ตอนที่ 893 สาวใช้ตัวแสบ 797

ตอนที่ 893 สาวใช้ตัวแสบ 797

“เธออุ้มให้ดีก็แล้วกัน ถ้าทำให้ลูกฉันต้องล้มหรือเจ็บฉันจะไม่ปล่อยเธอไว้แน่” ส้งหลิงหลิงพูดด้วยความโกรธแล้วมองหน้าเซี่ยชีหรั่นอย่างไม่พอใจ แต่เธอทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องส่งลูกให้เธอโดยดี

หลังจากส้งหลิงหลิงเดินจากไป เย่เชินหลินก็มองเธอจากด้านหลังแล้วหยุดคิดสักพัก จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเซี่ยชีหรั่นยิ้มพูดขึ้นมา “หลิน ดูสิ เหมือนเจ้าตัวน้อยยังจำฉันได้นะ”

เขาเก็บสายตาคู่นั้นที่มองส้งหลิงหลิงแล้วหันกลับมาพูด “ต้องจำได้แน่นอนสิ ลูกเคยบอกผมแล้วว่าคุณคือสาวสวยคนแรกที่เขาเคยเห็น คุณทำให้เขาต้องน้ำลายสอเลยนะ”

เย่เชินหลินเห็นน้ำลายของเด็กทารกจึงแกล้งพูดตลกกับเธอ

เซี่ยชีหรั่นเหลือบมองเขาแล้วบ่น “พูดไปเรื่อย เจ้าตัวเล็กไม่มีความคิดที่ไม่บริสุทธิ์เหมือนคุณหรอก”

“เขาเป็นลูกชายผมนะ ต้องเหมือนผมสิ” เย่เชินหลินยื่นมือมาจับมือเล็กๆ ของเด็กเบาๆ

ตัวน้อยยังจำพ่อได้ดี ทุกครั้งที่เย่เชินหลินแกล้งเขา เขาก็จะหัวเราะอย่างมีความสุข

“ตอนนี้เจ้าตัวน้อยยิ้มเก่งจัง น่ารักจริงๆ เลย ดูแก้มของเขาสิ มันเขี้ยวมากเลย แต่คนโบราณบอกว่าไม่ควรสัมผัสใบหน้าของเด็กมากเกินไป ไม่งั้นจะทำให้มีน้ำลายเยอะขึ้น”

เมื่อเย่เชินหลินเห็นสีหน้าที่หลงใหลในเด็กของเซี่ยชีหรั่นแล้วเขารู้สึกมีความสุข แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกใจไม่ดี

เพราะเซี่ยชีหรั่นชอบเด็กคนนี้มาก แม้ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเธอก็ตาม ถ้าเขาแต่งงานแล้วมีลูกของตัวเอง เธอคงจะสนใจแต่ลูกและไม่มองเขาด้วยซ้ำ

ลองคิดดูแล้วอย่าเพิ่งมีลูกเลยดีกว่า ใช้ชีวิตคู่ให้คุ้มไปก่อน

แม้จะเป็นลูกในสายเลือดก็ถือว่าเป็นมือที่สามอยู่ดี เขาไม่อยากให้ใครต้องมาแย่งความรักจากเธอไป

“ทำไมไม่เห็นคุณดีกับผมแบบนี้เลย?” เย่เชินหลินถามอย่างน้อยใจ เซี่ยชีหรั่นจึงยิ้มพูด “หน้าของคุณแก่ขนาดนี้ ยังมีหนวดเต็มหน้าด้วย”

“ผมแก่เหรอ?” คุณเย่สีหน้าเศร้าลงกะทันหัน แล้วถามเธออย่างจริงจัง

รู้ไว้ด้วย ปีนี้เขาอายุแค่ 32 ปีและเธออายุ 25 ปี อายุเขาห่างกับเธอเพียงแค่ 7 ปีเท่านั้น เขาจะดูแก่ได้อย่างไร?

“แน่นอนสิ คุณแก่กว่าฉันตั้งหลายปี ถ้าเทียบกับเจ้าตัวเล็กล่ะก็คุณคงแก่จน......”

“กล้าหาว่าผมแก่งั้นเหรอ? ผมว่าคุณคงอยากเจอดีแล้วสินะ” เย่เชินหลินเหลือบมองไปที่หน้าอกของเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาที่อยากเข้าไปกดเธอนอนลงแล้วสั่งสอนให้เธอรู้ว่าเขาแก่จริงหรือไม่

นัยน์ตาเขาบ่งบอกอย่างชัดเจน และเซี่ยชีหรั่นแลบลิ้นแล้วพูดเบาๆ กับเขา “ลืมไปๆ คุณไม่แก่หรอก”

“อย่าพูดแบบนี้อีกนะ!” เย่เชินหลินแสดงความเป็นเจ้าของและพูดอย่างจริงจัง เซี่ยชีหรั่นได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้าเร็วๆ

“โอเค ไม่พูดแล้ว”

“ถือว่าคุณอยู่เป็น ครั้งนี้ผมจะปล่อยคุณไปก่อน” เย่เชินหลินแกล้งพูดแล้วเปลี่ยนความสนใจไปเล่นกับตัวเล็กเย่เจิ้งเหิง

