ตอนที่ 850 สาวใช้ตัวแสบ 754

ตอนที่ 850 สาวใช้ตัวแสบ 754

“อย่าพูดถึงชื่อเขาเลย ฉันไม่ค่อยอยากฟัง เอาล่ะ ลำบากพวกคุณแล้ว ฉันเข้าไปก่อนนะคะ”

เซี่ยอี้ชิงเป็นห่วงเซี่ยชีหรั่นจริงๆ น่าเสียดายเขารู้ดีว่าเขาเป็นคนต่ำต้อยคำพูดย่อมไม่มีน้ำหนัก ทั้งเรื่องนี้เป็นเรื่องความรักระหว่างคนสองคน คนอื่นอยากจะช่วยก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้

เซี่ยชีหรั่นหยิบกุญแจบ้านตระกูลหลี่ออกมาจากกระเป๋าถือ จากนั้นเปิดประตูเข้าไป แม่ไม่อยู่บ้านไปปักกิ่งกับประธานหลี่

ในบ้านมีแค่แม่บ้านที่ทำความสะอาดบ้านและทำอาหารให้กับหลี่เหอไท้ ในเวลานี้แม่บ้านก็ออกไปซื้อผักแล้ว

บ้านหลังใหญ่นี้เงียบจนได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ สิ่งที่เซี่ยชีหรั่นต้องการมากที่สุดในเวลานี้ก็คือความเงียบสงบแบบนี้

เธอขึ้นห้องไปหยิบชุดลำลองที่แม่เตรียมไว้ให้ตั้งนานแล้วในตู้เสื้อผ้าออกมาหนึ่งชุด และไปอาบน้ำ

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย แต่เธอยังคงต้องตั้งใจอาบน้ำดีๆพลางบอกกับตัวเองว่าทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ตอนนี้

ในอ่างน้ำ ในกระจก ราวกับไม่ว่าจะไปเดินที่ไหน เธอก็สามารถมองเห็นเงาของเย่เชินหลินเต็มไปหมดพลางกวัดแกว่งแล้วก็ไม่หายไป

เซี่ยชีหรั่นเป็นแบบนี้แล้วจะเริ่มต้นใหม่ได้ยังไงกัน?

เมื่อคิดว่าจะไม่ได้เจอเขาอีก เมื่อคิดว่าไม่รู้ส้งหลิงหลิงจะใช้วิธีอะไรในการเข้าหาเขา เธอก็รู้สึกว่าเธอไม่อยากอยู่ที่นี่คนเดียวแม้แต่นาทีเดียว เธออยากไปเจอเขา

สายน้ำอำพรางน้ำตาของเธอไว้ เธอเงยหน้าขึ้นปล่อยให้น้ำไหลกระทบใบหน้าของเธอซ้ำ ๆ เมื่อรู้ว่าตัวเองรู้สึกจะสลบไสลแล้ว ถึงได้เช็ดตัวให้แห้งพลางเปลี่ยนใส่ชุดลำลองและเดินกลับไปที่ห้องเจ้าหญิงของเธอ

เธอนั่งลงที่พักริมหน้าต่าง ไม่รู้ว่านั่งมานานแค่ไหนแล้ว เธอได้ยินเสียงแม่บ้านที่อยู่ชั้นล่างถามว่า “คุณหนู กลับมาแล้วเหรอคะ? ” หน้าของเธอประเดี๋ยวเปียกประเดี๋ยวแห้ง แห้งแล้วก็เปียกอีก เธอลุกขึ้นเหม่อลอยราวหุ่นไม้ พลางดึงกระดาษทิชชู่เช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้แห้ง เธอเปิดประตูและตอบว่า “ฉันเองค่ะ เซี่ยชีหรั่น ฉันกลับมาแล้วค่ะ”

“คุณหนู ตอนเที่ยงจะทานอะไรไหมคะ เดี๋ยวดิฉันจะออกไปซื้อผักมาเพิ่ม”

“ไม่ต้องค่ะ ฉันอยากออกไปเดินเล่นหน่อย เดี๋ยวฉันซื้อเองค่ะ”

เซี่ยชีหรั่นเปลี่ยนชุดอีกครั้ง ราวกับคนจะออกไปเที่ยว

ตอนที่กลับมา เธอซื้อผักบางอย่างกลับมาด้วย แม่บ้านเห็นว่าสีหน้าของเธอซีดเผือด จึงถามอย่างเป็นห่วงว่า“คุณเป็นอะไรเหรอคะ ไม่สบายเหรอ? คุณรีบกลับไปพักที่ห้องเถอะค่ะ”

“ไม่ต้องค่ะ ฉันจะทำอาหาร ฉันทำอาหารอร่อยนะ วันนี้คุณพักผ่อนเถอะ ตอนเที่ยงพี่เหอไท้ กลับมาทานข้าวไหมคะ?”

