ตอนที่ 828 สาวใช้ตัวแสบ 732

ตอนที่ 828 สาวใช้ตัวแสบ 732

โม่เสี่ยวหนงพยักหน้าเข้าใจ แต่ในใจกลับคิดว่า ฉันเข้าใจแน่นอน เธอก็แค่ไม่อยากให้เย่เชินหลินมาสนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน แค่อยากจะผลักฉันออกไปให้คนอื่นแค่นั้น อยากจะคอยตามเก็บกวาดทีหลังสิน่ะ

เธอคิดว่าฉันไม่เข้าใจความคิดเธอรึไง? ฉันจะทำให้เธอวุ่นวายไปทั่ว ปล่อยให้เธอเป่าหูเย่เชินหลิน ให้เขาหาครอบครัวที่ไม่ดีแบบนี้ให้ฉัน

“พี่ ฉันก็เข้าใจน่ะ แต่วันนี้ก็ไม่ใช่ความผิดฉัน ฉันระมัดระวังอย่างมากแล้วน่ะ อยู่ในบ้านนั้นแม้แต่ทำเสียงดังยังไม่กล้า ขนาดพูดก็ยังไม่กล้าพูดมั่วๆ เลย พวกเขาคงคิดว่าต้นกำเนิดฉันไม่ดี ไม่รู้เรื่องอะไรเลย”

“เด็กโง่ เธอไม่ต้องทำแบบนั้น แค่ทำตัวปกติก็พอแล้ว ไม่มีใครเลือกเกิดได้ ไม่ใช่รึไง?”

เซี่ยชีหรั่นเกลี้ยกล่อมอีกหน่อย แต่โม่เสี่ยวหนงยังคงพูดว่า : “ไม่รู้แหละฉันไม่สนใจ วันนี้เลี่ยวเหวยตงไล่ฉันออกมา ยังไงก็ฉันไม่กลับ ฉันจะอยู่กับพี่ที่นี่”

“อืม รีบกลับไปอาบน้ำที่ห้องเสีย เรื่องอื่นไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ ไม่ต้องรู้สึกไม่ดีแล้ว” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างอ่อนโยน โม่เสี่ยวหนงหยักหน้าอีกครั้งและลุกขึ้นเดินกลับห้องรับแขกที่เธอพักอยู่ไป

รอจนเธอไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นจึงอาบน้ำก่อนแล้วค่อยไปหาเย่เชินหลินที่ห้องหนังสือ

เขากำลังดูคอมพิวเตอร์อย่างตั้งใจ ไม่รู้ว่ากำลังยุ่งอะไรอยู่ หลังจากเซี่ยชีหรั่นผลักประตูเข้าไปเห็นเขากำลังยุ่ง จึงหันหลังกลับออกมา

“เข้ามา ฉันไม่ได้ยุ่งอะไร” เย่เชินหลินกล่าว

เห็นอยู่ชัดๆว่าเขากำลังจ้องหน้าจอ คิดว่าเขาคงไม่เห็นว่าคนที่เขามาเป็นเธอ

เซี่ยชีหรั่นยิ้มและเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เพียงไม่กี่ก้าวระหว่างการขยับของเธอหลังอาบน้ำเสร็จ กลับมีกลิ่นหอมชื่นใจลอยมาอย่างเป็นธรรมชาติ

เย่เชินหลินจ้องมองเธอ เธอแค่ใส่ชุดนอนกระโปรงสีม่วงอ่อนสีโปรดของเธอ

ชุดนอนกระโปรงของเธอไม่โป๊ ในสายตาเขาแล้วเป็นเซ็กซี่แบบเป็นธรรมชาติ

อากาศร้อน หลังจากเซี่ยชีหรั่นอาบน้ำเสร็จจึงไม่ได้เป่าผมให้แห้ง ผมเปียกเหล่านั้นถูกปล่อยตามธรรมชาติ ทำให้เขารู้สึกว่าผมเธอหนามาก และใบหน้าเล็กที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแดงอย่างเป็นธรรมชาติ มองดูแล้วเหมือนกำลังอาย

เขามองแบบนี้ แน่นอนว่าเซี่ยชีหรั่นสังเกตความร้อนแรงในแววตาเขาแล้ว จึงพูดเบาๆ ว่า : “คุณมองอะไร อย่ามองแบบนั้น”

เย่เชินหลินยิ้มมุมปากและถามกลับว่า : “คิดว่าฉันกำลังดูอะไร?”

แววตาเจ้าเล่ห์ของเขามองไปที่ร่างกายของเธอวนไปวนมา มองจนในใจเธอสับสนวุ่นวาย

“หลิน ฉันอยากคุยกับคุณ” เธอพูดพลางเดินเข้าไปข้างตัวเขา

“เธอแน่ในน่ะ ว่าจะไม่ล็อกประตู?” เย่เชินหลินถามเธอ ปากของเขาแฝงรอยยิ้มที่ทำให้คนสับสน

เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงกว่าเดิม คิดถึงครั้งที่ก่อนที่พวกเขาสองคนอยู่ในนี้...ส้งหลิงหลิงโวยวายเข้ามา เธอไม่อยากตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากแบบนั้นอีก

“ไม่ต้อง ฉันมาคุยกับคุณน่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นพูด

เย่เชินหลินลุกขึ้น เดินไปหาไม่กี่ก้าวก็ดึงเธอมากอดไว้ในอก จูบศีรษะเธอพลางพาเธอไปที่ประตูพลาง และกดล็อกประตู

“อู้อี้...ฉันมาคุยธุระ...”

เซี่ยชีหรั่นใช้แรงผลักเพื่อปฏิเสธ แต่กลับถูกเขากดไว้ที่ประตูจนขยับไปไหนไม่ได้

เธอยังคงต่อต้าน เขากลับเพิ่มแรงมากขึ้น จนเธอร้อนขึ้นเรื่อยๆ

“อืม ...คนนิสัยไม่ดี...ปล่อยฉันก่อน...”

เขาหยุดการกระทำและพูดด้วยเสียงอู้อี้ : “ได้ เราคุยธุระกัน”

แล้วเขาก็ปล่อยเธอแบบนี้เลยรึไง?

ผู้ชายคนนี้แปลกจริง

เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงมองไปที่เขา เย่เชินหลินขมวดคิ้วและถามเธอว่า : “หรือคิดว่าควรจัดการธุระก่อน แล้วค่อยคุยดีกว่าไหม?”

“คุณ! คนน่ารังเกียจ คุยธุระ!” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างโอ้อวด เย่เชินหลินหัวเราะเสียงดัง เธอไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้มีความสุขอะไร

เขาโน้มตัวลงอุ้มเธอไปวางไว้ที่โซฟา จากนั้นจึงเอนลงนั่งใกล้เธออยากเกียจคร้าน

“คุยอะไร เรื่องของโม่เสี่ยวหนงหรือเปล่า?” เย่เชินหลินถาม

“อืม”

“อยากให้ฉันถามเลี่ยวเหวยตงไหม?”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า ถอนหายใจเล็กน้อยและพูดว่า : “เสี่ยวหนงเล่าเรื่องพอสังเขปแล้ว แต่ฉันรู้ว่าเด็กคนนี้บางครั้งพูดจาไม่น่าฟัง นี้เป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเขาสองคน ถ้าฉันยุ่งมากไป จะไม่ดีกับพวกเขา”

สีหน้าเย่เชินหลินเมินเฉยเล็กน้อย

“คุณคิดแบบนี้ คุณคิดแบบนี้ไม่ดีแน่ เธอจะเข้าใจว่าคุณเป็นพี่สาวที่ไม่สนใจเธอ”