เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยเพื่อเอาความจริงมาบอกเซี่ยชีหรั่น เขารู้สึกตื้นตันจริงๆ

เพียงแค่รู้สึกว่าระหว่างผู้ชาย2คนการกล่าวคำขอบคุณเป็นเรื่องน่าอึดอัด ดังนั้นเขาจึงไม่พูดออกไป จึงถามเพียงว่า คิดจะปล่อยจงหยุนซางจริงหรือ?

“เธอเป็นคนทิ้งฉัน” หลี่เหอไท้ยิ้มอย่างแปลกประหลาด

เพื่อให้ฝ่ายหญิงมีความสุข ไม่ว่าจะข้องเกี่ยวกับใคร เขามักจะทำให้คนคิดว่าเขาคือฝ่ายที่ถูกทิ้ง

“ต่อให้พวกคุณไม่ได้คบกันจริง แต่อยู่ใกล้กันมานานขนาดนี้ คุณไม่มีความคิดแบบนั้นกับเธอเลยแม้แต่นิดรึไงกัน?”

เย่เชินหลินถามหลี่เหอไท้อย่างจริงใจ

หลี่เหอไท้กลับพูดขึ้นมาทันทีว่า : “นายมีบุหรี่ไหม?”

เขาเป็นเด็กดี เย่เชินหลินรู้ดี เขาไม่ดื่มเหล้าไม่สูบบุหรี่ ไม่มีใครรู้เพราะจ้าวเหวินอิงเคยบอกว่าไม่อยากเห็นเขาทำร้ายตัวเอง

ผู้ชายที่เป็นคนดี อยากจะสูบบุหรี่ หมายความว่าอะไร เย่เชินหลินไม่จำเป็นต้องถามอะไรมากอีกแล้ว

เขาเอาบุหรี่ส่งให้1ม้วนและช่วยจุดให้ ตัวเองก็สูบด้วยเหมือนกัน สองคนค่อยๆสูบบุหรี่

เย่เชินหลินไม่ได้พูดอะไรอีก จึงนั่งเงียบๆ อยู่อย่างนั้นกับหลี่เหอไท้สองคน รอให้สองสาวคุยกันเสร็จ

ตอนที่เซี่ยชีหรั่นจงหยุนซางออกมาจากห้องประชุม สายตาของหลี่เหอไท้และจงหยุนซางสบตากันพอดี จากนั้นแต่ละคนแยกย้ายกันอย่างอึดอัด

น่าแปลก ความอ่อนโยนบนใบหน้าของหลี่เหอไท้กลับหายไปแล้ว