ตอนที่ 849 สาวใช้ตัวแสบ 753

ตอนที่ 849 สาวใช้ตัวแสบ 753

ในที่สุดเขาก็ยอมพูด แต่กลับพูดเพียงคำเดียวว่า“ได้!”

คำคำนี้เกรงว่าจะเป็นคำที่ไร้ความรู้สึกที่สุดในโลกแล้ว เธอมองเขาอย่างตกตะลึง ในขณะที่เขาผละตัวเองออกไป ปากของเขาก็ขยับพูดต่อไปอย่างแผ่วเบาว่า

“ถ้าคุณเหนื่อยแล้วจริงๆ คุณก็ไปเถอะ”

เขาไม่มีสิทธิ์กักขังอิสระของเธอ และยิ่งไม่มีสิทธิ์บังคับให้เธอดูแลลูกที่ไม่ใช่ลูกของเธอ ทั้งยังต้องระวังความชั่วช้าของส้งหลิงหลิงตลอดเวลาอีก

ใบหน้าของเย่เชินหลินนิ่งขรึมและเย็นชามาก เขารู้ว่าเขาพูดแบบนี้จะทำให้เธอรู้สึกเสียใจ

ไม่ว่าจะเรื่องอะไรเขาก็ตัดสินใจได้เด็ดขาดตลอด การเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่เขาใส่ใจที่สุดเพียงคนเดียว บางครั้งเขาก็ไม่รู้ว่าเขาจะต้องจัดการกับเธอยังไงกันแน่

แยกจากกันเขาก็ทำไม่ลง กลัวว่าเธอจะไม่มีความสุข อยู่ต่อเธอก็จะเจ็บปวด เขาไม่อยากจะเห็นเธอต้องเจ็บปวดอยู่เสมอ

ไม่ว่าเธอจะอยู่หรือเธอจะไป เขาก็จะพยายามรีบรักษาเย่เจิ้งเหิงให้หายให้เร็วที่สุด ขอแค่เขาแข็งแรงดีแล้ว เขาถึงจะไล่ส้งหลิงหลิงให้ไสหัวไปได้

ในที่สุดเขาก็พูดออกมา หัวใจของเธอทำไมถึงได้เจ็บขนาดนี้ เซี่ยชีหรั่นอยากจะฝืนยิ้ม แต่กลับพบว่าเธอยิ้มไม่ออกเลย

เธอทำได้เพียงมองไปยังเย่เชินหลินอย่างเฉยเมยเท่านั้น ตามด้วยการเอ่ยเสียงเบาว่า“ขอบคุณที่คุณคืนอิสระให้กับฉัน ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันอยากจะไป คิดว่าครั้งนี้คงไม่กลับมาแล้ว”

ให้ผมได้กอดคุณอีกสักครั้งที่รัก เย่เชินหลินเอื้อนเอ่ยอยู่ในใจ สายตาของเขาย้ายจากหน้าน้อยๆมองเลยไปที่ไหล่ของเธอ เธอดูเปราะบางจริงๆ เขาไม่ควรให้เธอต้องแบกรับมากมายขนานนี้

เขาอดทนอดกลั้นไม่ให้พุ่งไปกอดเธอไว้ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแปลกๆ

“ได้ ดูเหมือนคุณจะยุ่งขึ้นมาเร็วๆนี้นะ ทั้งหลี่เหอไท้ ทั้งไห่ลี่หมิน และก็ยังมีผู้ชายเก่งๆอีกหลายคนที่ผมไม่รู้จัก คงจะแย่งกันจีบคุณน่าดู คุณต้องหาคนที่มีความรับผิดชอบนะ อย่าเหมือนกับผมที่ยังมีลูกติด และทำให้คุณต้องรับความไม่เป็นธรรมอยู่ตลอด”

เขายิ้มแบบนั้นดูแล้วหยิ่งผยองมาก แต่เขากลับพูดอย่างชัดเจนว่าเขาไม่สง่าเลยแม่แต่น้อย หัวใจของเซี่ยชีหรั่นถูกรอยยิ้มของเขาฉุดดึงให้เจ็บอีกครั้ง

