ตอนที่ 875 สาวใช้ตัวแสบ 779

ตอนที่ 875 สาวใช้ตัวแสบ 779

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่พี่ส้งอย่างซาบซึ้ง แต่พี่ส้งกลับมองเธออย่างขอบคุณและเดินจากไป

เธอกลับไปที่ห้องทำงาน เปิดข่าวและเห็นเย่เชินหลินและเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยไปฝานหลายด้วยมีความรัก

มีรอยยิ้มแสร้งทำอยู่บนใบหน้านั้น แม้ว่าเขาจะแสร้งยิ้ม เขาก็ยังดูมีเสน่ห์เหลือเกิน สักครู่ดวงตาของเธอก็พร่ามัวไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มันนานมากแล้วที่เธอรับสายจากเขาและไม่มีข้อความจากเขาเลย

แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าวันหนึ่งจะได้พบกันและยืนอยู่ด้วยกันอีกครั้ง แต่เธอไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะถึงวันนั้น

เย่เชินหลิน ฉันทำงานหนักทุกวันและมีรอยยิ้มบนใบหน้าทุกวัน คุณเคยเห็นไหม

ชีวิตที่รอคอยของเซี่ยชีหรั่นยังคงดำเนินต่อไป แม่จ้าวเหวินอิงรู้เรื่องเย่เชินหลินและเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยจึงรีบเดินทางกลับตงเจียงจากปักกิ่งเพื่อมาหาเซี่ยชีหรั่น

แน่นอนว่าเธอไม่ต้องการให้แม่ของเธอเข้าใจผิดในเรื่องเย่เชินหลิน เมื่อเธอเห็นเธอ เธอบอกแม่ของเธอว่าเย่เชินหลินทำอะไรให้เธอ

แม้ว่าเขาจะทำเพื่อเซี่ยชีหรั่นแต่จ้าวเหวินอิงก็ยังรู้สึกเสียใจที่ลูกสาวของเธอรอ

หลี่เหอไท้และจ้าวเหวินอิงต่างดูแลเซี่ยชีหรั่นเป็นอย่างดีและแม้แต่จงหยุนซางก็มักจะไปเยี่ยมเธอและพูดคุยกับเธอ

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกเสมอว่ามีความคิดถึงหลี่เหอไท้ในสายตาของจงหยุนซาง เธอแค่พยายามซ่อนมัน

“พี่หยุนซางมาที่บ้านของเราบ่อยๆได้ไหมคะ พี่เหอไท้และฉันหวังว่าคุณจะมาบ่อยๆ” เซี่ยชีหรั่นถามพี่สาวของเธอขณะที่ควงแขน

จริงๆแล้วพวกเขาไม่สามารถหมั้นกันได้ เมื่อจงหยุนซางมาพบเซี่ยชีหรั่น เห็นจ้าวเหวินอิงกับเสนาธิการหลี่ก็กระดากอายเล็กน้อย

โชคดีที่พวกเขากระตือรือร้นมาก หลี่เหอไท้เข้าใจความหมายของเซี่ยชีหรั่นและไม่ต้องการให้จงหยุนซางรู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นที่น่าต้อนรับ เขาจึงพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ใช่ คุณมาบ่อยๆสิและเราทุกคนจะดีใจมาก”

โม่เสี่ยวจุนและไห่ฉิงฉิงได้ไปเยี่ยมเซี่ยชีหรั่นด้วย เพราะพวกเขาไม่สบายใจกับเธอและรู้สึกว่าเธอเป็นเหยื่อของความสัมพันธ์นี้

สำหรับพวกเขา เธออยากจะอธิบาย แต่เธอรู้จักโม่เสี่ยวจุนดีว่าเธออธิบายเขาจะไม่ฟัง

อย่างไรก็ตาม เธอสามารถอยู่กับผู้คนมากมายในขณะที่เธอรอและเธอรู้สึกมีความสุขมากกว่าเมื่อก่อน

ครั้งนี้ฉันไปหาเย่เชินหลินและอยู่ที่ฝานหลายสักพัก รายงานเห็นเพียงเขาและเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยเข้าร่วมในกิจกรรมต่างๆและเห็นเขาเข้าร่วมงานเลี้ยงของราชวงศ์

แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้เป็นสามีของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยอย่างเป็นทางการ แต่รูปแบบการต้อนรับก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก

