ตอนที่ 872 สาวใช้ตัวแสบ 776

ตอนที่ 872 สาวใช้ตัวแสบ 776

รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นใจร้อนดั่งไฟ หลี่เหอไท้จึงรีบรับปาก

“ขอบคุณค่ะ พี่เหอไท้”

“เด็กโง่เอ๊ย” หลี่เหอไท้ลูบหัวเธอ แล้วยิ้มอย่างอบอุ่น

เขาโทรหาผู้ช่วยและในไม่ช้าก็ได้ตั๋ว จากนั้นพวกเขาก็มาถึงตงเจียงในตอนเที่ยงของวันรุ่งขึ้น

"พักสมองสักหน่อย เผื่อมีอาการเจ็ตแล็ก" หลี่เหอไท้กล่าวกับเซี่ยชีหรั่น

“ฉันไม่อยากพัก ฉันอยากเจอเขาตอนนี้”

"เอาล่ะ ไปพบเขาตอนนี้ ฉันจะขับรถไปที่นั่น"

รถของหลี่เหอไท้ไม่ได้ขับเร็วหรือช้าซึ่ง ระดับความเร็วที่ไม่ทำให้กังวลแต่ยังรับประกันความปลอดภัยของเธอด้วย

เขาเต็มใจที่จะตอบสนองเธอและเขารู้สึกมีความสุขในใจเมื่อเขาได้ดูแลเธอ

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าเธอเป็นหนี้หลี่เหอไท้มากเกินไป แต่ในเวลานี้หัวใจของเธอติดอยู่กับเย่เชินหลิน เธอไม่มีทางที่จะขอบคุณเขาและเธอไม่มีแรงที่จะคิดว่าจะตอบแทนเขาอย่างไรในอนาคต

รถเบนท์ลีย์ของหลี่เหอไท้ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหยุดอยู่ที่ประตูบ้านพักของเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นลดกระจกรถลงและพูดเบาๆว่า “ฉันเอง!”

"ขอโทษครับ คุณเย่บอกว่าถ้าคุณมา คุณจะเข้าไปไม่ได้" แน่นอนว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรู้จักเซี่ยชีหรั่นและพวกเขาต้องการปล่อยเธอไป แต่เย่เชินหลินกำชับเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว พวกเขาไม่ต้องการตกงานดังนั้นพวกเขาจึงต้องทำตามกฎ.

เซี่ยชีหรั่นก็คาดหวังไว้เช่นนี้ เย่เชินหลินอาจไม่สนใจเธอทางโทรศัพท์และแน่นอนว่าเขาอาจไม่ปล่อยให้เธอเข้าประตูนี้

เมื่อเธอจากไป เธอคิดว่าจะไม่กลับมาอีกและเธอคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะมายืนอยู่ที่นี่ได้เร็วขนาดนี้ แต่คนที่เธอรักและเกลียดกลับตัดสิทธิ์เธอไม่ให้เข้าประตู

ไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกของเธอที่ซับซ้อน อึดอัด เศร้าและความหวานที่อธิบายไม่ได้

เธอไม่ได้โง่ เธอเดาได้ว่านี่คือความคุ้มครองของเย่เชินหลิน แม้ว่าเขาจะไม่ยอมรับก็ตาม

"ได้โปรด ช่วยฉันรายงานพ่อบ้านว่าฉันมาที่นี่แล้วและอยากจะเข้าไป ได้ไหม" เซี่ยชีหรั่นพูดกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

"โปรดรอสักครู่"

เดิมทีเย่เชินหลินบอกว่าไม่ต้องรายงาน แต่ในท้ายที่สุดเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ทนไม่ได้ เขาเรียกพ่อบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต

ช่วงนี้เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยได้กลายมาเป็นคนของตระกูลเย่ เธออาศัยอยู่ที่นี่อย่างสะดวกสบายกับเย่เชินหลิน แสดงความรักใคร่ พ่อบ้านทั้งกังวลและโกรธมาก แต่เขาจะทำอย่างไรได้

