ตอนที่ 899 สาวใช้ตัวแสบ 803

ตอนที่ 899 สาวใช้ตัวแสบ 803

เธอสามารถเดาได้ว่าส้งหลิงหลิงจะพูดจาประชัดประชดเธอ และสีหน้าของเธอก็เย็นชามากเช่นกัน

“ส้งหลิงหลิง นี่เธอไม่คิดจะถามถึงลูกเธอเลยเหรอ?” เธอพูดอย่างเย็นชา

แน่นอนว่าส้งหลิงหลิงอยากจะถาม แต่เธอคิดๆ แล้วไม่ถามจะดีกว่า ได้แต่ส่งเสียงบ่นอย่างเย็นชา

“อย่ามาเสแสร้งเลย เธอไม่ได้สนใจว่าลูกฉันจะเป็นอย่างไรหรอก”

“แล้วเธอใส่ใจลูกจริงๆ เหรอ? ส้งหลิงหลิง! เธอเป็นแม่ที่ขาดความรับผิดชอบที่สุดที่ฉันเคยเจอมาเลยนะ เธอรู้ดีว่าเธอจะได้อยู่ที่บ้านตระกูลเย่ไปตลอดถ้าเธอตั้งใจดูแลลูกและไม่คิดหาเรื่องใคร เธอรู้ดีว่าสุขภาพร่างกายของลูกเธอไม่ดีอยู่แล้ว แต่เธอก็พยายามก่อเรื่องจนได้ เธอทำไปได้ไง?” เซี่ยชีหรั่นเหลือทนและไถ่ถามถึงความรู้สึกของเธอ ตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บปวดใจแทนเด็กมาก

“พอที สรุปเธอมาทำอะไรที่นี่ ฉันไม่อยากฟังคำเทศนาจากเธอหรอก เธอมีเรื่องอะไรก็รีบพูดมา ถ้าไม่มีก็รีบไปให้พ้น!” ส้งหลิงหลิงตะคอก

เซี่ยชีหรั่นอยากหันหลังแล้วเดินจากไปจริงๆ แต่เมื่อนึกสึกภาพสีหน้าอันเศร้าหมองของเย่เชินหลินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเด็กในเมื่อคืนนี้ ทำให้เธอต้องกัดฟันทนไว้ เธอหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดกับเธออย่างใจเย็นที่สุด “ที่ฉันมาที่นี่ก็เพราะอยากขอให้เธอกลับไปช่วยดูแลลูก เพราะตอนนี้สุขภาพของเด็กแย่ลงเรื่อยๆ”

“เหอะ เธออยากให้ฉันกลับไปฉันก็กลับไปได้เลยงั้นเหรอ เธอมีอำนาจตัดสินใจเหรอ?” ส้งหลิงหลิงถามด้วยความโกรธ

“ถือว่าเธอฉลาดจริงๆ ที่รู้ว่าเย่เชินหลินไม่อยากให้เธอกลับไป แต่ตอนนี้เด็กพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเด็กตงเจียง ถ้าเธอเป็นห่วงลูกจริงๆ เธอต้องหาวิธีไปขอร้องเขา บางทีเขาอาจจะใจอ่อนและยอมให้เธอกลับไปก็ได้”

“เธอกลับไปเถอะ ฉันไม่ไป” ส้งหลิงหลิงยังคงตอบอย่างไม่พอใจ เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าวันหนึ่งเด็กทนไม่ไหวจริงๆ เย่เชินหลินจะมาขอให้เธอกลับไปและเธอก็จะรอวันนั้นเช่นกัน

“พี่ เป็นอะไรของพี่เนี่ย เมื่อคืนยังคิดถึงลูกจนร้องไห้อยู่เลย แล้วตอนนี้ปฏิเสธทำไม? พี่มีเรื่องกับคุณหญิงเย่นะ ทำไมต้องปล่อยให้ลูกต้องลำบากไปด้วย!” เซี่ยชีหรั่นยังไม่ทันตอบก็มีเสียงบางคนพูดจากข้างหลัง