เซี่ยชีหรั่นยังคงเห็นเพียงข่าวของเขาจากสื่อและสามารถเห็นใบหน้าของเขาผ่านหน้าจอเท่านั้น

ความคิดถึงกระจายอยู่ในหัวใจของฉัน

เมื่อใดก็ตามที่ค่ำคืนนี้เงียบสงบ เซี่ยชีหรั่นจะดึงรูปถ่ายของเธอและเย่เชินหลินในโทรศัพท์ออกมาและเธอจะมองดูพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่เบื่อหน่าย

เย็นวันนี้เมื่อเธอกำลังดูรูปถ่ายของเย่เชินหลิน หลี่เหอไท้ก็เคาะประตูและพูดกับเธอว่า "ชีหรั่น วันพรุ่งนี้คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหม พาฉันไปที่สถานที่แห่งหนึ่งได้ไหม"

หลี่เหอไท้แทบจะไม่ขอความช่วยเหลือจากเธอเลย บังเอิญว่าวันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าและพูดว่า "โอเค มันเป็นการเดินทางไกลใช่ไหม"

เธอยิ้มมากกว่าเมื่อครู่และเธอไม่ต้องการให้ทุกคนกังวลเกี่ยวกับเธอ

"ก็ไม่เชิง ที่นั่นมีวิวที่สวยงาม"

"แล้วฉันต้องเอาอะไรมั้ย?”

"คุณไม่จำเป็นต้องเอาอะไรไปหรอก มากับฉันก็พอ” หลี่เหอไท้กล่าวอย่างแผ่วเบา

"ดีจังที่ได้อยู่กับพี่เหอไท้ ฮ่าๆ ทุกอย่างไม่ต้องจัดการเอง แค่ทำตามก็มีความสุขแล้ว"

หลี่เหอไท้เพียงแค่ยิ้มและกล่าวว่า "ฝันดี พรุ่งนี้ฉันจะแต่งตัวนิดหน่อย ฉันจะเตรียมเสื้อผ้าให้คุณนะ"

เซี่ยชีหรั่นสังเกตเห็นว่าหลี่เหอไท้มีกระเป๋าใบใหญ่สองหรือสามใบอยู่ในมือ เขาวางกระเป๋าไว้ที่พื้นแล้วหันหลังกลับและจากไป

ตอนนี้เป็นช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วง ดังนั้นเสื้อผ้าที่หลี่เหอไท้เตรียมให้เซี่ยชีหรั่นก็มีเสื้อแขนยาว

เขาไม่ได้ระบุโอกาส เซี่ยชีหรั่นคิดว่าอาจเป็นเพราะเขาต้องการคู่ผู้หญิงเพื่อไปเข้าร่วมงานอะไรสักอย่าง

เสื้อผ้าดูเป็นทางการเล็กน้อย สีนี้เป็นสีโปรดของเธอและไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงคิดว่าหลี่เหอไท้และเย่เชินหลินดูเหมือนจะมีดวงตาที่คล้ายกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยชีหรั่นแต่งหน้าแบบบางเบาและสวมชุดที่หลี่เหอไท้เตรียมไว้ให้

เสนาธิการหลี่ จ้าวเหวินอิงและหลี่เหอไท้ต่างก็ชื่นชมเซี่ยชีหรั่น รู้สึกอายเล็กน้อยและหน้าแดง

เมื่อคิดว่าถ้าเย่เชินหลินเห็นชุดของเธอ เธอจะต้องเป็นเหมือนพวกเขาแน่ๆ รอยยิ้มของเธอหยุดลงเล็กน้อย

"ไปกันเถอะ รถพร้อมแล้ว"

เธอเดินตามหลี่เหอไท้ไปที่สนามบินโดยรถยนต์ จากนั้นขึ้นเครื่องบิน เมื่อเธอขึ้นเครื่องบินเธอรู้ว่าหลี่เหอไท้ได้ซื้อตั๋วให้เธอแล้ว

"พี่เหอไท้ โชคดีที่คุณไม่ใช่ผู้ค้ามนุษย์ มิฉะนั้นฉันจะนับเงินให้คุณแน่นอน” หลังจากขึ้นเครื่องบินเซี่ยชีหรั่นก็ยิ้มและพูดกับหลี่เหอไท้

"อันที่จริงฉันเป็นผู้ค้ามนุษย์เอง คืนนี้ฉันจะขายคุณและฉันกำลังพิจารณาราคาอยู่"