ตอนที่ 852 สาวใช้ตัวแสบ 756

ตอนที่ 852 สาวใช้ตัวแสบ 756

“ประธานหลี่ คืนนี้ฉันสามารถชวนพี่สาวไปดินเนอร์ได้หรือไม่ ก็คือฉันทานอาหารเย็นกับคุณนายเย่”

ที่แท้คนแซ่หวังนี้รู้แล้วว่าเซี่ยชีหรั่นคือใคร หลี่เหอไท้มองเซี่ยชีหรั่น เห็นว่าเธอไม่ยินดี ยิ้มและกล่าวว่า “ไว้วันหลังแล้วกัน วันนี้ชีหรั่นไม่ค่อยสบาย”

แยกจากลูกค้าแซ่หวังแล้ว หลี่เหอไท้ถามเซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยนว่าคืนนี้จะทานอะไร ไปทานที่ไหน เซี่ยชีหรั่นเพียงแค่ยิ้มและพูดว่าอะไรก็ได้

การประชุมสิ้นสุดลงแล้ว งานชั่วคราวของเธอก็จบลงแล้ว นั่งในรถหลี่เหอไท้ เธอหลงอยู่ในความคิดอีกครั้ง คิดไปคิดมา นอกจากเย่เชินหลินก็ยังคงเป็นเย่เชินหลิน หลี่เหอไท้เปลี่ยนรถ เขาขับรถเอง ระหว่างทางเซี่ยชีหรั่นเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหน

จนทั้งสองคนไปถึงร้านอาหารตงเจียง เซี่ยชีหรั่นถึงรู้ว่าเธอมาที่นี่

เธอกับเย่เชินหลินทานข้าวด้วยกัน นอกจากในวิลล่าของเย่เชินหลินแล้วก็เป็นร้านอาหารตงเจียง ที่นี่ก็ยังเป็นของบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ป

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าขอแค่เธอยังอยู่ในเมืองนี้ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ยังหนีไม่พ้นเงาของเขา

“ถ้าไม่ชอบที่นี่ เช่นนั้นเราก็เปลี่ยนร้าน” หลี่เหอไท้ถามอย่างห่วงใย

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัว พูดว่า “จริงๆแล้วรสชาติแทบจะเหมือนกันทุกที่ ที่นี่ก็ได้”

“คุณนายเย่” เซี่ยชีหรั่นเข้าประตูก็มีคนทักทายเขาด้วยความเคารพ ตามด้วยคนที่สองคนที่สาม ทักทายเธอทุกที่เธอที่ไป

อาจเป็นเพราะเดินตามเย่เชินหลินจนคุ้นเคยแล้ว ลืมไปว่าเธอมาที่นี่จะต้องได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี

คนที่ทักทายเธอมากเกินไป เธอไม่สามารถอธิบายให้ทุกคนเข้าใจได้ทีละคนว่าเธอและเย่เชินหลินจบลงแล้ว

เธอกับเย่เชินหลินแยกกันแล้วก็อยากทำเหมือนตอนที่เธอกับไห่ลี่หมินแกล้งทำเหมือน อยู่ด้วยกันแล้ว ทำให้ทุกคนรับรู้ ต่อไปเธอไปที่ไหนก็จะไม่ได้รับการต้อนรับเหมือนตอนนี้แล้ว

เธอรู้สึกได้ถึงสายตาทุกคนที่ทักทายเธอมีความอยากรู้อยากเห็นเรื่องที่เธอมากับผู้ชาย พวกเขาซุบซิบกันเบาๆ

ฉันเกรงว่าคำนินทาจะลุกลามเหมือนไฟป่าในวันพรุ่งนี้ พูดประมาณว่าผู้หญิงของคุณเย่มาทานข้าวกับชายแปลกหน้า อะไรประมาณนั้น

จะส่งผลต่อชื่อเสียงของเขาไหม เธอแอบคิดในใจ

ยังคงนึกถึงและเป็นห่วงเขา บางทีเธอควรจะค่อยๆชินกับการคาดเดาแบบนี้ สักวันหนึ่ง พวกเขาอาจจะลืมไปเลยว่าเธอเคยเป็นคุณนายเย่ เวลาสามารถทำให้ทุกอย่างเลือนราง