ทั้งสองเล่นกับเด็กอยู่สักพักและไม่นานหลังจากนั้นหลินต้าฮุยก็ได้เข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ และแฟ้มนั้นมีชื่อโรงเรียนของเซี่ยชีหรั่นเขียนอยู่ด้านหน้า

“เสร็จแล้วเหรอ?” เย่เชินหลินถามเขา

“เรียบร้อยแล้วครับคุณเย่”

“นี่มันอะไรกัน เกี่ยวข้องกับโรงเรียนของฉัน” เซี่ยชีหรั่นถามหลินต้าฮุยด้วยความสงสัย

ในที่สุดหลินต้าฮุยก็ได้เห็นเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นกลับมาอยู่ด้วยกันและเขาได้เป็นคนส่งเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยเข้าคุกด้วย ดังนั้นช่วงนี้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาก

เขายิ้มพูดกับเซี่ยชีหรั่นด้วยความเคารพ “คุณนายหญิงเย่ครับ คุณเย่ให้ผมไปรับใบรับรองการสำเร็จการศึกษาของคุณครับ ได้ยินมาว่าผลการเรียนของคุณนายดีเยี่ยมมากแต่ไม่ได้รับใบปริญญาบัตร คุณเย่จึงไม่อยากให้......”

เย่เชินหลินกระแอมในลำคอและพูดอย่างเย็นชา “นายเริ่มพูดมากแล้วนะ เอาเอกสารให้เธอก็พอ”

หัวใจของเซี่ยชีหรั่นรู้สึกซาบซึ้งอีกครั้ง เธอเคยเสียดายมากที่ไม่ได้รับประกาศนียบัตร

เพียงแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้นเธอก็จะประสบความสำเร็จ ซึ่งที่ผ่านมาผลการเรียนของเธอก็เป็นเกียรตินิยมมาตลอด เป็นเพราะต้องการให้ความยุติธรรมกับโม่เสี่ยวจุน พ่อของหวีซานซานจึงบีบบังคับและทางโรงเรียนก็จำเป็นต้องสั่งให้เธอต้องลาออกกลางคัน

เมื่อนึกถึงช่วงก่อนเธอพยายามขอความช่วยเหลือจากครูใหญ่และผู้อำนวยการของโรงเรียนอื่นๆ เพื่อรับรองการสำเร็จการศึกษาให้กับเธอแต่กลับไม่มีประโยชน์

ในเวลานั้น ท้องฟ้าของเธอเหมือนจะมืดมิดไปหมดทุกด้าน ไม่มีใครรับฟังความคับข้องใจของเธอและไม่มีใครเต็มใจช่วยเหลือเธอเลย

“คุณนายเย่ครับ!” หลินต้าฮุยยื่นแฟ้มเอกสารใบรับรองปริญญาให้กับเซี่ยชีหรั่นและเขาเห็นมือของเธอกำลังสั่นอยู่

เมื่อสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นเซี่ยชีหรั่นกำลังจะรับแฟ้มเอกสารนั้นก็รีบช่วยเธออุ้มเด็กไว้

“ขอบใจนะ!” เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยความตื่นเต้นและในขณะที่รับเอกสารนั้นมามือของเธอก็ยังสั่นอยู่

เธอเปิดแฟ้มนั้นแล้วหยิบใบรับรองการสำเร็จการศึกษาสีแดงขนาดใหญ่ออกมา นอกจากนี้ยังมีใบปริญญาสีเขียวเข้มอีกชุดหนึ่ง

“หลิน ขอบคุณนะ นี่ฉันเรียนจบอย่างเป็นทางการแล้วเหรอ?” เธอถามพร้อมกับกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา

ช่วงวัยเรียนของเธอ เธอใฝ่ฝันว่าสักวันจะได้รับประกาศนียบัตร จากนั้นเธอก็สามารถเข้าสู่สังคมอย่างเป็นทางการและเริ่มเป็นคนที่มีประโยชน์ต่อสังคม เธอสามารถเริ่มต้นชีวิตอิสระโดยไม่ต้องพึ่งพาพ่อแม่บุญธรรมและเธอจะได้ตอบแทนบุญคุณพวกเขาสักที

“ยัยต๊อง คุณเรียนจบตั้งนานแล้ว โรงเรียนแค่ไม่ได้มอบใบปริญญาบัตรให้คุณเฉยๆ” เย่เชินหลินพูดปลอบใจเธอ

หลังจากตรวจสอบแล้วพวกเขาได้พบว่าครูใหญ่ในสมัยนั้นสูญเสียศีลธรรมของความเป็นครู จึงได้ไล่เซี่ยชีหรั่นออกจากโรงเรียน

เย่เชินหลินจึงสั่งหลินต้าฮุยให้ไปตรวจสอบการทุจริตและการติดสินบนของครูใหญ่ในระหว่างการก่อสร้างวิทยาเขตใหม่ของโรงเรียนที่เซี่ยชีหรั่นเคยเรียน ในที่สุดก็ได้รวบรวมหลักฐานในการเอาผิดจนสามารถทำให้ครูใหญ่ต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียนและอาจจะต้องเผชิญกับโทษจำคุกด้วย