ตอนที่ 830 สาวใช้ตัวแสบ 734

ตอนที่ 830 สาวใช้ตัวแสบ 734

โดยเฉพาะในโรงแรมแบบนี้ที่สามารถปลดปล่อยได้อย่างไม่สิ้นสุด โม่เสี่ยวหนงยิ่งปล่อยตัวง่ายขึ้นอีก

เสียงครวญครางของเธอหนักขึ้นเรื่อย ชายมีเคราเหมือนได้รับกำลังใจบางอย่าง ยิ่งทำท่าทีเคลื่อนไหวมากขึ้น

“ที่รัก คุณชื่ออะไร? ฉันชอบคุณมากๆ เลย เหมือนอยากจะมาร่วมรักกับคุณทุกวัน”

โม่เสี่ยวหนงก็อยากมีคนรักที่ยืนยาว แต่คิดๆ ดูแล้ว แบบนี้อันตรายเกินไป เธอจึงขมวดคิ้วยิ้มๆ และพูดว่า : “ถ้ามีพรหมลิขิตคงได้เจอกันอีก ฉันมีผู้ชายของตัวเองอยู่แล้ว ไม่สามารถมามีความสัมพันธ์แบบลับๆกับเธอได้ตลอดหรอก”

“ที่รัก ชอบการร่วมรักกับฉันไหม?”

“ชอบ!” โม่เสี่ยวหนงตอบอย่างไม่ลังเล

“ชอบไหม! ฉันได้ยินไม่ชัดเลย!”

“ชอบ!” โม่เสี่ยวหนงส่งเสียงดังเพิ่มขึ้นอีก

รู้ว่าถ้าจบคืนนี้ไปแล้ว เธอคงไม่โอกาสได้เจอผู้ชายที่ให้ความสุขแบบนี้อีก โม่เสี่ยวหนงอาลัยอาวรณ์

มือของเธอคล้องคอชายมีเคราไว้ และหัวเราะชอบใจว่า : “คุณอยากจะทำอีกครั้งไหม?”

“เอา! คืนนี้ฉันจะเอาให้เธอตาย!”

ไม่รู้ว่าร่วมรักกันไปกี่ครั้ง สุดท้ายชายมีเครากอดเธอไว้และปล่อยให้เธอหลับไป

เช้าวันต่อมา ไม่เห็นเงาของชายมีเคราแล้ว

แต่สำหรับโม่เสี่ยวหนงแล้ว ความสัมพันธ์ชั่วคราวครั้งนี้ถือว่าไม่เลว เธอไม่ชอบผู้ชายที่กวนใจ

เธอส่องกระจก ดีหน่อยที่ชายมีเคราพอจะเข้าใจ ถึงจะดุดันเหมือนหมาป่าหรือเสือ แต่ก็ไม่ทิ้งร่องรอยไว้บนตัวเธอ

หลังจากอาบน้ำเสร็จโม่เสี่ยวหนงก็กลับไปที่บ้านของแม่ ทักทายพ่อแม่ตามปกติ บอกให้พวกเขาบอกเลี่ยวเหวยตงว่าเมื่อคืนเธอนอนที่นี่

คุณพ่อโม่ไม่ชอบใจพฤติกรรมการค้างคืนนอกบ้านของโม่เสี่ยวหนง แต่ไป๋จงเจี๋ยกลับคิดว่าไม่ผิดอะไรมากมาย ดังนั้นจึงไม่ทำโทษลูกสาว กลับกันยังบอกให้เธอไม่ต้องกังวล พ่อแม่จะปิดบังให้เอง

เรื่องที่ทำให้โม่เสี่ยวหนงมีความสุขที่สุดคือผลไม้ไม่มีรอยเน่า เลี่ยวเหวยตงเหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไร ยังคงติดเธอเหมือนกาวเหมือนเดิม

บางครั้งที่ขึ้นเตียง เธอจะแอบคิดถึงชายมีเครา เมื่อมีอะไรกับชายมีเคราแล้ว สำหรับเลี่ยวเหวยตง เธอรู้สึกว่าเลี่ยวเหวยตงแทบจะไม่มีแรงไม่มีเทคนิคเลย