เป็นเสียงที่ค่อนข้างคุ้นเคยมาก เธอจึงหันไปมองก็ได้เห็นเซียวเสี่ยวลี่ที่กำลังอุ้มท้องโตและมือถือถุงพลาสติกแล้วยืนอยู่ด้านหลัง ในถุงนั้นใส่กล่องยาหลายกล่อง

“คุณนายเย่!” เซียวเสี่ยวลี่เรียกเซี่ยชีหรั่น จากนั้นก้าวไปข้างหน้า แต่สิ่งที่ทำให้เซี่ยชีหรั่นต้องประหลาดใจคือเธอเอนกายลงแล้วค่อยๆ คุกเข่าลง

“เธอคิดจะทำอะไร?” เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความประหลาดใจและเอื้อมมือไปประคองตัวเธอด้วยสัญชาตญาณ

อย่างไรก็ตามเธอเป็นผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์อยู่และดูน่าสงสารมาก

“คุณนายเย่คะ หนูอยากขอร้องคุณนายเย่ช่วยปล่อยครอบครัวเราไปเถอะ คุณดูสิ ตอนนี้ตระกูลส้งของเราลำบากแค่ไหน? ขาของซูหาวก็ไม่มีวันหายดีและเขากลายเป็นคนพิการไปแล้ว สุขภาพร่างกายของแม่สามีหนูก็ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อนอีก และตอนนี้ทั้งครอบครัวต้องอาศัยหนูคนเดียวซึ่งเป็นหญิงตั้งครรภ์เพื่อไปทำงานหาเงินมาเลี้ยงทั้งครอบครัว ทุกอย่างนี้มันก็แย่มากพอแล้ว แต่เรื่องทั้งหมดเราจะโทษใครไม่ได้เพราะมันเป็นเวรเป็นกรรมที่เราได้ก่อเอาไว้ เราเคยทำผิดก็จริงแต่พวกเราก็ได้ชดใช้กันพอสมควรแล้วไม่ใช่เหรอ? ตั้งแต่พี่สาวหนูกลับมาก็มีคนแปลกหน้าคอยมาสร้างความเดือดร้อนให้เรา คุณดูสิ หน้าต่างประตูก็ถูกทุบทิ้งหมดแล้ว ในสภาพอากาศหนาวเย็นแบบนี้เราไม่มีเงินแม้แต่จะซ่อมประตูเลย ไม่พอลูกในท้องของหนูยังต้องพลอยลำบากไปด้วย”

เซี่ยชีหรั่นมองขึ้นไปทิศทางที่เธอชี้และได้เห็นประตูไม้ถูกกระแทกจนเป็นรูขนาดใหญ่

เธอไม่รู้จริงๆ ว่าความตกต่ำของครอบครัวหนึ่งมันจะอนาถขนาดนี้

“เซียวเสี่ยวลี่! ทำไมเธอถึงไร้ศักดิ์ศรีขนาดนี้ ไปขอร้องเธอทำไม?” ส้งหลิงหลิงถาม

“ขอโทษจริงๆ ค่ะพี่ ถ้าไม่ขอร้องเธอ หนูไม่รู้จะไปขอร้องใครอีกแล้ว หนูไม่อยากให้พวกเขามาสร้างปัญหาอีก หนูกลัวลูกหนูจะเป็นอะไรไป” เซียวเสี่ยวลี่พูดด้วยน้ำตา เซี่ยชีหรั่นจึงก้มลงไปจับแขนเธอไว้แล้วพูดเบาๆ “เธอลุกขึ้นเถอะ ฉันก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอก เดี๋ยวฉันลองกลับไปคุยกับเย่เชินหลินก็แล้วกัน”

“สิ่งที่ฉันจะพูดก็มีเท่านี้แหละ ส้งหลิงหลิง เธอจะกลับไปหรือไม่ก็อยู่ที่เธอแล้วล่ะ” เซี่ยชีหรั่นเหลือบไปมองส้งหลิงหลิงแล้วหันหลังเดินจากไป

