ตอนที่ 882 สาวใช้ตัวแสบ 786

ตอนที่ 882 สาวใช้ตัวแสบ 786

“ถ้าไม่อยากยิ้ม ก็ไม่ต้องยิ้ม” หลี่เหอไท้เอ่ย

“เปล่านี่คะพี่เหอไท้ ความจริงในใจฉันมีความสุขมาก จากสายตาที่เขามองฉัน ฉันดูออก ว่าเขาดีใจที่ฉันมา”เมื่อพูดถึงตรงนี้ เซี่ยชีหรั่นก็ถอนหายใจเบาออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะพึมพำลำพัง“เพียงแต่เวลาน้อยเกินไปแล้ว ฉันยังไม่ทันได้ถามเขาเลยว่าเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม เวลาส่วนใหญ่ของเขามักอยู่ที่ฝานหลาย เขาชินกับอาหารการกินของที่นั่นไหม กลางคืนนอนหลับสบายดีไหม ฉันรู้สึกว่าเขาผอมลงไปมาก ไม่รู้เลยจริงๆว่าพอจะทำให้เพื่อเขาได้บ้าง ให้เขาสุขสบายยิ่งขึ้น และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จึงจะสามารถยุติชีวิตแบบนี้ลงได้”

“เขาบอกว่าใกล้แล้ว”หลี่เหอไท้มองเซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยน ขณะที่กำลังขับรถอยู่ก็ได้ยื่นมือข้างหนึ่งมายีผมเซี่ยชีหรั่นเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบใจ

“เขาบอกว่าใกล้แล้วจริงๆหรือ”

“อืม ฉันเชื่อว่าเขาพูดแบบนี้ ก็แสดงว่ามันใกล้จบแล้วจริงๆ เธออดทนอีกนิดนะ อีกไม่นานพวกเธอก็จะได้อยู่ด้วยกันทุกวันแล้ว เธอไม่ต้องเป็นห่วงเขาขนาดนี้แล้ว”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า“ค่ะ”

“สิ่งเดียวที่เธอสามารถทำให้เขาได้ในขณะนี้ก็คือใช้ชีวิตทุกวันอย่างมีความสุข คนของเขายังคอยติดตามเธออยู่นะ รับรองว่าต้องส่งพวกรูปภาพและคลิปวิดีโอของเธอให้เขาแน่นอน”

“ทราบแล้วค่ะ พี่เหอไท้ ฉันก็แค่รู้สึกถอดถอนใจเฉยๆ ไม่รู้ว่าจะได้เจอเขาอีกเมื่อไหร่”

เมื่อกลับถึงบ้าน เซี่ยชีหรั่นก็ได้สงบสติอารมณ์ลงแล้ว

เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คน เธอพยายามยิ้มสุดชีวิต แต่เมื่อถึงเวลากลางคืนเธอก็จะยิ่งคิดถึงเขามากยิ่งขึ้น

เธอยังคงยืนเซ่ออยู่หน้าหน้าต่าง มองไปยังทิศทางคฤหาสน์ของเย่เชินหลิน

สองสามวันนี้เธอไม่เห็นข่าวการพลอดรักของพวกเขาทั้งสองแล้ว ไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่คฤหาสน์ของเย่เชินหลิน หรือว่าเย่เชินหลินตามเธอไปฝานหลายแล้ว

เธออยากให้ข่าวสารของพวกเขาออกตามสื่อต่างๆ อย่างน้อยเธอก็จะได้รู้ผ่านสื่อว่าตอนนี้คนรักอยู่ที่ไหน

หลี่เหอไท้ดูออก ถึงแม้บนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นจะมีรอยยิ้ม แต่หลังจากที่เธอพบเย่เชินหลิน อารมณ์ของเธอก็ไม่ได้ดีเหมือนช่วงก่อนหน้านี้แล้ว

เขารู้สึกโกรธตัวเองเหลือเกินที่ไม่สามารถแทนที่คนคนนั้นได้ หากเขาสามารถแปลงร่างได้ ให้เขาแปลงร่างเป็นเย่เชินหลิน ทำให้เซี่ยชีหรั่นมีความสุขขึ้นมาบ้าง เขายินดีทำแน่นอน

“ชีหรั่น ฉันมีบ้านพักตากอากาศติดทะเลสาบนอกเมืองอยู่หลังหนึ่ง ที่นั่นในฤดูหนาวอากาศจะอบอุ่น ฤดูร้อนอากาศจะเย็น ใกล้จะถึงวันตรุษจีนแล้ว ในเมืองจะค่อนข้างวุ่นวาย เราไปพักที่นั่นกันสักสองวันเถอะ”หลี่เหอไท้

เซี่ยชีหรั่นเข้าใจในความหวังดีของหลี่เหอไท้ และอีกอย่างสองวันนี้จ้าวเหวินอิงที่ตั้งใจจะเยี่ยมพ่อแม่ของเธอก็ไม่ได้ไป ก็เพื่อเธอ เซี่ยชีหรั่นคิดว่า หากเธอไปกับหลี่เหอไท้ แม่และเสนาธิการหลี่ก็จะทำอะไรๆสะดวกยิ่งขึ้น

