ตอนที่ 885 สาวใช้ตัวแสบ 789

ตอนที่ 885 สาวใช้ตัวแสบ 789

“พี่เหอไท้ ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พี่ช่วยฉันดูหน้าต่างหน่อยนะคะ ฉันกลัวว่าเย่เชินหลินมาแล้วจะไม่พบฉัน”เซี่ยชีหรั่นเอ่ยอย่างเสียงเบา

“อืม เธอไปเถอะ”

ทันทีที่เซี่ยชีหรั่นจากไป หลี่เหอไท้รีบมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็พบกับภาพที่คนของเขาถูกคนของฝานหลายไล่ต้อนจนเดินมาทางบ้านแล้ว

เขากำปืนของตน และมองออกไปข้างนอกอีกครั้ง ก็พบเย่เชินหลินนำคนบุกเข้ามาแล้วเช่นกัน

พวกเขาเริ่มยิงปะทะกันด้านนอก แต่เนื่องจากพวกเขาต่างใช้ปืนเก็บเสียง บวกกับการเก็บเสียงภายในห้องของเขาค่อนข้างดี จึงไม่ได้ยินเสียงอะไรมากนัก

มือของหลี่เหอไท้ยังคงกำด้ามปืนไว้แน่น เตรียมพร้อมสำหรับการรับมือทุกรูปแบบ

เย่เชินหลินไม่สนใจอะไรแล้ว หลี่เหอไท้เห็นเขาพุ่งเข้ามา ตั้งใจจะล่อพวกเขาออกไป แต่กลับโดนยิงไปนัดหนึ่งอย่างไม่ทันระวัง

เขาเห็นว่าหลังจากที่เย่เชินหลินฝืนทนยิงพวกมันไปสองคนแล้ว ก็ได้ล้มลงไปกองกับพื้น เพราะฝืนรับไม่ไหวแล้ว

หลี่เหอไท้กำปืนใต้เสื้อแน่นอีกครั้ง เขาอยากจะพุ่งออกไปต่อสู้เคียงข้างเย่เชินหลินเหลือเกิน และเขาก็อยากจะไปตรวจเช็กสภาพของเขาด้วยตัวเองด้วย

สีหน้าของเขาเยือกเย็นและเคร่งเครียด มือสั่นเทาอย่างรุนแรง พยายามบังคับตนเองไม่ให้พุ่งออกไป

เซี่ยชีหรั่นต้องการการปกป้องจากเขา หากเย่เชินหลินรู้ว่าเขาปล่อยเซี่ยชีหรั่นไว้คนเดียวที่นี่ ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีวันยกโทษให้ตนแน่ๆ เขารู้ดี

แต่การมองดูเขาล้มลงไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ไม่รู้ว่าเขาเป็นหรือตาย หลี่เหอไท้ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ตนเองได้จริงๆ

เขาเกลียดคนพวกนั้นของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย อยากจะฆ่าไอ้พวกนั้นให้สิ้นซากทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่คนเดียว

เซี่ยชีหรั่นออกมาจากห้องน้ำแล้ว หลี่เหอไท้เปลี่ยนเป็นสีหน้าอ่อนโยนและตรงเข้าไปหาเธอทันที

ยังดีที่ตำแหน่งที่เธออยู่มองไม่เห็นหน้าต่างด้วยซ้ำ และเสียงด้านนอกก็แทบไม่ได้ส่งเข้ามา

“เสื้อไหมพรมตัวนี้สวยกว่าตัวสีขาวเมื่อกี้นี้อีก อาการมันหนาว สีส้มทำให้รู้สึกอบอุ่นมากกว่า”หลี่เหอไท้เอ่ยอย่างอ่อนโยน

เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าตนเป็นอะไรไป ตอนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องน้ำ จุๆเธอก็รู้สึกว่าหัวใจกระตุกอย่างแรง ราวกับถูกของแหลมคมบางอย่างจู่โจมใส่ วินาทีนั้นมันเจ็บปวดมาก

เมื่อได้ยินหลี่เหอไท้ชมที เธอควรจะดีใจ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอดีใจไม่ขึ้นเลย

การเต้นของหัวใจในขณะนี้วุ่นวายไปหมด และยังขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่สบายใจอีกด้วย

“เป็นอะไรหรือเปล่า”หลี่เหอไท้ถามขึ้น เขาพยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติที่สุด แต่ความจริงแล้วเขากังวลมากว่าเธอได้ยินอะไรเข้าหรือเปล่า

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ย“เปล่าค่ะ พี่เหอไท้ จุๆฉันก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ จนป่านนี้แล้วทำไมเย่เชินหลินยังไม่ถึงอีก เกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือเปล่า ฉันรู้สึกว่า เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยคงไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆแบบนี้แน่ อีกอย่าง เมื่อกี้แปลกมากเลย จุๆใจของฉันก็ปวดขึ้นอย่างรุนแรงทีหนึ่ง ฉันรู้สึกว่ามันประหลาดมาก เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน หรือว่าเขา......”