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ในใจเธอรู้ดี ต่อให้ชายมีเคราจะร้ายกาจแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถถือเป็นอาหารหลักได้ ยิ่งในใจเธอยังมีเย่เชินหลินเป็นจุดหมายหลักด้วย เธอเชื่อว่าถ้าได้ขึ้นเตียงกับเย่เชินหลิน ต้องฟินกว่าชายมีเคราเป็นร้อยเท่า

และเพื่อทำให้เย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นไม่ระมัดระวังกับเธอ ก่อนที่เธอจะแต่งงานกับเลี่ยวเหวยตงอย่างเป็นทางการ เธอจะไม่เจอกับเซี่ยชีหรั่นและไม่ไปที่คฤหาสน์ของเย่เชินหลิน

ตระกูลเย่ก็สงบเงียบปกติ ดูเหมือนว่าส้งหลิงหลิงก็เก็บความใจร้ายต่างๆ ไปหมดแล้ว และตั้งใจดูแลลูกอย่างดี

ยากมากที่เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินจะมีเวลาที่สงบเงียบแบบนี้ ออกไปทำงานทุกวัน กลับบ้านก็ไปเล่นกับเด็กด้วยกัน

ตั้งแต่จงหยุนซางกับหลี่เหอไท้เลิกกัน เซี่ยชีหรั่นเคยบอกว่าไม่อยากไปทำงานที่บริษัทของตระกูลหลี่แล้ว หลี่เหอไท้เข้าใจความหมายของเธอ แต่เขาก็ยืนยันต้องการให้เซี่ยชีหรั่นอยู่ต่อ

“ชีหรั่น คุณจะทำงานที่นี่หรือไม่ จริงๆ แล้วมันไม่เกี่ยวกันเลยสักนิดว่าฉันกับหยุนซางจะยังคบกันไหม คุณเองก็น่าจะเข้าใจนิสัยเธอ ถ้าเธอรู้ว่าคุณลาออกจากบริษัทเพราะพวกเรา เธอต้องไม่มีความสุขมากแน่ๆ”

เซี่ยชีหรั่นเอาชนะหลี่เหอไท้ไม่ได้ และก็ยังไม่อยากไปทำงานที่บริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ปของเย่เชินหลิน ดังนั้นจึงยังทำงานต่อบริษัทของหลี่เหอไท้

หลินหลิงที่ลาไปพักร้อนก็กลับมาแล้ว ดูเหมือนว่าหลังจากกลับมาหลินหลิงจะเย็นชามากกว่าเมื่อก่อนอีก ไม่เคยพูดถึงเรื่องความรักเลย

ลี่หมินก็เหมือนจะจบเรื่องลงด้วยเช่นกัน ไม่มีใครพูดถึงอีก เดิมทีเย่เชินหลินอยากจะจับคู่ต่อ แต่ทุกครั้งที่นัดลี่หมินมาตงเจียง เขามักจะหาข้ออ้างมาเลื่อนนัดตลอด เหมือนกับว่าตงเจียงเป็นสถานที่ที่เขาไม่อยากจะกลับมาอีก

เดิมทีเซี่ยชีหรั่นก็อยากจะจับคู่ให้พวกเขาเร็วๆ แต่ว่าเวลาส่วนใหญ่ของเธอตอนนี้หมดไปกับการจัดการเรื่องงานแต่งงานของโม่เสี่ยวหนง

เพื่อจัดงานแต่งงานที่สมบูรณ์แบบให้โม่เสี่ยวหนง เย่เชินหลินได้จัดทีมงานที่มีความสามารถเฉพาะด้านไปร่วมงานกับตระกูลเลี่ยว

กระนั้นหลายสิ่งหลายอย่างที่เกี่ยวกับโม่เสี่ยวหนง เซี่ยชีหรั่นก็ลงมือทำเองทั้งหมด

ทุกครั้งที่เห็นเธอจัดการทุกอย่างไปทั่ว เย่เชินหลินมักมีสีหน้าอึมครึม ตำหนิที่เธอไม่ดูแลตัวเอง

เซี่ยชีหรั่นไม่เคยโกรธเย่เชินหลินที่ตำหนิเพราะห่วงใยเธอแบบนี้ กลับรู้สึกหัวใจอบอุ่นจนหาที่เปรียบไม่ได้