ตอนที่ 841 สาวใช้ตัวแสบ 745

ตอนที่ 841 สาวใช้ตัวแสบ 745

“ทราบแล้ว”

“คุณพ่อคะ วันนี้เป็นวันเกิดของเย่เชินหลิน เขาบอกว่าเขาอยากจะขอโทษท่าน……”เย่เฮ่าหรันฟังผ่านโทรศัพท์อย่างนิ่งเงียบ เซี่ยชีหรั่นได้ยินเสียงถอนหายใจของเขาที่ค่อยๆคลายลง ขณะที่กำลังจะพูดเพิ่มเติม เย่เชินหลินก็เข้ามาแย่งโทรศัพท์ของเธอแล้วพูดว่า：“คุณพูดมั่วอะไรของคุณ ผมบอกตั้งแต่เมื่อไหร่กันว่าผมจะขอโทษ？”

“คุณจะปากแข็งไปทำไม？พูดคำว่าขอโทษกับพ่อของตัวเองจะเป็นไรไป คุณไม่รู้หรอกว่าคุณนั้นโชคดีแค่ไหน”เซี่ยชีหรั่นกระซิบเบาๆ คิ้วของเย่เชินหลินนั้นขยับ จากนั้นก็พูดกับปลายสายว่า：“ประธานเย่！”

ยังจะเรียกว่าประธานเย่อีก！เจ้าคนนี้ทำไมถึงได้ปากแข็งนัก เธอนั้นอยากที่จะงัดปากของเขาออกมาให้เขาเรียกปลายสายว่าพ่อ

“อืม”เย่เฮ่าหรันรับคำด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

เขานั้นรู้จักลูกชายของตนเองเป็นอย่างดี ดังนั้นแม้ว่าเขาจะเรียกตนว่าประธานเย่ แต่สำหรับเขาแล้วก็เหมือนกับว่าเขาเรียกตนว่าพ่อนั้นแหละ

“ดูแลแม่ของผมให้ดี”

เจ้าเด็กคนนี้ จะเอ่ยปากพูดสักประโยคหนึ่งก็ยังพูดถึงแต่แม่ของเขา เย่เฮ่าหรันยิ้ม

“แม่ผมล่ะ？ให้แม่มารับโทรศัพท์หน่อย”

นี้ก็หมายความว่ากำลังจะสิ้นสุดการพูดคุยระหว่างเขากับพ่อของเขาแล้วงั้นเหรอ？เซี่ยชีหรั่นมองเขาอย่างประหลาดใจ เมื่อได้ยินเขาถามหาแม่เสียแล้ว

“แม่ครับ สองสามวันมานี้แม่ไปเที่ยวสนุกไหมครับ？”เย่เชินหลินถาม

“ดีใจ น่าเสียดายที่ลูกกับเซี่ยชีหรั่นไม่ได้มาเที่ยวด้วยกัน หากเป็นเช่นนั้นแล้วครอบครัวเราพร้อมหน้าก็จะสนุกยิ่งขึ้น”

จิ่วจิ่วที่นั่งอยู่ข้างๆเมื่อได้ยินฝู้เฟิ่งหยีพูดขึ้นว่าครอบครัวเดียวกัน เขาก็เหลือบมองเธอครู่หนึ่ง เธอนั้นรู้สึกกระอักกระอ่วนใจจึงก้มหน้าลง

ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ช่วงนี้ของเธอกับเหยนชิงเหยียนยังไม่ค่อยพัฒนาเท่าไหร่ ยังคงเคอะเขินอยู่ คุณรุกเข้ามา ฉันกลับถอยหลังแต่ว่าดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้รีบร้อนอะไร จึงเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่มีใครยอมใคร

“ประธานเย่กระตือรือร้นหรือเปล่า？”เย่เชินหลินถามขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้นั้นทำให้ฝู้เฟิ่งหยีนั้นหน้าแดง

ช่วงนี้เย่เฮ่าหรันนั้นไม่ได้แข็งทื่อ ไร้ชีวิตชีวาและวางมาดขรึมเหมือนเดิมแล้ว อาจจะเป็นเพราะว่าเขาได้รับอิทธิพลมาจากตอนที่เขาไปอยู่ต่างประเทศ เขานั้นยังกระตือรือร้นที่จะจับมือเธอก่อน อีกทั้งยังเคยจูบเธอบนถนนอีกด้วย สิ่งเหล่านี้แน่นอนว่าเธอคงไม่สะดวกใจที่จะเล่าให้ลูกชายฟังเป็นแน่ แค่เพียงเธอคิด ภายในใจก็รู้สึก หวานปานน้ำผึ้งแล้ว

“ดูเหมือนว่าจะกระตือรือร้นไม่เบาเลย ถ้างั้นพวกคุณกลับมาแล้วก็มาจัดงานแต่งงานเถอะ ผมจะให้หลินหลิงจัดการให้”

“ช่างเถอะ ช่างเถอะ ช่างเถอะ จัดงานแต่งงานอะไรกัน อายุขนาดนี้แล้ว อายคนอื่นเขา？อีกทั้งคนข้างนอกมีใครบ้างที่ไม่รู้เรื่องหย่าร้างของเราทั้งสองคนบ้าง ฉันกลับไปก็แอบจดทะเบียนกับเขาก็น่าจะเพียงพอแล้ว ลูกก็เหมือนกันนะ แม่คิดว่าลูกควรที่จะไปจดทะเบียนกับเซี่ยชีหรั่นได้แล้ว หากเป็นเช่นนี้แล้วคุณในบ้านถึงจะไม่รู้สึกกังวลใจ”

