ตอนที่ 829 สาวใช้ตัวแสบ 733

ตอนที่ 829 สาวใช้ตัวแสบ 733

ลูกผู้ชายจะมาตามขอโทษผู้หญิง ขอให้ผู้หญิงให้อภัยมั่วๆ ได้ไง แล้วนิสัยอย่างนั้นของโม่เสี่ยวหนง ครั้งนี้ทั้งสองฝ่ายน่าจะพอๆ กัน ดังนั้นความจริงแล้วเขาไม่จำเป็นต้องมาตามขอโทษอะไรผู้ที่กำเริบเสิบสานและอวดดี

เขาแค่คิดอย่างนั้น แต่ไม่ได้พูดออกมา

เซี่ยชีหรั่นกลับคิดว่าเขาคือคนที่ยืดหยุ่นได้ ช่างน่าชื่นชมมาก

“ฉันพาคุณไปเจอเธอ เธอเหมือนจะยังโกรธอยู่มาก จะพูดให้เธอยอมได้รึเปล่า ก็ต้องดูที่ตัวคุณเองแล้วแหละ” เซี่ยชีหรั่นกล่าว เลี่ยวเหวยตงรีบขอบคุณมาหลายคำ

โม่เสี่ยวหนงเห็นเลี่ยวเหวยตง ทีแรกไม่สนใจ จากนั้นก็ตำหนิ สุดท้ายเลี่ยวเหวยตงยังคงกล่อมให้เธอกลับบ้านซ้ำแล้วซ้ำอีก เธอจึงพูดอย่างหยิ่งยโสว่า : “กลับก็ได้ ของขวัญที่บอกว่าจะให้ต้องเอามาให้ถึงก่อน ของขวัญถึงบัญชี คุณค่อยมารับฉัน ฉันจะกลับไปกับคุณ”

“ได้ ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ คุณรอฉันมารับแล้วกัน” เลี่ยวเหวยตงจูบหน้าผากโม่เสี่ยวหนง ทักทายกับเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นก่อนจะเดินออกไป

“เสี่ยวหนง เขาดูจริงใจมากเลยน่ะ ฉันว่าเขายังสนใจเธออยู่น่ะ ทำไมเธอไม่ไปกับเขา?” เซี่ยชีหรั่นถามโม่เสี่ยวหนง

โม่เสี่ยวหนงกลับยิ่งคิดว่าเซี่ยชีหรั่นไม่อยากเจอเธอ จึงหวังจะกำจัดเธอให้ไสหัวออกไปกับเลี่ยวเหวยตง

เพื่อลดความระวังตัวของเธอและเย่เชินหลิน เธอจึงยิ้มอย่างมีความสุขและพูดว่า : “ไม่ใช่ไม่ไปกับเขา เขาแค่คิดว่าครั้งนี้เพราะเขาและแม่ของเขาทำไม่ถูก และเพื่อแสดงความจริงใจ เขายืนยันว่าจะเอาของขวัญมาให้ฉันก่อน พี่พูดไม่ผิด เขาดีกับฉันมากจริงๆ รอเขาจัดการเรื่องนี้ ฉันก็กลับไปกับเขานั่นแหละ”

ไม่ว่าจะพูดยังไง อย่างน้อยเซี่ยชีหรั่นก็ได้เห็นรอยยิ้มของเธออีกครั้ง

หลังจากทานอาหารเที่ยง เลี่ยวเหวยตงกลับมาอีกรอบและรับโม่เสี่ยวหนงไปแล้ว

ชีวิตที่เหลือจะสงบสุข

เวลาเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นอยู่บ้านจะชอบไปอยู่กับเย่เจิ้งเหิงน้อย ทุกครั้งที่เซี่ยชีหรั่นเห็นเด็กร้องเธอจะตื่นเต้นกว่าส้งหลิงหลิงเสียอีก

เธอไม่รู้ว่าตัวเองถามเย่เชินหลินไปแล้วกี่ครั้งเกี่ยวกับปัญหาสุภาพที่อ่อนแอของเด็กว่าจะทำอย่างไร เย่เชินหลินพูดปลอบใจเธอ : “ไม่เป็นไร หมอบอกแล้ว เหตุการณ์แบบนี้ใช้เวลาไม่นาน ปกติแล้วผ่านไป2-3เดือนก็จะดีขึ้น”

ได้ยินเขาพูดแบบนี้ เซี่ยชีหรั่นค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย

ส้งหลิงหลิงครบเดือนแล้ว แต่เพราะคำสั่งของเย่เชินหลิน ต่อให้เธอครบเดินแล้วก็ยังไม่อนุญาตให้เธอเดินไปเดินมา

ทุกครั้งที่เซี่ยชีหรั่นไปดูเด็ก จะเห็นส้งหลิงหลิงมองดูลูกตัวเองด้วยความรักอย่างเต็มที่ เธอรู้สึกว่าเธอน่าจะเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย

