ตอนที่ 877
ตอนที่ 877 สาวใช้ตัวแสบ 781
October 28, 2026
ตอนที่ 877 สาวใช้ตัวแสบ 781
ไม่ นี่ไม่ใช่เย่เชินหลิน นี่ไม่ใช่เย่เชินหลินคนแทบทนไม่ไหวที่จะกอดเธออีก
เขาตั้งใจทำแบบนี้!
เซี่ยชีหรั่นกัดปากแน่น ใช้มือผลักเขา คำรามว่า “อย่าทำแบบนี้ หลอกว่าอยากจูบฉัน คิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ”
“หลอกเหรอ เหอะๆ ไม่รู้สึกเหรอว่าร่างกายผมมันตอบสนองน่ะ” เขายิ้มร้าย ยื่นมือออกมารูดซิปกระโปรงเธอ
เขาเคยทำลายกระโปรงเธอมานับครั้งไม่ถ้วน แต่คราวนี้ สีหน้าของเขากลับทำให้เธอรู้สึกแย่มาก
“เย่เชินหลิน คุณเป็นบ้าอะไรกันแน่ ทำไมจู่ๆถึงเป็นแบบนี้ คุณรักฉันแท้ๆ”
“รัก ผมรักร่างกายคุณไง มาเถอะ ให้ผมสิ ผมคิดถึงคุณนะ หย่าฮุ่ยน่ะอ้วนไป ผมเบื่อแล้ว ตอนนี้ผมอยากได้ผอมๆแบบคุณมากกว่า”
ขณะที่เขา พูดมือของเขาเลื่อนออกจากขอบเสื้อแล้วบีบหน้าอกเธอแรงๆ
"เจ็บนะ! ปล่อยฉัน!"
เย่เชินหลินสูดลมหายใจปล่อยเธอไปและพูดอย่างเย็นชา "ถ้าคุณรู้ว่ามันเจ็บ ก็อย่ายั่วยวนฉัน อย่าพูดอะไรเพื่อให้ฉันกอดคุณ ผู้ชายเป็นแบบนี้ ถูกล่อลวงได้ง่ายแม้จะไม่มีความรักก็มักจะคิดถึงร่างกายที่เคยได้ครอบครอง”
"ไร้สาระ!" เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วและพูดว่า "คุณโกหกใคร ไม่รักงั้นเหรอ แล้วทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้ทั้งที่ไกลขนาดนี้"
"เย่เชินหลิน คุณรักฉัน ทำไมคุณไม่ยอมรับ ฉันยินดีที่จะรอคุณ..."
"ไม่จำเป็น!" เขาพ่นคำพูดเหล่านี้ออกไป เซี่ยชีหรั่นวิ่งตามเขาไป ลมหนาวพัดมา เธอจำได้ว่าเสื้อคลุมของเขายังอยู่ที่พื้นและรีบหันไปหยิบมันมาถือไว้ในมือของเธอแล้วตามเขาไป
ในตอนนี้เย่เชินหลินทำได้เพียงโทษตัวเอง เขาไม่ควรจูบเธอ เขาอดไม่ได้ที่จะถามเธอและตอนนี้เขาไม่สามารถตอบคำถามของเธอได้
เขาควรจะเย็นชาจนถึงที่สุดและบอกให้เธอรู้ว่าพวกเขาไม่มีความหวัง
เขาปล่อยให้เธอรออย่างไม่มีที่สิ้นสุดไม่ได้ เขาอยากเห็นเธอมีความสุขมากขึ้นทุกวันอย่างตอนนี้
เซี่ยชีหรั่นมองไปที่หลังของเขาอย่างมั่นคงและเดินจากไปและเข้าใจเจตนาของเขาทีละน้อย
"เย่เชินหลิน!" เธอเรียกจากด้านหลังเขาแต่เขาไม่แยแสและยังคงเดินหน้าต่อไป
"ฉันรู้ว่าสิ่งที่คุณทำมันเพื่อฉันเอง แม้ว่าคุณจะบังคับฉันแต่ฉันจะยังรอคุณ ฉันแค่อยากรอคุณ ฉันแค่รักคุณ"
จู่ๆเย่เชินหลินหยุดกึก หันมาเผชิญหน้ากับเธอ เซี่ยชีหรั่นที่กำลังไล่ตามเขาอย่างกระตือรือร้นเกือบจะชนเขา
เขามองเธออย่างเย็นชา เอื้อมมือไปบีบคางเธอแล้วบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา เขาถามเธอว่า "คุณอยากอยู่กับฉันจริงๆเหรอ?"
