ตอนที่ 896 สาวใช้ตัวแสบ 800

ตอนที่ 896 สาวใช้ตัวแสบ 800

จากนั้นเขาเรียก “พ่อบ้าน!”

เขาต้องการให้ลากตัวส้งหลิงหลิงลงมาทันทีและจะไม่ปล่อยให้รอช้าอีกต่อไป

ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงขอพ่อบ้านก็ได้ขานตอบ “มาแล้วครับ คุณเย่”

“หลิน! สงสารลูกเถอะ ให้ฉันขึ้นไปดูลูกนะ” เซี่ยชีหรั่นกำลังจะหันเดินไปแต่ถูกเย่เชินหลินดึงแขนเธอไว้แล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “อย่าไป!”

เขารู้ว่าเซี่ยชีหรั่นไม่เคยเห็นส้งหลิงหลิงต้องทนทุกข์และตอนนี้เขาต้องการให้เธอได้เห็นกับตา เพราะเขาจะไม่อดทนกับส้งหลิงหลิงอีกต่อไป เขาต้องการให้เธอได้ระบายความโกรธที่สะสมมานานแสนนาน

พ่อบ้านเปิดประตูแล้วหลินต้าฮุยก็ผลักส้งหลิงหลิงเข้าไปในห้องและพูดกับเย่เชินหลินว่า “เอาตัวคุณส้งมาแล้วครับ”

เอาตัว มันเป็นคำศัพท์ที่ใช้กับนักโทษแล้วสินะ

ส้งหลิงหลิงยังไม่ทันได้ยืนนิ่งก็รีบพูดกับเย่เชินหลินอย่างกระวนกระวาย “เชินหลิน ลูกร้องไห้อยู่นะ ลูกของเราสุขภาพไม่ดีอยู่แล้ว ถ้าคุณมีธุระอะไรรอให้ฉันกล่อมลูกหลับก่อนค่อยคุยกันได้ไหม?”

“ถึงตอนนี้แล้วคุณยังคิดจะเอาเด็กมาอ้างอีกเหรอ?” เย่เชินหลินหรี่ตาเล็กลงและมองเธอด้วยสายตาที่ดุร้าย

“คุณหมดโอกาสแก้ตัวแล้ว ส้งหลิงหลิง!” เขาพูดอีกครั้ง

หัวใจของส้งหลิงหลิงจมลงสู่ก้นบึ้งอีกครั้ง เพราะทุกครั้งที่เขาเตือนเธอ เธอคิดเสมอว่าเขาจะห้ามใจตัวเองเพื่อลูกได้

คิดไม่ถึงว่าเรื่องครั้งนี้ที่เธอตั้งใจให้เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยฆ่าเซี่ยชีหรั่นจะทำให้เขาโกรธจนไม่สนใจเด็กอีกแล้ว

ไม่สิ ลูกในสายเลือดของเขาเชียวนะ เขาจะไม่สนใจได้อย่างไร

ส้งหลิงหลิงพูดทั้งน้ำตาด้วยความหวังอันริบหรี่อีกครั้ง “ไม่ว่าฉันจะทำอะไร แต่ลูกไม่เกี่ยวนะ คุณให้ฉันกล่อมลูกหลับก่อน แล้วคุณจะฆ่าจะอะไรฉันก็ยอม โอเคไหม?”

สีหน้าเย่เชินหลินโกรธมากและเขามองส้งหลิงหลิงอย่างไม่แยแส

“ผู้หญิงเลวทรามอย่างคุณไม่สมควรพูดถึงเด็กด้วยซ้ำ”

“ใช่ ฉันมันเลว แต่ได้โปรดเถอะนะ เชินหลิน คุณจะทำอะไรฉันก็ได้ แต่ตอนนี้ลูกกำลังร้องไห้......”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเธอเลย เสียงร้องไห้ของเด็กหยุดไปแล้ว

ในขณะนี้เธอรู้สึกถึงวันสิ้นโลกกำลังใกล้เข้ามา

“หลินต้าฮุย ทำให้มันรู้ไป” เย่เชินหลินพูดอย่างเย็นชา

ถ้าหากคนบาดเจ็บครั้งนี้คือเซี่ยชีหรั่น เธออาจจะขอความเห็นใจให้กับส้งหลิงหลิงได้

แต่คนที่บาดเจ็บคือเย่เชินหลินและเขาเกือบเสียชีวิตเพราะการกระทำของส้งหลิงหลิงด้วย เมื่อคิดถึงชีวิตความเป็นความตายของเย่เชินหลินแล้วเซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกเกลียดส้งหลิงหลิงมาก

ทุกคนต้องรับผลกระทบต่อสิ่งที่เธอทำไว้ ถ้าเธอจะทำผิดร้ายแรงขนาดนี้ เกรงว่าเย่เชินหลินจะผิดหวังกับการที่เธอจะเห็นใจเธอก็ได้