เซี่ยชีหรั่นกัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าพูดต่อ ทว่าภายในใจของเธอนั้นกลับลนลานมากยิ่งขึ้น

หลี่เหอไท้สะดุ้งในใจทีหนึ่ง เขาเห็นเย่เชินหลินกุมหน้าอกไว้ หรือว่าระหว่างคนจะส่งกระแสจิตกันได้จริงๆงั้นหรือ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอน แต่ตอนนี้จุๆเขาก็เชื่อขึ้นมาบ้างแล้ว

คิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นเช่นกัน พลางคิดว่า สถานการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นต่อเมื่ออีกฝ่ายกำลังจะเสียชีวิตหรือไม่ หัวใจของเขาก็ยิ่งรู้สึกหนักอึ้งเข้าไปอีก

หากไม่ใช่เพราะการต่อสู้ข้างนอกยังคงดำเนินอยู่ เขาอยากจะพาเซี่ยชีหรั่นวิ่งออกไปเหลือเกิน พวกเขาจะไปดูให้เห็นกับตาว่าเย่เชินหลินเป็นยังไงกันแน่ จะเข้าไปช่วยเขาทันที จะมองดูเขานอนจมกองเลือดเพียงลำพังไม่ได้เด็ดขาด

“ไม่หรอก ฉันต้องคิดมากไปแน่ๆ ฝีมือเขาดีขนาดนั้น และอีกอย่างก็รู้อยู่แล้วว่าเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยไม่ใช่คนยอมอะไรง่ายๆอยู่แล้ว เขาต้องเตรียมรับมือไว้พร้อมอยู่แล้ว ตอนนี้เขาต้องอยู่ระหว่างทางที่มาแน่ๆ คงใกล้จะถึงแล้วล่ะ พี่เหอไท้ ฉันออกไปดูหน่อยนะ”

เซี่ยชีหรั่นพูดพลางจะเดินไปตามระเบียง ตรงไปยังห้องโถง

หลี่เหอไท้รีบเดินมาขวางทางเธอไว้ พร้อมกับรั้งแขนเธอไว้ พูดกับเธออย่างจริงจัง“เธอห้ามออกไป”

เนื่องจากร้อนใจเกินไป ท่าทีของเขาจึงไม่ได้อ่อนโยนดังเช่นปกติ

ท่าทางที่จริงจังเช่นนี้ ได้สร้างความตกใจให้กับเซี่ยชีหรั่นเป็นอย่างยิ่ง เธอจ้องหน้าเขาอย่างแปลกใจ เอ่ยถามเสียงเบา“พี่เหอไท้ ทำไมถึงออกไปไม่ได้ล่ะคะ”

“เพราะว่า...”หลี่เหอไท้ชะงักไปเล็กน้อย และจึงเพิ่งรู้ว่าตนสติหลุดไป ก่อนจะรีบอมยิ้มพร้อมกับเอ่ยเสียงเบา“เพราะเย่เชินหลินบอกว่าจะเตรียมเซอร์ไพรส์เธอ ก่อนที่เขาจะมา เธอห้ามออกจากห้อง ฉันรับปากเขาแล้ว ว่าจะให้เธออยู่ในห้อง”

เซี่ยชีหรั่นกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย แต่ก็รู้สึกว่าหลี่เหอไท้ไม่มีความจำเป็นที่ต้องโกหกเธอ

“ก็ได้ค่ะพี่เหอไท้ งั้นฉันจะรอเขาในห้อง แล้วฉันพอจะทำอะไรได้บ้าง ตอนนี้ใจฉันว้าวุ่นมาก ไม่เคยว้าวุ่นแบบนี้มาก่อน พี่เหอไท้ พี่รีบช่วยฉันคิดหน่อยสิ ฉันทำอะไรได้บ้าง ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ”

ใจของเธอว้าวุ่น ร้อนรนไปหมด รู้สึกทรมานเหมือนกับว่าจะเป็นบ้าไปแล้ว

สรุปเป็นอะไรกันแน่ เธอเองก็บอกไม่ถูกจริงๆ

“ไปช่วยฉันอุ่นกาแฟเถอะ ในตู้เย็นมีนม เธอเองก็ไปอุ่นนมดื่มสักแก้ว พอนมเสร็จก็จะง่วง จะได้นอนไปด้วยรอเขาไปด้วยไง”น้ำเสียงของหลี่เหอไท้ผ่อนคลายมาก เซี่ยชีหรั่นฝืนให้ตนเองพยักหน้า