ตอนที่ 836 สาวใช้ตัวแสบ 740

ตอนที่ 836 สาวใช้ตัวแสบ 740

"จริงเหรอ เยี่ยมไปเลย เด็กคนนี้จะได้ไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป"

เย่เชินหลินส่งเสียงอือและเอื้อมมือไปลูบผมของเซี่ยชีหรั่นโดยไม่พูดอะไร แต่เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าเขาตั้งใจจะขอบคุณเธอ

"โม่เสี่ยวหนงดูเหมือนจะสนิทกับส้งหลิงหลิงช่วงนี้" เย่เชินหลินกล่าวเบาๆหลังจากนั้นไม่นาน

"คุณคิดมากเกินไปรึเปล่า หลิน เธอไม่ได้ใกล้ชิดกับส้งหลิงหลิงหรอก เธอชอบไปเล่นกับตูตู แล้วตอนนี้ตูตูกลายเป็นความหวังในชีวิตของเธอ"

"จริงเหรอ?” เย่เชินหลินถามเบา ๆ

"แน่นอนสิ"

น้ำเสียงของเซี่ยชีหรั่นหนักแน่นมาก แต่ใบหน้าของขรึมลงและเขาไม่ได้พูดอะไร

"หลิน ให้ฉันทำอาหารเย็นให้คุณนะคะ" เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้นแต่ถูกเย่เชินหลินดึงกลับไปที่ต้นขาของเขา

"อย่าเพิ่งไป ผมง่วงนอน นอนเป็นเพื่อนผมสักพักนะ" เย่เชินหลินพูดอย่างจริงจัง เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เจตนาไม่ดีและรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนร้าย

เธอมองไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเย่เชินหลินที่ทำให้เธอลืมสิ่งที่นึกคิดอยู่เสมอ แต่เธอมองไม่เห็นความคิดที่แท้จริงของเขาเลย เขาดูเป็นธรรมชาติราวกับว่าเขาง่วงจริงๆ

"คุณก็นอนสิ ฉันจะไป... " เย่เชินหลินลุกขึ้นยืน เขาวางเธอลงบนเตียงโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ

เย่เชินหลินช่วยเซี่ยชีหรั่นถอดรองเท้าแตะออกจากเท้าของเธอแล้วเขาก็ตามขึ้นไปบนเตียง

"หลายวันมานี้ไม่คิดถึงผมบ้างเลยเหรอ?” เย่เชินหลินกดร่างเล็กของเซี่ยชีหรั่นและมองลงไปที่ใบหน้าเล็กๆของเธอ การเปลี่ยนแปลงใดๆในใบหน้าของเธอไม่สามารถหลบสายตาของเขาได้

ใบหน้าเล็กๆของเซี่ยชีหรั่นเปลี่ยนเป็นสีแดงจากการจ้องมองของเขา หัวใจเธอก็เต้นเร็วผิดปกติ

เธอไม่ได้ไม่คิดถึงเขาแต่เธอแค่ไม่สามารถปล่อยโม่เสี่ยวหนงได้ และเธอไม่ต้องการเสพสุขของตัวเองหลังจากที่โม่เสี่ยวหนงเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้น

เธอรู้สึกได้ว่าเลือดของเย่เชินหลินเดือดพล่าน บางทีสำหรับผู้ชายแล้ว อาจจะทนได้ไม่เท่าไหร่ถ้าเขาไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่าเป็นเวลานาน

เธอรู้สึกผิดมากพอคิดว่าเขาต้องทนเพื่อเธอ

หลังจากคิดเรื่องนี้เธอก็พยักหน้าอย่างตรงไปตรงมาและพูดด้วยเสียงเบา "คิดถึง..."

ท่าทางเขินอายของเธอทำให้เย่เชินหลินรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น เขาลดศีรษะลงและปิดปากเล็กๆของเธอ

เขากระตือรือร้นจนเธอแทบหายใจไม่ออกเมื่อถูกจูบ เธอทำได้เพียงกอดคอเขาเบาๆ ปล่อยให้เขาจูบเธอเหมือนน้ำผึ้ง

ฝ่ามือใหญ่ของเขาอยู่ไม่สุข กำลังเผาเปลวไฟบนร่างกายเล็กๆของเธอ แม้ว่าลูบไล้เธอโดยไม่มีเป้าหมาย แต่เธอก็ถูกจุดไฟได้โดยง่าย

เธอรู้ตัวตอนนี้ว่าเธอคิดถึงเขามากกว่าเขาคิดถึงเธออีก

เย่เชินหลินดูรีบร้อน ไม่มีกะจิตกะใจถอดเสื้อผ้าของเธอออกอย่างช้าๆ เมื่อเขายื่นมือออกไปชุดนอนของเธอก็ร่วงลงอย่างรวดเร็ว

"คนบ้า! ทำไมหยาบขนาดนี้?” เซี่ยชีหรั่นพึมพำ แต่เย่เชินหลินกลับยิ้มเฉยๆ

เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงหยาบคายแบบนี้อยู่เสมอ เมื่อก่อนตอนคบกับผู้หญิงคนอื่นเขามักจะเย็นชา เชื่องช้าไม่ได้รีบร้อน ไม่ได้กระตือรือร้นขนาดนี้

เมื่อไหร่ที่อยู่กับเซี่ยชีหรั่นเขาไม่อยากรอแม้แต่วินาทีเดียว

เมื่อเธอรู้สึกว่าเธอกำลังจะทนไม่ไหวแล้วนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเย่เชินหลินก็ดังขึ้น เขาขมวดคิ้วแล้วก้มหน้าก้มตาทำต่อไป

"หลิน คุณรับโทรศัพท์เถอะ บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องสำคัญ" เซี่ยชีหรั่นพูดเบา ๆ

"ไม่สน!"

เย่เชินหลินพูดคำสองคำนี้ออกมาแล้วกดน้ำหนักลง แต่สายตาของเซี่ยชีหรั่นกลับมองไปที่โทรศัพท์ เหมือนจะเหม่อลอยเล็กน้อย

ให้ตายเถอะ ไม่รู้ว่าไอ้บ้าที่ไหนโทรมาในเวลานี้ เย่เชินหลินสาปแช่งในใจของเขา เขาถอยออกจากร่างของเธอแล้วลุกจากเตียงไปที่โซฟาเพื่อรับโทรศัพท์

เป็นหลินต้าฮุย เขากดปุ่มรับสายและพูดอย่างโกรธๆ "มีอะไร?"

น้ำเสียงเขาหงุดหงิด หลินต้าฮุยหดคอคิดว่าวันนี้เจ้านายของเขาดูเหมือนจะอยู่บ้านกับภรรยา เขากลัวว่าจะโทรมารบกวนเรื่องดีๆของเจ้านายเข้าซะแล้ว

"เรื่องของคุณโม่น่ะครับ แต่ถ้าคุณเย่ยุ่งอยู่..." น้ำเสียงของหลินต้าฮุยยังคงล้อเล่นเล็กน้อยแต่ใบหน้าของเย่เชินหลินเปลี่ยนเป็นสีเข้มและเขาพูดด้วยความโกรธว่า "รู้ว่าฉันยุ่งก็ยังจะโทรมาอีก! รีบบอกมาว่ามีอะไร!"