เมื่อคนเหล่านั้นลืมมันไปแล้ว เธอจะสามารถปล่อยวางได้ไหม

เธอถอนหายใจเบาๆ หลี่เหอไท้เห็นความเศร้าโศกระหว่างคิ้วของเธอ แม้จะรู้ว่าคู่รักขัดแย้งกันก็มักจะเป็นเช่นนี้ แต่เขาก็อดสงสารเธอไม่ได้

พนักงานพาพวกเขาไปยังห้องหรูหรา นั้นเป็นตำแหน่งที่เซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลิน ทุกครั้งที่มา

“ทานเยอะๆนะที่รัก สองวันนี้สีหน้าคุณไม่ค่อยดีเลย”

“อย่างเซี่ยชีหรั่นจะต้องลดน้ำหนักอีกเหรอ”

“คุณอ้วนกว่านี้ ฉันก็รับได้ ไม่รังเกียจคุณหรอก”

……

เซี่ยชีหรั่นเหมือนจะได้ยินเสียงของเย่เชินหลินกระซิบที่ข้างหูของเธอ น้ำตาเศร้าแทบไหลออกมา

“ทานอะไรดี ชีหรั่น” หลี่เหอไท้พูดทันที เซี่ยชีหรั่นยิ้มเล็กน้อย พูดว่า “ฉันขอดูเมนูก่อนนะ”

เธอตั้งใจไม่พูดว่าอะไรก็ได้ กลัวว่าหลี่เหอไท้จะรู้สึกว่าเธอกำลังทำแค่แก้ผ้าเอาหน้ารอด

พนักงานนำเมนูมาให้เธอ พูดอย่างสุภาพว่า “คุณเย่เคยกำชับไว้ ถ้าคุณมา จะมีอาหารที่จะต้องสั่ง นี่เป็นอาหารหลัก ซุปนี้......” พนักงานชี้เมนูเหล่านั้น น้ำตาเซี่ยชีหรั่นไหลลงเมนูซุปที่พนักงานชี้ น้ำตาที่ใสๆขยายตัวหนังสือ“ผักเพื่อสุขภาพ”

เธอรีบเช็ดน้ำตา พูดเบาๆว่าขอโทษ

“ขออภัย เช่นนั้นก็สั่งสองรายการนี้ แล้วยังมีอันนี้ อันนี้” เซี่ยชีหรั่นก็สั่งไปอีกสองสามอย่าง ถึงพูดกับหลี่เหอไท้ว่า “พี่เหอไท้ คุณดูสิคุณอยากทานอะไรบ้าง”

หลี่เหอไท้ขมวดคิ้วเมื่อเซี่ยชีหรั่นกำลังร้องไห้ขณะดูเมนู เมื่อเธอคุยกับเขาสีหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติ

ทำไมเธอถึงดูหมดหวังเช่นนั้น หรือว่าไม่ได้เป็นการงอนการทั่วไป แต่แยกทางกับเย่เชินหลินแล้ว

เขากำลังคิดเรื่องนี้ในใจและเป็นห่วงเธอ แน่นอนว่าต้องไม่มีอารมณ์อยากทานอะไร เหมือนเซี่ยชีหรั่นเลย เขาก็สั่งอาหารสองสามอย่าง อย่างลวกๆ

“คุณสุภาพบุรุษท่านนี้ คุณนายเย่คุณทั้งสองโปรดรอสักครู่ อาหารของพวกคุณจะมาเสิร์ฟทันที”

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าจะต้องได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษเมื่อมาที่นี่ ดังนั้นเธอรีบยิ้มแล้วพูดว่า “ขอบคุณมาก ไม่จำเป็นต้องรีบทำอาหารของพวกเราก่อนก็ได้ พวกเรายังไม่ค่อยหิว ทำเช่นเดียวกับลูกค้าทั่วไปโดยเรียงตามลำดับก่อนหลัง เมื่อถึงลำดับของพวกเราค่อยเสิร์ฟพวกเราจะดีกว่า”