“ผมทราบแล้วครับ”เย่เชินหลินเหลือบมองเซี่ยชีหรั่นครู่หนึ่ง และพูดขึ้นเบาๆ

เขานั้นทราบดี เพียงแต่ว่าเขานั้นไม่อยากที่จะแค่จดทะเบียนกับเซี่ยชีหรั่นเพื่อให้มันจบๆไป เขานั้นอยากจะจัดงานแต่งงานเพื่อเป็นความทรงจำที่แสนโรแมนติกให้กับเธอ

หลังจากที่หลินหลิงกลับมาแล้ว งานที่สำคัญที่สุดของเธอก็คือเตรียมจัดงานแต่งงานให้กับพวกเขา ซึ่งมันก็ใกล้เข้ามาแล้ว รอให้ทุกอย่างพร้อม เขาก็จะขอเธอแต่งงานในสถานที่สุดแสนพิเศษ

หลังจากที่วางโทรศัพท์ลง เซี่ยชีหรั่นก็อดไม่ได้ที่จะบ่นเย่เชินหลินด้วยเหตุผลนานาประการ แต่เย่เชินหลินก็พูดไปเพียงว่าเธอนั้นช่างขี้บ่นเสียเหลือเกิน

“ฉันพูดจริงจังนะ คุณจะเรียกเขาว่าพ่อเมื่อไหร่กัน เขานั้นรอมายี่สิบกว่าปีแล้วนะ？”

“เขาชินแล้ว”เย่เชินหลินพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

“เรื่องๆนี้จะคุ้นชินได้ยังไงกัน？เป็นไปไม่ได้！หลิน คุณรับปากฉันสิ ว่าวันที่เราแต่งงานกัน คุณจะเรียกเขาว่าพ่อ ได้ไหม？”

“ไม่เรียก！”เย่เชินหลินนั้นดื้อราวกับเด็กน้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มของเซี่ยชีหรั่นนั้นเงียบขรึม และพูดขึ้นว่า：“ช่างเถอะ หากคุณไม่เรียก ฉันก็จะไม่แต่งงานกับคุณ”

“คุณกล้า！”

“คอยดูแล้วกันว่าฉันกล้าไม่กล้า ยังไงฉันก็จะไม่แต่งงานกับคุณ”

“ไม่แต่งก็ไม่ต้องแต่ง คนที่อยากจะแต่งงานกับเย่เชินหลินเยอะแยะไป”

“ได้ งั้นคุณก็ไปขอพวกหล่อนแต่งงานเถอะ”เซี่ยชีหรั่นจ้องมองเย่เชินหลินครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นและเดินจากไป ยังไม่ทันจะเดินได้กี่ก้าว เย่เชินหลินก็คว้าเธอมาไว้ในอ้อมกอดเสียแล้ว

“จะมากอดฉันทำไม？จะไปขอผู้หญิงอื่นแต่งงานไม่ใช่เหรอ？คุณก็ไปขอสิ！”

“ยังไงผมก็จะขอคุณแต่งงาน คนอื่นนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาผมเลย” ไม่ง่ายเลยที่เย่เชินหลินจะบอกรักเธอเช่นนี้ ภายในใจของเซี่ยชีหรั่นนั้นรู้สึกหอมหวาน และในขณะที่เขาเข้ามาจูบเธออีกครั้ง เธอก็ยกปลายเท้าขึ้น เพื่อรับจูบของเขา

หลังจากที่จูบเสร็จ ทั้งสองก็จูงมือกัน จากนั้นก็เดินไปที่คฤหาสน์อย่างช้าๆ เซี่ยชีหรั่นนั้นอยากที่จะอยู่กับเขาในทุกวินาที แต่น่าเสียดายที่เธอนั้นจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อนโม่เสี่ยวหนง

“หลิน ฉันไม่อยากแยกจากคุณเลย แต่ว่าแม้ว่าตัวฉันจะไปอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวหนง แต่ภายในใจฉันก็ยังคิดถึงคุณเสมอ”เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู เซี่ยชีหรั่นก็พูดขึ้นเสียงเบา เย่เชินหลินลูบเส้นผมของเธอ และถามเธอว่า：“เมื่อไหร่คุณจะเลิกดีกับหล่อนเสียที？”

“ไม่ได้หรอก หล่อนเป็นน้องสาวของฉัน ตั้งแต่เล็กฉันก็อยากที่จะดูและหล่อนตลอดไป”

“ไม่ว่าหล่อนจะทำอะไร คุณก็จะยังดีกับหล่อนอยู่ใช่ไหม？แล้วถ้าหากว่าหล่อนนั้นแย่งผมไปล่ะ？”เย่เชินหลินถามขึ้นเชิงล้อเล่น

“คุณเลิกพูดไร้สาระได้แล้ว หล่อนไม่มีทางทำเช่นนั้น อีกทั้งหากหล่อนคิดจะทำเช่นนั้นจริงๆ คุณก็คงไม่ยอมให้หล่อนแย่งหรอก”