เธอเข้าใจดี ถ้าหากส้งหลิงหลิงไม่อยากกลับไปต่อให้เธอจะขอร้องอย่างไรเธอก็ไม่ไปอยู่ดี และอีกอย่างเย่เชินหลินก็ไม่ต้องการให้เธอมาขอร้องส้งหลิงหลิงด้วยเหมือนกัน

นอกจากนี้เด็กคนนี้ก็ยังเป็นลูกแท้ๆ ของเธอ ไม่ว่าจะกลับไปในฐานะของความเป็นแม่หรือว่าจะกลับไปในฐานะช่วยเหลือครอบครัวตระกูลส้ง เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

ถ้าเธอพาส้งหลิงหลิงกลับไปแบบนี้ เย่เชินหลินอาจไม่เต็มใจให้ส้งหลิงหลิงอยู่ แต่ถ้าส้งหลิงหลิงกลับไปขอร้องเย่เชินหลินและเมื่อเขาเห็นความจริงใจของเธอที่มีต่อเด็ก บางทีเขาอาจจะยอมให้เธอดูแลลูกต่อก็ได้

หลังจากที่เซี่ยชีหรั่นเดินลงจากบันไดเธอก็สังเกตเห็นบานกระจกของบ้านนี้ถูกทุบแตกไปหมด จึงทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจมาก และหลังจากที่กลับเข้าไปในรถเธอก็ได้ถามหลินต้าฮุย “หลังจากส้งหลิงหลิงกลับมา เย่เชินหลินให้นายส่งคนมาหาเรื่องครอบครัวตระกูลส้งไหม?”

“เปล่าครับ” หลินต้าฮุยตอบอย่างเด็ดขาด

ไม่ใช่ได้ไง? เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าต้องเป็นคนของเย่เชินหลินแน่ที่มาก่อเรื่องให้กับพวกเขา

“ตอนนี้ครอบครัวของเขาตกอับจนไม่เหลืออะไรแล้ว ในบ้านมีทั้งคนพิการและหญิงมีครรภ์ด้วย ถ้านายได้รับคำสั่งนี้จริงๆ ก็เห็นแก่พวกเขาเถอะนะ เย่เชินหลินเองก็ไม่มีเวลามาใส่ใจกับครอบครัวนี้หรอก”

“ครับ นายหญิง ถ้าผมได้รับคำสั่งจากคุณเย่จริงๆ ผมจะทำตามคำสั่งของคุณนะครับ แต่คุณเย่ของเราไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดนะครับ เขาไม่ได้เป็นคนชอบหาเรื่องใครง่ายๆ แบบนี้หรอกครับ ตอนนั้นส้งซูหาวเกือบเสียชีวิตในโรงพยาบาลแต่คุณเย่ให้ผมส่งคนไปช่วยชีวิตเขาไว้ และบ้านหลังนี้ที่เขาย้ายมาอยู่ก็เป็นคำสั่งจากคุณเย่เหมือนกันครับ ท่านเกรงว่าจะมีศัตรูเก่าของครอบครัวตระกูลส้งมาหาเรื่องอีก จึงให้พวกเขาย้ายมาอยู่ที่ไกลหน่อยจะได้ปลอดภัยกว่าครับ อีกอย่างคุณเย่ให้ผมปล่อยข่าวออกไปว่าอย่าให้ใครมาทำอะไรครอบครัวตระกูลส้งอีกนะครับ”

“อื้ม ฉันเข้าใจละ” เซี่ยชีหรั่นพูด

เธอหวังว่าจะได้เห็นเย่เชินหลินมีน้ำใจต่อผู้อื่นและเธอก็รู้ด้วยว่าเย่เชินหลินไม่ใช่คนเลว เขาเป็นคนดีต่อผู้อื่นเสมอ

หลังจากที่เซี่ยชีหรั่นกลับไปถึงโรงพยาบาลเธอก็รู้สึกประหลาดใจมากที่เห็นแม่ของเธอกำลังนั่งคุยกับเย่เชินหลินอยู่หน้าห้องผู้ป่วย