“กลับมาค่ะ ก่อนที่คุณนายจะไปได้กำชับดิฉันไว้ว่าให้ทำอาหารกลางวันไว้ให้คุณชายทุกวัน และต้องให้เขากลับมากินข้าวที่บ้านค่ะ”

“โอเค ฉันจะทำกับข้าวให้เขากินเองค่ะ” หลังจากที่เซี่ยชีหรั่นพูดจบ เธอก็ไปที่ห้องครัวและสวมผ้ากันเปื้อนที่แม่ของเธอใส่เป็นประจำ

เธอพยายามจดจ่อสมาธิกับการทำอาหาร เสียงและเงาของผู้ชายคนนั้นยังคงปรากฏอยู่เป็นระยะๆ

“คุณทำอาหารได้อร่อยจริงๆ ชีหรั่น” เขาชมเธอและยืนยันกับเธอแบบนี้

“คุณอย่าทำอาหารเลย มันเหนื่อยเกินไป”เขาเป็นห่วงเธอแบบนี้

เธอรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดีที่สุด……….. เซี่ยชีหรั่นปิดตาลง เธอได้ยินเสียงแม่บ้านเรียกอยู่ข้างหลังว่า“คุณหนู ระวังคุณจะหันโดนมือแล้วค่ะ”

ตอนนี้เธอถึงได้สติกลับมา พบว่ามีดอยู่ที่ปลายนิ้วก้อยของเธอแล้ว ถ้าแม่บ้านไม่ได้เตือนเธอ เธอคงหันมีดลงไปทั้งเล่มแล้ว

“คุณหนู ให้ฉันทำเองเถอะค่ะ คุณไปพักเถอะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ”เซี่ยชีหรั่นตอบ

ตอนเที่ยงหลี่เหอไท้เจอเซี่ยชีหรั่นจึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง นึกถึงเมื่อเช้าที่เธอขอลางานไป แต่ไม่พูดอะไร

เขาก็รู้เลยว่าเธออาจกำลังทะเลาะกับเย่เชินหลินอยู่

“พี่เหอไท้ พี่กลับมาแล้วเหรอคะ ? ล้างมือมาทานข้าวเถอะค่ะ ฉันเตรียมอาหารไว้หมดแล้ว” เซี่ยชีหรั่นนำอาหารจานสุดท้ายมาเสิร์ฟบนโต๊ะ ถอดผ้ากันเปื้อนออกพลางทักทายหลี่เหอไท้

ดูราวกับว่าเธอไม่ได้มีเรื่องอะไร แต่เสียงของเธอกลับแหบแห้งไปแล้ว

ในเมื่อเธอไม่ต้องการให้คนอื่นเป็นกังวล หลี่เหอไท้ จึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และพูดอย่างให้ร่วมมือกันว่า “โอเคพี่วางกระเป๋าแป๊บนะ เดี๋ยวมา”

หลี่เหอไท้ คลายเน็กไทออกจากคอเสื้อเล็กน้อย จากนั้นวางกระเป๋าลง หลังจากที่ล้างมือเสร็จแล้วก็นั่งลงที่หน้าโต๊ะอาหาร เมื่อมองไปที่จานบนโต๊ะอาหาร เขาก็อดชื่นชมไม่ได้“ดูสิ ผู้หญิงสมัยนี้ยังจะมีใครเหมือนน้องเซี่ยชีหรั่นของเราได้บ้าง เป็นหน้าเป็นตาได้ทั้งในห้องโถงและในห้องครัว อาหารจานนี้แค่มองก็รู้แล้วว่าอร่อย”

“พี่ลองชิมดูเถอะ รสชาติน่าจะไม่เลวเลย” เซี่ยชีหรั่นส่งตะเกียบให้หลี่เหอไท้ พลางเชิญแม่บ้านนั่งทานด้วยกัน เซี่ยชีหรั่นเองก็ตักข้าวให้ตัวเองถ้วยเล็กๆ เธอตักข้าวขึ้นมาเพียงไม่กี่เม็ด ไม่อยากส่งเข้าปากเลยด้วยซ้ำ

หลี่เหอไท้ คีบปลาเก๋าราดซอสที่เซี่ยชีหรั่นทำอย่างยากลำบากที่สุดขึ้นมา หัวคิ้วขมวดกันมุ่ยพลางคิดในใจว่า เย่เชินหลินอาหารจานนี้ควรให้คุณเป็นคนมาชิมนะ

“พี่เหอไท้ ไม่อร่อยเหรอคะ?” เซี่ยชีหรั่นถามเสียงเบา

“ไม่เลวเลย แต่เค็มนิดหน่อย”

“จริงเหรอคะ ฉันขอลอง ... ”เซี่ยชีหรั่นกำลังจะคีบ แต่โดนตะเกียบของหลี่เหอไท้สกัดไว้

“ไม่ต้องลองหรอก พี่ได้ยินมาว่าสาว ๆ กินเกลือเยอะจะไม่ดีต่อผิว”

อันที่จริงแม่บ้านเห็นเซี่ยชีหรั่นใส่เกลือแล้ว เธอจึงไม่กล้าแตะปลาเก๋าราดซอส แต่ว่าอาหารจานอื่นๆก็ไม่ได้ดีกว่ากันซักเท่าไหร่ มันยากที่จะกลืนลงคอ

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกเศร้าใจ

หรือการที่เธอออกมาจากเย่เชินหลินแล้วจะใช้ชีวิตตามปกติไม่ได้เลยรึไง?

“ตอนบ่ายติดธุระหรือเปล่า? ตามพี่ไปพบลูกค้าคนหนึ่งหน่อย พอดีวันนี้ผู้ช่วยของพี่ขอลางาน” หลี่เหอไท้เอ่ย

เขาเป็นคนง่ายๆสบายๆแบบนี้ เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าเขาดูสถานการณ์ของเธอออก แต่เขาแค่ไม่ถามเท่านั้นเอง

มันเป็นการดีที่สุดที่เขาไม่ถามเธอ เธอไม่มีแรงที่จะอธิบายเรื่องของเธอกับเย่เชินหลินให้ใครฟังทั้งนั้น

หรือบางทีเพราะพูดได้ไม่ชัดเจนต่างหาก