เซี่ยชีหรั่นจึงมองส้งหลิงหลิงอย่างเย็นชา หลินต้าฮุยก็ได้ขานตอบเขาแล้วเปิดวิดีโอนั้น

ส้งหลิงหลิงก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าพวกเขาต้องเจออะไรบางอย่าง ตอนนี้ลูกก็หยุดร้องไห้ไปแล้ว ความตื่นตระหนกของเธอก็ค่อยๆ สงบลง

ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะปฏิเสธอย่างไร แต่หลักฐานก็มัดมืออย่างหนีไม่พ้นแล้ว

เธอเป็นลูกคุณหนูที่เป็นที่ภาคภูมิใจคนหนึ่งนะ ดังนั้นเธอจะไม่เล่นลิ้นอีก แม้ว่าวันนี้เย่เชินหลินจะเอาชีวิตเธอก็ตาม ต่อให้เธอต้องตาย เธอก็จะตายอย่างภาคภูมิใจ เธอจะไม่ยอมแพ้ให้ขายขี้หน้าหรอก

“ไม่ต้องฟังแล้ว! ฉันรู้ดีว่าฉันทำอะไรลงไป ใช่ ฉันเป็นคนบอกให้เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยฆ่านังร้ายคนนี้เอง เพราะเธอแย่งผู้ชายของฉันไป เธอทำลายชีวิตครอบครัวของฉันกับลูก เธอคอยหลอกหลอนชีวิตฉันมาตลอด ฉันต้องการให้เธอตาย!”

“ดีมาก ถือว่าใจกล้าจริงๆ ที่ยอมรับผิด ส้งหลิงหลิง เธอต้องชดใช้กับกระสุนนัดนี้ที่ผมถูกยิง เธอมีอะไรจะสั่งเสียก็รีบพูดให้หมดนะ เดี๋ยวจะได้ไปรายงานตัวที่ยมโลกแล้ว” เย่เชินหลินพูดอย่างเย็นชา

เขาไม่จำเป็นต้องส่งตัวเธอให้ตำรวจ ถ้าเขาต้องการฆ่าใครสักคน ซึ่งแน่นอนว่าเขาสามารถทำได้โดยไม่ทิ้งหลักฐานไว้

โดยเฉพาะตัวของส้งหลิงหลิง ตอนนี้ตระกูลส้งก็ตกต่ำขนาดนี้แล้ว ถ้าเธอเกิดเสียชีวิตโดยบังเอิญขึ้นมาคงไม่มีใครไปตามเรื่องให้เธอหรอก

แน่นอนว่าไม่ได้ไม่มีใครสนใจเลย อย่างน้อยจงหวีฉวนที่จับตามองตระกูลเย่มาตลอดคนนี้อาจจะเอาการตายของส้งหลิงหลิงไปเขียนเป็นบทความก็เป็นไปได้

ดูเหมือนว่าจะปล่อยให้เธอหายไปในตระกูลเย่แบบนี้ทันทีไม่ได้

แม้จะต้องปล่อยให้เธอตายแต่ก็คงต้องให้เธอออกจากบ้านนี้ไปก่อนสักพักหรือให้เธอกลับไปตระกูลส้งก่อนถึงจะทำได้

“สิ่งเดียวที่ฉันอยากพูดก็คือ เซี่ยชีหรั่นเธอไม่ได้ตายดีแน่นอน!” ดวงตาของส้งหลิงหลิงแดงไปด้วยสีเลือดและเธอได้สาปแช่งอย่างไม่พอใจ

หลินต้าฮุยรีบคว้าแขนเธอไว้แล้วพูดกับเย่เชินหลิน “คุณเย่ครับ ให้ผมไปจัดการเถอะครับ ผมจะไม่ทิ้งหลักฐานไว้อย่างแน่นอน”

สีหน้าเย่เชินหลินเพลาลง เขาจ้องมองส้งหลิงหลิงอยู่สักพักจากนั้นถอนหายใจแล้วพูด “ช่างมันเถอะ ปล่อยเธอไปดีกว่า ลูกอาจจะโทษผมได้ถ้าปล่อยให้เธอตายในน้ำมือของผม ถึงอย่างไรแล้วผมก็ยังไม่ตาย ไล่เธอออกไปให้พ้น อย่าให้เธอได้เจอลูกอีก มันคงเป็นบทลงโทษที่หนักที่สุดสำหรับเธอแล้ว ชีหรั่นที่รัก คุณเห็นด้วยไหม?”

เย่เชินหลินต้องการให้ส้งหลิงหลิงตายจริงๆ เหรอ ชีวิตคนๆ หนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ต้องหายไปต่อหน้าต่อหน้าจริงหรือ?

เซี่ยชีหรั่นเองก็ทนดูไม่ได้หรอก อีกอย่างส้งหลิงหลิงก็ยังเป็นแม่ของเจ้าตัวเล็กเย่เจิ้งเหิงด้วย