ห้องใหญ่แค่ไหน แต่ออกนอกประตูไม่ได้ ก็ยังทำให้คนรันทดใจ

วันนี้เซี่ยชีหรั่นเห็นเย่เชินหลินอารมณ์ดีไม่เลว จึงพูดเรื่องการคิดที่จะให้อิสระกับส้งหลิงหลิงเพิ่มขึ้นอีกหน่อย

“หลิน ตอนนี้เสี่ยวหนงก็ไม่ได้อยู่ที่นี้ ฉันคิดว่าเราควรให้อิสระส้งหลิงหลิงได้เดินไปมาในบ้านบ้างน่าจะดี อย่างแรกเมื่อสภาพจิตเธอดี สภาพจิตใจเด็กก็น่าจะดีตาม อย่างที่สอง ผู้ใหญ่เคยบอกไว้ว่าการอยู่เดือนที่ดีที่สุดคือ3เดือน แสดงว่าร่างกายของยังค่อนข้างอ่อนแอ ถ้าได้เดินเล่นสักหน่อย ก็จะกลับมาแข็งเองได้”

เย่เชินหลินเอามือลูบผมเธอและพูดอย่างปลงๆ ว่า : “คุณคิดเพื่อเขา แต่เขาอาจจะไม่รู้สึกขอบคุณน่ะ”

“ฉันไม่ต้องการให้เธอรู้สึกขอบคุณฉัน หลิน ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ฉันมีความสุขมาก ชีวิตแทบจะสมบูรณ์แบบ ดังนั้น ฉันก็หวังว่าคนอื่นจะมีชีวิตที่ดีด้วยเช่นกัน” ยิ่งไปกว่านั้น เป็นเพราะฉันเธอถึงเป็นแบบวันนี้ คำพูดนี้เธอกลับเก็บมันไว้ในใจ

“เซี่ยชีหรั่นพูดเรื่องความรู้สึกกับฉัน อยากให้เธอได้อิสระขยับตัวเดินไปมาด้านนอก ฉันเคารพการพูดของเธอ ดังนั้นถ้าเธออยากออกไปก็ออกไปได้ พ่อบ้านจะหาคนดูแลเธอให้” เย่เชินหลินกับส้งหลิงหลิงพูดต่อหน้าเซี่ยชีหรั่นอย่างเยือกเย็น ส้งหลิงหลิงยิ้มตอบกลับไปให้เซี่ยชีหรั่น

“ชีหรั่น ขอบคุณ ฉันอยากจะออกไปเดิน ให้ห้องมันอึดอัดเกินไป”

คำพูดของส้งหลิงหลิงสุภาพ รอยยิ้มเป็นธรรมชาติออกมาจากใจจริง เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นไม่อยากคิดมาก แต่ในใจของพวกเขาก็หวังว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงและดีขึ้น

ยังกังวลเรื่องโม่เสี่ยวหนง เซี่ยชีหรั่นโทรถามสถานการณ์ของเธอที่บ้านสามีเป็นบางครั้งบางคราว

“พี่ พวกเขาดีกับฉันมาก ฉันรู้เพราะเขาเห็นแก่พี่เขย เลยไม่กล้าจะอะไรกับฉัน ตอนนี้แม้แต่พ่อแม่เขาดีกับฉันจนไม่มีอะไรพูด พี่ ช่วยฉันขอบคุณพี่เขยด้วยน่ะ”

“ได้สิ” เซี่ยชีหรั่นพูด

“ได้อะไร?” เย่เชินหลินที่กอดเธออยู่ถามขึ้น

“เสี่ยวหนงบอกให้ฉันขอบคุณคุณ ฉันบอกว่าฉันจะพูดแทนให้ แต่ฉันต้องขอบคุณคุณจริงๆ ดูเหมือนว่าเลี่ยวเหวยตงจะไม่เลวกับเธอ”

เย่เชินหลินแค่ยิ้มอย่างอบอุ่น แต่ไม่ได้พูดอะไร

เลี่ยวเหวยตงคนนี้ไม่เหมือนพ่อของเขาเลยสักนิด เขากล้าหาญและกตัญญู ทำไมเรื่องนี้ที่เกี่ยวกับโม่เสี่ยวหนง เขายอมกล้ำกลืนกับโม่เสี่ยวหนงขนาดนี้ เขาคงต้องรอสังเกตดู

ค่ำวันนั้น เลี่ยวเหวยตงบอกว่าจะพาเสี่ยวหนงไปเที่ยวที่บาร์ พักผ่อนสักหน่อย

เดิมที่โม่เสี่ยวหนงก็ชอบออกไปด้านนอกอยู่แล้ว บาร์คืออีกหนึ่งสถานที่ที่เธอชอบที่สุด เลี่ยวเหวยตงยอมพาเธอไปแถมยังไม่ถือสา แน่นอนเธอดีใจมาก