ตอนที่ 876 สาวใช้ตัวแสบ 780

ตอนที่ 876 สาวใช้ตัวแสบ 780

“จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ!” เย่เชินหลินสลัดคำพูดเหล่านี้และหันไปจากไป น้ำตาของเซี่ยชีหรั่นก็ยิ่งไหลออกมาอย่างรุนแรง

เธอจับแขนเขาแล้วเดินขึ้นไปหาเขา มองเขาอย่างน่าสงสาร เธอไม่อยากเสียเขาไปอีก เธอไม่อยากเจอเขาไม่ได้อีก

ความรู้สึกว่างเปล่าในใจของเธออึดอัดเกินไป เธอไม่อยากอยู่แบบนั้นอีกต่อไป

"หลิน อย่าทำกับฉันแบบนี้ โอเค ฉันรู้ว่าคุณรักฉัน ฉันรู้สึกได้เช่นเดียวกับครั้งล่าสุดที่บ้านของคุณ เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยบอกว่าคุณจะทำให้ฉันลำบาก ดังนั้นคุณรีบช่วยฉันทันที ฉันรู้ หลิน ฉันรอคุณได้ ไม่ว่าฉันจะต้องรอแค่ไหน แต่ฉันต้องการกำลังใจและการยอมรับจากคุณ ฉันคิดถึงคุณ กว่าจะได้เจอคุณอีก คุณกอดฉัน พูดดีๆกับฉันหน่อยได้มั้ย?"

ใบหน้าเล็กๆที่เยือกเย็นของเธอลูบไล้หัวใจของเขา หัวใจของเย่เชินหลินเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับว่าเขากำลังจะหายใจไม่ออก

มือของเขาบีบแน่นเป็นหมัดเพื่อยับยั้งความอยากที่จะกอดเธอและจูบเธอ

ที่รัก ยัยตัวเล็ก ฉันปฏิบัติกับคุณแบบนี้ไม่ได้ มันไม่ยุติธรรมกับคุณ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย

หลี่เหอไท้ขมวดคิ้วและไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

"พวกคุณคุยกันเถอะ!" หลังจากพูดแบบนี้เขาก็เข้าไปในห้องนอนที่เซี่ยชีหรั่นกำลังพักผ่อนและปิดประตู

ด้านนอกประตูมีเพียงสองคนคือเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่น พวกเขาสามารถได้ยินเสียงหายใจของกันและกันได้อย่างชัดเจน

เย่เชินหลินยังคงไม่ขยับและการแสดงออกบนใบหน้าของเขายังคงเหมือนเดิม

"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ คุณกลับเข้าไปหาเขาเถอะ ฉันจะไปแล้ว" เย่เชินหลินกล่าว

"มันยากที่จะบอกอะไรฉันเหรอ หรือเป็นเพราะคุณยังไม่สามารถหาทางสู้กับเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยได้ใช่ไหม เย่เชินหลิน ฉันไม่ได้ทำให้คุณลำบากใจหรือบังคับคุณ ฉันแค่อยากคุยกับคุณ แค่อยากเจอคุณมากกว่านี้ อย่าเฉยเมยกับฉันแบบนี้ โอเค?”

เย่เชินหลินถอดมือเล็กๆที่เธอวางไว้บนแขนของเขาอย่างเงียบๆ หันกลับมาและเดินอีกครั้ง

"มาคุยกันเถอะ” เมื่อเธอได้ยินเขาพูดอย่างไม่แยแส หัวใจของเธอก็ดูมีความสุขราวกับดอกไม้ร้อยดอกเบ่งบาน

เขาปล่อยเธอไปไม่ได้และเขาไม่อยากให้เธอร้องไห้ตลอดเวลา เธอรู้

ตอนที่เดินตามเขาไป เธอต้องการที่จะยื่นมือออกไปและจับเขาไว้ แต่เขามองเธออย่างเย็นชายและเธอก็วางมือลงอย่างเงียบๆ

ไม่จำเป็นต้องกอดเขาไว้ ตราบใดที่เธอสามารถมองเขาได้นั่นคือความพึงพอใจอย่างหนึ่งสำหรับพวกเขาแล้ว