เธอกัดปากแน่นพลางกลั้นน้ำตาไว้ กลืนคำพูดที่จะบอกเขาออกไปว่าเธอจะไม่ไปไว้

เซี่ยชีหรั่นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และแสร้งยิ้มอย่างสง่าและเอ่ยว่า“อืม ฉันต้องผ่านไปด้วยดีแน่ คนที่เป็นพ่อบ้านพ่อเรือนจะไม่รับพิจารณา ฉันจะหาคนที่หล่อเหมือนคุณ และ…เหมือนคุณ…”

เธอพูดต่อไม่ไหวอีกแล้ว และเธอก็มองไปที่เขาไม่ได้อีกแล้ว

“ฉันจะไปจัดของสักหน่อย ส้งหลิงหลิงไม่ชอบให้ที่นี่มีของของฉันอยู่ นอกจากโทรศัพท์เครื่องนี้ฉันจะไม่เอาอะไรไปทั้งนั้น เธอคงไม่ชอบของที่ฉันเคยใช้จัดการได้ตามใจชอบเลยนะ”เซี่ยชีหรั่นพูดจบด้วยเสียงอันแผ่วเบา เธอต้องการหันหลังเดินออกไปกลับพบว่าบนตัวของเธอมีเพียงเศษผ้า

แน่นอนว่าเย่เชินหลินก็สังเกตเห็นความลำบากใจของเธอ เขาไม่ได้มองไปที่หน้าอันแดงก่ำของเธออีกครั้ง เขาไม่อยากจะบังคับเธอให้อยู่อีก

เขาเอียงตัวลงไปเก็บเสื้อยืดของเขาบนพื้นขึ้นมาใส่ให้เธอเงียบๆ เสื้อของเขาใหญ่มาก เมื่อเธอใส่เข้าไปก็ราวกับว่าใส่ชุดกระโปรงยาวๆตัวหนึ่งแล้ว

“ขอบคุณค่ะ”เธอตอบเสียงเบา

“ไม่เป็นไร” เสียงของเขาเบากว่าเทียบจะไม่ได้ยิน

การตอบโต้กันระหว่างสองประโยคนี้ ดูเหมือนว่ามันจะลบล้างความรักความห่วงใยในอดีตไปหมดแล้ว

ภายในใจของพวกเขาเจ็บปวดเหมือนๆกัน และบนใบหน้าของพวกเขาก็ยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติเลยเหมือนกัน

เซี่ยชีหรั่นไปที่ห้องนอนของเย่เชินหลิน หยิบชุดกระโปรงที่เหมาะสำหรับใส่ไปข้างนอกในตู้เสื้อผ้าของเขาออกมา จากนั้นก็เหลือบมองห้องที่เคยมีความทรงจำมากมายร่วมกันของเขากับเธออย่างเงียบๆ

เธอไม่ได้อาลัยอาวรณ์มากเกินไป เธอกลัวว่าจะใจอ่อนภายในชั่ววูบแล้วตัดสินใจปล่อยให้ศักดิ์ศรีของตัวเองถูกทำลาย

หลังจากที่เย่เชินหลินใส่กางเกงเสร็จก็อยู่ในห้องหนังสือต่อ ไม่ได้ออกมาดูเธอ เวลานี้โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เป็นหลินหลิงที่โทรเข้ามา

“คุณเย่คะ ช่อดอกไม้ที่คุณจะใช้ขอแต่งงาน ฉันอยากจะยืนยันหน่อยค่ะว่าคุณอยากจะใช้ดอกไม้อะไร? ”

เงียบ

“คุณเย่?”

“เรื่องงานแต่ง คุณไม่ต้องเตรียมแล้ว หยุดไว้ก่อน ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป คุณเริ่มทำงานที่บริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ปต่อได้เลย ”

เย่เชินหลินพูดด้วยเสียงนิ่งเรียบ

หลินหลิงไม่ใช่คนเรื่องมาก เขาเป็นผู้ชายที่เธอแอบชอบมานาน เธอสามารถรับรู้ความรู้สึกของเขาได้

“เกิดอะไรขึ้นคะคุณเย่”หลินหลิงถาม

“ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม? ”

“ไม่มีแล้วค่ะ คุณเย่”

เย่เชินหลินวางสายโทรศัพท์ และยืนอยู่เงียบ ๆ ที่หน้าประตู