เธอจึงได้ตอบตกลงไปทันทีโดยไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำ หลังจากนั้นสองสามวัน เธอก็ออกเดินทางไปกับหลี่เหอไท้

หลี่เหอไท้ขับรถไปเอง และด้านหลังยังมีรถตามติดมาอีกสองคัน คันหนึ่งคือคนที่เย่เชินหลินส่งมาดูแลอารักขาเซี่ยชีหรั่น ส่วนอีกคันหนึ่งคือบอดี้การ์ดของหลี่เหอไท้เอง

ถึงแม้ว่าบ้านพักจะไม่ได้ใหญ่โตมาก แต่ก็มีห้องนอนเป็นจำนวนมาก คนพวกนี้สามารถเข้าพักที่นี่ได้ทั้งหมดเลย

เซี่ยชีหรั่นมองทะเลสาบที่สงบนิ่ง จิตใจของเธอก็ค่อยๆสงบลง เหมือนอย่างที่หลี่เหอไท้หวัง

เขาเองก็ไม่ได้ไปรบกวนอะไรเธอ ยามที่เธอต้องการคนเคียงข้าง เขาก็อยู่เคียงข้างเธอ มองดูทะเลสาบไปกับเธอ

ยามที่เธอไม่ต้องการ เขาก็ไปจัดการเรื่องงานที่ต้องทำ

ในเวลาเจ็ดโมงเช้า หลังจากที่เย่เชินหลินร่วมทานอาหารเช้ากับเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยเอ่ยขึ้น“เย่ ลูกน้องได้จัดเตรียมเครื่องบินส่วนตัวไว้เรียบร้อยแล้ว เราจะกลับฝานหลายตอนแปดโมง คุณมีปัญหาอะไรไหม”

“ไม่มี”

เย่เชินหลินเองก็รอที่จะไปฝานหลายเช่นกัน เขาเตรียมการไว้พอสมควรแล้ว ไปฝานหลายอีกครั้งหนึ่ง เขาก็สามารถแตกหักกับเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยได้แล้ว

ส่วนเรื่องเด็ก ก็ไม่จำเป็นที่เขาต้องจัดการด้วยตนเอง

ถึงตอนนั้นเขาก็สามารถบอกความจริงแก่เจ้าหญิงหย่าฮุ่ย จะเก็บเด็กไว้หรือไม่ ก็สุดแล้วแต่เธอจะตัดสินใจเอง

อาจเพราะต้องการที่จะเอาชนะมาก บวกกับเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยก็เจ้าเล่ห์มาก ไม่มีพิรุธเลยสักนิด เพราะฉะนั้นจนขึ้นเครื่องไปแล้ว เย่เชินหลินก็ไม่รู้ว่าเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยแอบทำอะไรลับหลังไว้ เตรียมการอะไรไว้

เครื่องบินออกบินจากสนามบินนอกเมือง บินทะยานผ่านม่านเมฆ เข้าสู่ระดับการบินปกติ มุ่งตรงไปยังประเทศฝานหลาย

เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยและเย่เชินหลินต่างนั่งอยู่บนโซฟาคนละตัว เย่เชินหลินเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน“ถ้าเหนื่อย ก็นอนพักเถอะ”

“ฉันไม่เหนื่อย วันนี้ฉันอารมณ์ดีเป็นพิเศษ”เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยมองหน้าเย่เชินหลิน พลางกระตุกมุมปากขึ้นยิ้ม

ตั้งแต่เล็กจนโตผู้ชายคนนี้คือผู้ชายที่เธอหลงใหลที่สุด นึกไม่ถึงว่าเมื่อคนเราหลงใหลอะไรมากๆก็จะหลงจนลืมความตั้งใจไป สูญเสียความเป็นตัวเองไป

และเธอก็คว่ำข้าวเม่าเพราะตัวผู้ชายคนนี้มากที่สุดเช่นกัน แต่แน่นอน วันนี้เธอจะทำให้เขาล้มหน้าคว่ำอย่างไม่เป็นท่ายิ่งกว่า

หลังจากที่เครื่องบินบินไปได้สักพักใหญ่ๆ เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยคาดว่าคงบินผ่านเมืองตงเจียงไปแล้ว

คิดว่าตอนนี้ลูกน้องของเธอน่าจะพบตัวเซี่ยชีหรั่นแล้ว และจ่อกระบอกปืนไว้บนศีรษะของเธอ เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยปกปิดความรู้สึกตื่นเต้นในใจแทบไม่อยู่

เธอชนะแล้ว

ชัยชนะเช่นนี้ เธอควรจะแบ่งปันให้แก่ผู้ชายตรงหน้าคนนี้

หลังจากที่พูดคุยกับเธอไป เย่เชินหลินก็ตกอยู่ในภวังค์ เขาไม่ได้มองเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย และไม่ได้มองทิวทัศน์ด้านนอกด้วย แต่หลับตานั่งพิงอยู่บนโซฟาหนังแท้ ราวกับได้หลับใหลไปแล้ว