ตอนที่ 827 สาวใช้ตัวแสบ 731

ปากที่คมเหมือนมีดของโม่เสี่ยวหนงคุณนางเลี่ยวจะทนได้ยังไง

เธอมีสีหน้าแดงก่ำ โกรธจนพูดไม่ออก ทำได้แค่ยกนิ้วขึ้นชี้โม่เสี่ยวหนง

“ชี้อะไร? คุณคิดว่าคุณมีอะไรรึไง? ฮึ ไม่ใช่เพื่อประจบพี่สาวกับสามีพี่สาวฉันรึไงถึงได้แต่งงานกับฉัน อย่านึกว่าฉันไม่รู้ เลี่ยวเหวยตงรู้สึกเสียใจภายหลังอย่างชัดเจน เฮ้อ กลัวสามีพี่สาวฉันล่ะสิ เสียใจแต่ก็ต้องทนแต่งกับฉันสิน่ะ? ฉันจะบอกพวกคุณให้น่ะ! อย่าคิดว่าจะรังแกคนอย่างโม่เสี่ยวหนงได้ง่ายๆ กินซุปหนึ่งถ้วยก็ให้เกียรติพวกคุณแล้ว ถ้าเป็นบ้านอื่น เอาเสลี่ยงมาเชิญจะเลี้ยงฉัน ฉันก็ไม่จำเป็นต้องเห็นแก่หน้าเขา”

โม่เสี่ยวหนงมีท่าทีที่เย่อหยิ่งเกินไป จนทำให้คุณนางเลี่ยวโกรธจนแทบหายใจไม่ออก

เธอไม่ชี้ไปที่โม่เสี่ยวหนงอีก กลับกัดฟันแน่นและชี้ไปที่ลูกชาย

“เหวยตง，เหวยตง ถ้าแก...ถ้าแกยังเห็นฉันเป็นแม่ ก็ไล่เด็กที่ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนนี่ออกไปเดี๋ยวนี้!”

โม่เสี่ยวหนงยิ้มเย็นชาและถามอย่างเยาะเย้ยว่า : “คุณคิดว่าลูกชายคุณจะกล้าขนาดไหนกันเชียว? ฉันเป็นน้องสาวภรรยาของใคร เป็นน้องสาวใคร ตระกูลบ้านๆ อย่างตระกูลเลี่ยว กล้าทำผิดต่อฉัน สงสัยจะไม่อยากอยู่ในตงเจียงต่อแล้วสิน่ะ”

“แก!” คุณนางเลี่ยวโกรธจนตัวสั่นหนักมากยิ่งขึ้น

“แกออกไปจากบ้านฉัน ต่อให้พวกฉันจะอยู่ในตงเจียงต่อไปไม่ได้ ก็ไม่มีทางยอมรับผู้หญิงอย่างแก เหวยตง แกรีบพาเธอออกไปตอนนี้เลย!”

เลี่ยวเหวยตงขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีก สีหน้าสับสนไปมา

สุดท้ายแล้ว เขาประคองไหล่ของแม่ไว้และพูดเกลี้ยกล่อมอย่างเบาๆ ว่า : “แม่รีบนั่งลงก่อน อย่าโกรธไปเลย ความจริงแล้วเสี่ยวหนงก็ไม่ได้ตั้งใจ เธอเป็นคนตรงไปตรงมาบวกกับเป็นคนมั่นใจหน่อยๆ แม่อย่าโกรธไปเลย เดี๋ยวฉันกลับคุยกับเธอให้ดีเอง”

โม่เสี่ยวหนงตะคอกและพูดอย่างภูมิใจว่า : “เห็นรึยัง? ลูกชายยังรู้จักวางตัวได้ดีกว่าคุณอีก เป็นคนนะต้องรู้จักดูสถานการณ์ เขาไม่ได้บอกไว้ว่ารู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดีรึไง? รู้ว่าตัวเองรับผิดไม่ไหวก็อย่าหาเรื่อง ฉันยังให้ความเคารพผู้ใหญ่อย่างพวกคุณทุกวัน อย่าทำเป็นไร้ยางอายไปหน่อยเลย!”

“พอแล้วเสี่ยวหนง อย่าพูดแบบนี้กับแม่ฉันอีก กลับไปที่ห้องได้แล้ว!” เลี่ยวเหวยตงมองสีหน้าที่ดูไม่ได้ของแม่ตัวเอง สุขภาพของแม่ไม่ค่อยดี เขาเกรงว่าแม่จะโกรธจนเกิดโรคร้ายแรง ดังนั้นจึงพูดแบบนั้นกับเสี่ยวหนงให้แม่เห็น

ครั้งนี้เสี่ยวหนงถูกระงับไฟที่กำลังโกรธลง เธอจ้องมองไปที่เลี่ยวเหวยตงและตะโกนว่า : “คุณจะกล้าเกินไปแล้ว คุณกล้าด่าฉัน ฉันจะทำให้คุณรับผิดชอบไม่ไหว”

พูดจบ เธอรีบวิ่งไปคว้ากระเป๋าในห้องอาหารและออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวหนงอย่าไป คุณอย่าไปน่ะ” เลี่ยวเหวยตงรีบตามา แต่กลับได้ยินเสียงแม่เรียกอยู่ด้านหลัง : “โอ๊ย ฉันโกรธจะเป็นจะตายอยู่แล้ว”

เขาหันกลับมองหน้าแม่ซีดเผือด ตาเหลือกขึ้นบน มือเป็นตะคริวแน่นจนกางออกไม่ได้

ครั้งนี้เลี่ยวเหวยตงไม่สามารถตามเสี่ยวหนงไปได้ เขารีบดึงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากดโทรหารถพยาบาล ขณะนั้นเองเลี่ยวซึ่งลี่ที่นั่งฟังอยู่ในห้องก็รีบออกมา

...

โม่เสี่ยวหนงที่กำลังโกรธขับรถสปอร์ตคันใหม่ของเธอไปที่คฤหาสน์ของเย่เชินหลินด้วยความโกรธ รถของเธอและรถของเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นมาถึงคฤหาสน์ไล่เลี่ยกัน

“เสี่ยวหนง? ” เซี่ยชีหรั่นเห็นรถของเสี่ยวหนงจึงรีบเปิดประตูลงมา

เสี่ยวหนงเองก็ลงจากรถ โยนกุญแจให้กับรปภ.คนหนึ่งและสั่งว่า : “ขับรถไปจอดที่โรงจอดรถด้วย”

เย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นยืนอยู่ด้านหน้า รปภ.ไม่กล้าขัดคำสั่ง แต่ก็ไม่พอใจกับการออกคำสั่งด้วยท่าทีโกรธโมโหของโม่เสี่ยวหนง

“มาได้ยังไง? เกิดอะไรขึ้น?” เซี่ยชีหรั่นมองเธอที่กำลังโกรธ แต่เธอไม่มีเวลามาสนใจรายละเอียดอะไรมากมาย จึงรีบเดินไปตรงหน้าเธอและมองอย่างพิจารณา

“พี่ เลี่ยวเหวยตงรังแกฉัน! พวกเขาทั้งครอบครัวรังแกฉัน!” โม่เสี่ยวหนงพูดพลางร้องไห้พลาง

ความคิดเห็น