ตอนที่ 868 สาวใช้ตัวแสบ 772

ตอนที่ 868 สาวใช้ตัวแสบ 772

สายตาของเขามีเสน่ห์อย่างมาก เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยถูกเขาทำให้หลงใหลตั้งแต่แรกแล้ว คิดๆดูยังไงตัวเองก็เป็นถึงองค์หญิง จะบีบบังคับคนอื่นทั้งๆที่คนอื่นก็พูดแล้วว่าเหนื่อยคงไม่ดี

“ได้ ตามใจคุณ แกะน้อยของฉัน”

“องค์หญิงรอสักครู่ ผมไปอาบน้ำก่อนแล้วจะมาทานอาหารเช้าเป็นเพื่อน” เย่เชินหลินพูดเสร็จ แล้วก็เดินออกไป ก่อนไปใบหน้าของเขายังคงยิ้มตลอด

ครั้งนี้ท่าทีเขาที่เผชิญหน้ากับเธอไม่เหมือนครั้งก่อนตอนที่อยู่ฝานหลาย เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยสามารถรู้สึกได้

เขาเป็นผู้ชายคนแรกและเป็นคนเดียวที่เธอไม่สามารถควบคุมได้นับแต่เธออายุครบสิบหกเป็นต้นมา การเอาชนะเขาได้ จึงทำให้เธอรู้สึกภาคภูมิใจมาก

แน่นอน ยังต้องรอให้พวกเขาได้เป็นกายเดียวกันก่อน เธอถึงจะรู้สึกภาคภูมิใจได้อย่างแท้จริง

หลังจากทานอาหารเช้าแล้ว เย่เชินหลินก็ส่งเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยกลับไปยังห้องรับแขกสุดหรูห้องนั้นของเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน และพูดกับเธอว่า “องค์หญิง ผมมีความคิดอย่างหนึ่ง อยากหาสถานที่ที่มีแต่เราสองคน ผมไม่ชอบเวลาแสดงความรักต่อกันแล้วมีคนมากมายมารบกวน สถานที่นี่ผมก็คิดไว้แล้ว นั่นก็คือภูเขาไฉ่หวินที่มีระดับความสูงจากน้ำทะเลสูงสุดของมณฑลตงเจียง ผมคิดว่าคืนนี้เราสองคนไปกลางเต้นบนยอดเขา แน่นอน องค์หญิงเข้าออกมักมีองครักษ์ตามอารักขามากมาย คงไม่กล้าไปกับผมกระมัง หากองค์หญิงไม่กล้าไป ผมก็เข้าใจ แต่ว่าโดยส่วนตัวแล้วผมค่อนข้างชอบผู้หญิงที่มีความกล้าหาญ”

“ไปกางเต้นเป็นการส่วนตัวบนเขา?” เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยถามอย่างสงสัย คิดถึงตัวเองมีความฝันแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก เสด็จพ่อก็เคยจัดให้เธอ แล้วก็เหมือนอย่างที่เย่เชินหลินพูด ตอนนั้นมีผู้ติดตามเยอะมาก กางเต้นเต็มพื้นที่ไปหมด แล้วเต้นของเธอถูกล้อมให้อยู่ตรงกลาง

เธอไม่ชอบความรู้สึกแบบนั้น คาดหวังที่จะได้กางเต้นอยู่ด้วยกันสองคนมากกว่า

โดยเฉพาะเธอคาดหวังอยากที่จะทำให้ตัวเองเป็นที่เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่างในใจผู้ชายที่เธอชอบ เธอจะไม่มีทางทำให้เย่เชินหลินคิดว่าเธออ่อนแอ

“ใช่ผม” เย่เชินหลินพูด

“ได้ ฉันยินดีมาก แค่เราสองคน ไม่เอาผู้ติดตามไปสักคน”

เย่เชินหลินอมยิ้ม เดินก้าวไปข้างหน้า โอบกอดเอวของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย แล้วกระซิบพูดข้างหูเธอว่า “ผมจะไม่ทำให้องค์หญิงผิดหวัง”

หัวใจของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย เต้นรุนแรง เธอสามารถแยกแยะออกว่าการที่หัวใจเต้นตอนที่อยู่กับเย่เชินหลินแบบนี้ไม่เหมือนเวลาที่อยู่กับผู้ชายคนอื่น ผู้ชายคนอื่น เธอน่าจะชอบเพราะความต้องการของร่างกายมากกว่า ต่อให้กับหลี่เหอไท้ก็เหมือนกัน เย่เชินหลินสามารถพูดแบบนี้กับเธอ เธอก็รู้สึกมีความสุขที่สุดแล้ว มีความสุขเหมือนกับตอนที่ขโมยทานลูกกวาดตอนเด็กๆ