ในไม่ช้าข้างนอกก็มืด ทันทีที่พวกเขาออกจากประตูโรงแรม ลมแรงพัดมาและเย่เชินหลินก็ยืนนิ่งเงียบต่อหน้าเซี่ยชีหรั่น

เธอผอมเกินไปและเพิ่งตื่นนอน อาจเป็นหวัดได้ง่าย

"ช่างเถอะ กลับไปซะ" เขาพูด

"ไม่ เย่เชินหลิน ฉันไม่กลัวเป็นหวัด ฉันอยากออกไปรับลมกับคุณ"

เย่เชินหลินถอดเสื้อคลุมโยนใส่มือของเธอและจากไป

"ฉันไม่หนาว เย่เชินหลิน คุณใส่มันเถอะ เดี๋ยวเป็นหวัด" เซี่ยชีหรั่นสบตากับเขา แต่เขาตอบอย่างเย็นชา "ถ้าคุณไม่ใส่ก็โยนมันทิ้งไป"

"คุณต้องการทำขนาดนี้เลยเหรอ?" เซี่ยชีหรั่นพึมพำเบาๆแต่รู้สึกถึงความหวานที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจของฉัน

เธอกัดริมฝีปากของเธอเพื่อยับยั้งความสุขที่รุนแรงแล้วสวมเสื้อโค้ทของเขาบนร่างกายของเธอแล้วคลุมให้แน่น

เสื้อผ้าของเขาใหญ่จริงๆ ยาวกว่ากระโปรงยาวถึงเข่าของเธออีก

มีกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาบนเสื้อโค้ท เธอชอบกลิ่นนั้นและเธอก็คิดถึงกลิ่นนั้นด้วย

เธอหลับตาและสูดหายใจแรงแม้ว่าเขาจะไม่ได้กอดเธอ แต่เธอก็รู้สึกได้แล้วว่าเขากำลังกอดเธออยู่

ลืมตาขึ้นก็เห็นเขาเดินไปไกลแล้ว

เขาต้องเร่งฝีเท้าหนีเธอไม่งั้นเขาอดไม่ได้ที่จะอยากกอดเธอ

เธอดูน่าสงสารมากเมื่อสวมเสื้อโค้ทของเขา ยิ่งเสื้อโค้ทตัวใหญ่คลุมตัวเธอก็ยิ่งดูเล็กลง

แล้วยังท่าทางที่เธอกอดเสื้อโค้ทของเขาอีก หลับตาและดมกลิ่นของเขา ทั้งดูน่ารักและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน

หัวใจของเย่เชินหลินรู้สึกสั่นสะเทือนครั้งแล้วครั้งเล่า ต่อหน้าเธอเหมือนเขาควบคุมตนเองได้ไม่ดี

เขากลัวจริงๆ กลัวว่าอดไม่ได้ที่จะกอดเธอ อยากโอบกอดเธออย่างเต็มที่เหมือนเมื่อก่อน

เซี่ยชีหรั่นเห็นเพียงด้านหลังที่เฉยเมยของเขา แต่เธอจะไม่เย็นชากับเขาอีกต่อไป

ด้วยรอยยิ้มอันแสนหวาน เธอวิ่งเหยาะๆเพื่อตามฝีเท้าของเขาและกระซิบ "เย่เชินหลิน รอฉันด้วย"

ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ยิน กลับเดินหน้าต่อไป

ทั้งสองเดินตีคู่กันมาตลอด เขาบอกว่าอยากคุย แต่ไม่พูดอะไรสักคำ

เขาหยุดอยู่หน้ารั้วริมทะเลมองไปไกลๆอย่างเงียบๆ ที่นี่คือจุดชมวิว

เซี่ยชีหรั่นคิดว่าน่าจะมีนักท่องเที่ยวมาที่นี่มากมาย แต่เมื่อพวกเขามาก็ไม่มีเลย

เขาจองเกาะเล็กๆนี้เหมือนกับที่ทำในทีวีหรือไม่?