"ใช่ ฉันไม่อยากจากคุณไปอีก ฉันอยากอยู่กับคุณ"
"ถ้าส้งหลิงหลิงอยู่ในบ้านของฉัน ถ้าฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปล่ะ?” เขาถาม
"แม้ว่าเธอจะอยู่ที่นี่ตลอดไป ฉันจะอยู่กับคุณ ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้รักเธอ"
"และเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยก็จะอยู่ที่นั่นด้วย ไม่เพียงมีลูกของส้งหลิงหลิงเท่านั้น แต่ยังมีลูกของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยด้วย เธอจะอยู่อย่างสงบสุขกับผู้หญิงอีกสองคนและลูกอีกสองคนของฉันได้เหรอ จะไม่หึงหวงเลยเหรอ จะไม่สร้างความลำบากให้ฉันเลยได้เหรอ?"
เซี่ยชีหรั่นลังเลกับคำถามนี้ เธอรักเขาและเธอทนได้ แต่เธอทำไม่ได้ว่าจะไม่โกรธหรือขัดแย้งกันเลย
หากคุณสนใจใครสักคน คุณจะอยากเป็นเจ้าของและเธอจะต้องการผูกขาดเขา เธอรู้
"คงไม่ได้น่ะสิ ถึงคุณจะทำได้ แต่หย่าฮุ่ยก็ไม่สามารถทนต่อการมีอยู่ของเธอได้ เธอขอให้ฉันไม่แต่งงาน"
"ทำไมคุณฟังเธอ ฉันไม่ได้บอกคุณแล้วเหรอว่าฉันยอมตายดีกว่าให้คุณถูกเธอควบคุม"
กรามของเซี่ยชีหรั่นเจ็บเล็กน้อย เขาบีบเธอแรงขึ้น เขาเข้าหาใบหน้าของเธอและพูดเน้นทุกคำว่า "กล้าดียังไง แล้วพ่อแม่ของคุณจะทำอย่างไร อย่าพูดแบบไร้ความรับผิดชอบอีก เอาล่ะ อย่าตามฉันมาอีก วันนี้ฉันมาหาคุณ เพราะอยากตัดขาดกับคุณตลอดชีวิตนี้ ฉันไม่คิดว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันอีก"
หลังจากพูดจบ เย่เชินหลินก็ปล่อยเธอไป
เขารู้ดีว่าเขาเอาแต่ดึงดันแบบนี้ วันหนึ่งเธออาจจะเลือกคนอื่นก็ได้
ถ้าเขาไม่สามารถให้ความสุขกับเธอได้ เขาก็ยอมเฝ้ามองเธอไปหาคนอื่น เขาไม่สามารถครอบงำเธอแบบนี้ได้ตลอดเวลา
"แล้วเธอยังรักฉันไหม ยังรักอยู่ใช่ไหม”
"อย่าถามคำที่ไร้ความหมายเช่นนั้น” เขาตอบอย่างเย็นชา
เธอพูดอะไรได้บ้าง? เธอไม่รู้ว่าเธอจะพูดอะไรได้อีก ทุกสิ่งที่เธอพูดได้ถูกพูดไปหมดแล้ว
เขาเดินจากไปอีกครั้ง เซี่ยชีหรั่นทำได้เพียงมองไปที่เขาที่เดินจากไปทีละก้าวจากสายตาของเธอ
ความขมขื่นเต็มหัวใจ รักกันแต่ทำไมอยู่ด้วยกันไม่ได้
เธอเฝ้าดูเขามาหาเธอแบบนี้และจากไปอีกครั้ง