พอได้ยินมาว่าเซี่ยชีหรั่นกลับมา พ่อบ้านดูเหมือนจะเห็นผู้ช่วยชีวิต

ในเวลานี้เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยและเย่เชินหลินกำลังนั่งคุยกันอยู่ในศาลา เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยเอนศีรษะลงบนแขนของเย่เชินหลินเป็นครั้งคราวดูเหมือนผู้หญิงตัวเล็กๆ

พ่อบ้านเหลือบมองเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยจากระยะไกลด้วยความรังเกียจ จากนั้นเดินไปหาพวกเขาและรายงานว่า "คุณเย่ คุณนายเย่กลับมาแล้ว"

ใบหน้าของเย่เชินหลินขรึมลงและจากนั้นเขาก็พูดอย่างเย็นชาว่า "ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธออีกต่อไป เธอไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้ามาที่นี่อีก ให้เธอออกไป"

เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยสำรวจใบหน้าของเย่เชินหลินและเห็นว่าใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเธอก็เดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

"เซี่ยชีหรั่นเธอมาหาคุณหรือ" เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยถาม

โชคดีที่เธอไม่เข้าใจภาษาจีน เย่เชินหลินพูดเป็นภาษาฝานหลาย: "ไม่ เป็นผู้หญิงคนก่อนหน้านี้ที่คอยรบกวน ฉันไล่ฉันไปหลายครั้งแล้วแต่ยังกลับมาซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างไร้ศักดิ์ศรี"

"จริงเหรอ มีผู้หญิงแบบนี้ด้วยเหรอ ฉันเบื่อที่จะอยู่เฉยๆละ เย่เชินหลินคุณไปดูกับฉัน" เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยยิ้มอย่างสง่างามแล้วลุกขึ้นยืน จับแขนของเย่เชินหลินแน่น

เย่เชินหลินมองไปที่พ่อบ้าน เขาเห็นแววกล่าวโทษในดวงตาของเย่เชินหลิน

ในตอนนี้พ่อบ้านเองก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย เพียงแค่คิดที่จะปล่อยให้เซี่ยชีหรั่นขับไล่เจ้าหญิงหย่าฮุ่ย เขาก็ลืมสถานะของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นจะแข่งขันกับความสูงส่งของเธอได้อย่างไร?

ไม่มีใครรู้ว่าเย่เชินหลินคิดอย่างไร เขาเชื่อฟังเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย ตอนนี้หากเซี่ยชีหรั่นเห็นเขาเข้า จะไม่ตายเอาเหรอ?

เขาอยากจะตบตัวเองสักสองครั้ง แต่น่าเสียดายที่มันไม่ช่วยอะไร

เขาหวังเพียงว่าเย่เชินหลินจะพูดอะไรบางอย่าง เขาไม่ได้ออกไปข้างนอกกับเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย แต่เย่เชินหลินยิ้มอย่างนุ่มนวลและกล่าวว่า "โอเค"

แม้ว่าจะเป็นภาษาจีนเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยก็สามารถเข้าใจได้

เธอคิดว่าเย่เชินหลินหลบเลี่ยงได้เพราะอีกฝ่ายคือเซี่ยชีหรั่น แต่เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะตกลงที่จะออกไปกับเธออย่างไม่เห็นแก่ตัว เธอสงสัยว่าเธอเดาผิดหรือเปล่า

ในสองวันที่ผ่านมา เธอรู้สึกเหนื่อยมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเซี่ยชีหรั่นเธอก็คงไม่สนใจที่จะออกไปเดินเล่น

“ฉันเหนื่อย ช่างเถอะ ฉันไม่ไปละ” เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยกล่าว

"โอเค พ่อบ้าน ให้ผู้หญิงคนนั้นไปได้แล้ว!" เย่เชินหลินพูดอย่างเย็นชาและพ่อบ้านก็ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว "ครับ คุณเย่ ผมจะให้เธอไปทันที"