“ฉันรู้ว่าคุณแข็งแรงมาก และจะต้องมีฝีมืออยู่ไม่น้อย” มือของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยวางอยู่บนใบหน้าเย่เชินหลิน แค่แตะเพียงนิดเดียว เย่เชินหลินก็หลบอย่างไร้ร่องรอย

“ผมยังสู้รบเก่ง องค์หญิงไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย”

“ฉันรู้” เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยยิ้มพูด

ที่แท้เย่เชินหลินก็มีการเตรียมการไว้ ก่อนแล้ว เขาเตรียมชุดปีนเขาไว้ให้เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยชุดหนึ่งเหมือนดั่งเสกมายากล เหมาะสมกับขนาดรูปร่างของเธอพอดี และเป็นสีเสื้อคลุมกันลมที่เธอชอบกับรองเท้าปีนเขาต่างๆ

“องค์หญิงเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ผมก็จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

ไม่นาน เย่เชินหลินก็เปลี่ยนสวมชุดสำหรับไปปีนเขา

เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยเห็นสีฉูดฉาดบนร่างกายตัวเอง ส่วนเย่เชินหลินสวมชุดสีน้ำเงิน ทั้งสองคนไม่ใช่ชุดคู่กัน และก็ไม่ใช่สีเดียวกัน ทำให้เธอผิดหวังเล็กน้อย

“เป็นอย่างไรบ้าง? องค์หญิง?” เย่เชินหลินถาม

“ทำไมถึงไม่เป็นสีคู่กันล่ะ?” เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยถามขึ้นมาตรงๆ เธอเคยเห็นรูปที่เย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นไปในสถานที่ต่างๆด้วยกัน เห็นเขาชอบสวมชุดคู่กัน

เย่เชินหลินหัวเราะ พร้อมพูดว่า “ผมไม่อาจเอื้อมที่จะสวมชุดคู่กับองค์หญิง จะเป็นการล้ำเส้นเกินไป”

ไม่ว่ายังไงท่าทีของเขาก็ยังดี เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยก็จะไม่กัดเรื่องเล็กน้อยอย่างไม่ปล่อย

“ฉันจะประทับอยู่ที่ตงเจียงระยะหนึ่ง โอกาสที่เราจะได้สวมชุดคู่ยังมีอีกเยอะ วันนี้ไม่บังคับก็ได้” เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยพูด

“องค์หญิงพูดถูก” ท่าทีของเย่เชินหลินทำให้เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยรู้สึกว่า ขอเพียงเธอยืนยันที่จะสวมชุดคู่ร่วมกับเขา ยังไงเขาก็ตกลง

ทั้งสองคนเดินทางออกจากบ้านพัก ผู้ติดตามตามไปถึงแค่ตีนดอย เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยให้คนพวกนั้นรออยู่ที่ตีนดอย บอกว่าหากมีเหตุสุดวิสัยจะติดต่อพวกเขา

เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของชีวิตองค์หญิง พวกผู้ติดตามไม่กล้าตัดสินด้วยตัวเอง แต่ด้วยเพราะเป็นคำสั่งขององค์หญิงก็ไม่กล้าไม่เชื่อฟัง

ไม่มีหนทางแล้วจริงๆ คนที่เป็นหัวหน้าผู้ติดตามจึงโทรหาเสด็จพ่อขององค์หญิงเพื่อขอความเห็น สุดท้ายเสด็จพ่อของเธอก็พูดเพียงว่าให้ทำตามที่องค์หญิงต้องการก็พอ

แล้วก็เช่นนี้ เย่เชินหลินแบกเต้นแบกน้ำไปด้วยตัวเอง นอกจากนั้นพวกเขายังเตรียมอาหารเที่ยงกับอาหารเย็นมาจากบ้าน โดยใสไว้ในกล่องรักษาอุณหภูมิ เย่เชินหลินต้องแบกสัมภาระเยอะมาก

ตอนที่ขึ้นเขามาไม่มีผู้ติดตาม เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยขอช่วยเย่เชินหลินถือของ

“ขอบคุณองค์หญิง ไม่เป็นไร ของแค่นี้เองไม่มีปัญหา”

“มีกันแค่เราสองคนยังต้องเรียกองค์หญิงอะไรกัน คนอื่นได้ยินเข้าจะแปลกใจ” เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยพูดขึ้น

“คนอื่นฟังภาษาฝานหลายไม่รู้เรื่อง” เย่เชินหลินหัวเราะ

“ก็ถูก” เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยก็หัวเราะ