ตอนที่ 901 สาวใช้ตัวแสบ 805

ตอนที่ 901 สาวใช้ตัวแสบ 805

นึกถึงความอัปยศอดสูทั้งหมดที่ได้รับในวันนั้น ดวงตาคมชัดของเขาก็เพิ่มความเกรี้ยวกราดยิ่งขึ้น

ส้งซูหาวดูถูกเขาไม่ใช่เหรอ? เขาเห็นส้งซูหาวออกไปแล้วก็คิดวิธีดูถูกส้งซูหาวทันที

เขาข่มขืนแล้วฆ่าพี่สาวเขาต่อหน้าเขา ดูสิว่าต่อไปเขาจะทำตัวอย่างไร

เขาคิดว่าถ้าคนที่จ้างเขารู้ว่าเขาข่มขืนส้งหลิงหลิง ก็คงไม่มีความเห็นอะไรกับเขา มันอยากฆ่าผู้หญิงคนนี้ ต้องเกลียดเข้ากระดูกแน่ๆ

เซียวเสี่ยวลี่วิ่งตามส้งซูหาวออกมาจากห้องนอน ผู้หญิงคนไหนไม่กลัวมีดบ้าง พอเห็นมีดขาก็อ่อนทันที

ซานหยานกวาดมองไปที่พวกเขา พอเห็นภรรยาส้งซูหาวสวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยออกมา

โอ้ ไม่คิดว่าวันนี้ซานหยานอย่างเขาจะได้ทำงานนี้ และมีสิทธิประโยชน์เพิ่มเติมด้วย

ก่อนรุ่งสางถ้าเขาฆ่าคนแล้วหนีได้สำเร็จ ก็ไม่ต้องกังวลมากเกินไป

ครอบครัวนี้มีหญิงพิการไม่กี่คน เขาไม่กลัวการเปลี่ยนแปลงหรอก

ถึงพวกเขาจะแจ้งตำรวจ แต่สถานที่ห่างไกลแบบนี้ ต้องใช้เวลาสักพักกว่าตำรวจจะมา เพียงพอสำหรับเขาที่จะฆ่าและหลบหนี

คิดถึงตรงนี้แล้ว มือข้างหนึ่งเขาถือมีด มืออีกข้างยื่นออกไปที่คอเสื้อส้งหลิงหลิง

แน่นอนว่าส้งหลิงหลิงไม่ให้เขาสัมผัสแต่โดยดี เธอยืดเยื้อให้นานที่สุด ตะโกนขึ้นมาว่า “อย่าเข้ามา” พลางเอนตัวไปด้านข้าง

“พี่! มาหาฉัน!” ส้งซูหาวตะโกนเสียงดัง ดึงดูดความสนใจของซานหยาน

“ไม่ ซูหาว เธอกับเสี่ยวลี่รีบกลับห้องไป รีบกลับไป!” ส้งหลิงหลิงสงบลงแล้ว เขามองออกว่าอีกฝ่ายพุ่งมาหาเธอ

เธอยอมรับว่าชีวิตนี้ไม่เคยทำให้ใครขุ่นเคืองมาก่อน คิดดูแล้วคนที่ต้องการชีวิตเธอต้องเป็นเซี่ยชีหรั่นหรือไม่ก็เย่เชินหลิน

แม้ว่าเป้าหมายจะไม่ใช่ส้งซูหาว และยากที่จะบอกว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ถึงเธอจะตายไปแล้วก็ไม่สามารถให้ตระกูลส้งโดนถอนรากถอนโคนหรอก

ตอนนี้พวกเขาต้องกลับไปในห้องนอน คนร้ายไม่สามารถพังประตูพวกเขาได้ พวกเขาน่าจะมีชีวิตรอดได้

นอกจากนี้เธอยังมองออกว่าคนชุดดำนี้ต้องการจะทำอะไรเธอ หากหลีกเลี่ยงความอัปยศอดสูไม่ได้ เธอก็ไม่อยากให้ใครเห็นเธออับอาย ทำแบบนั้นเมื่อเธอมีชีวิตต่อไปก็ยังเหลือศักดิ์ศรีเพียงน้อยนิดไม่มากก็น้อย

“กลับไปเถอะ ซูหาว กลับไปกับฉัน!” เซียวเสี่ยวลี่วิตกกังวลจนร้องไห้

เธอเข้าใจความหมายของส้งหลิงหลิง ส้งซูหาวเป็นสามีของเธอ เธอไม่อยากให้ส้งซูหาวออกมาตาย เลยผลักส้งซูหาวอย่างแรง

“ปล่อย! ฉันเป็นผู้ชาย จะมองดูคนอื่นฆ่าพี่สาวฉันโดยที่ไม่สนใจไยดีได้ไง? ถึงฉันจะตาย ฉันก็ขี้ขลาดแบบนี้ไม่ได้!”

ส้งซูหาวสะบัดเซียวเสี่ยวลี่ เดินกะเผลกไปทางโซฟา

ขวางหูขวางตาจริงๆ ! ซานหยานรู้สึกว่าสองคนนั้นขวางหูขวางตาจริงๆ ถ้ามีแค่ส้งหลิงหลิงอยู่ที่นี่คนเดียว เขาก็จัดการได้ง่ายๆ แล้ว

มือข้างหนึ่งเขาถือมีด มืออีกข้างจับคอเสื้อส้งหลิงหลิง พอกระชาก ชุดนอนของส้งหลิงหลิงก็โดนเขาฉีกขาดมากกว่าครึ่ง

ในใจซานหยานปล่อยสิ่งอื่นไม่ได้ ถูกดึงดูดสายตาด้วยร่างกายที่สั่นเทาของเธอ กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

“ปล่อยพี่สาวฉัน มีอะไรก็มาลงที่ฉัน!” ส้งซูหาวก็พุ่งไปข้างหน้า ยื่นมือออกไปจับซานหยาน

“ออกไป! ไม่งั้นฉันจะฆ่าแห!” ซานหยานกลัวส้งซูหาวจับได้ จงใจพูดน้ำเสียงแหบพร่าเป็นพิเศษ

ส้งซูหาวทำเรื่องเลวร้ายมาไม่น้อย แน่นอนว่าเขาจำคนไม่สำคัญอย่างซานหยานไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคืนเขาสวมฮู้ดสีดำ เขายิ่งจำไม่ได้

“ฆ่าฉันสิ ปล่อยพี่สาวฉัน!” ส้งซูหาวตาแดงคำราม แต่ถูกซานหยานเตะขาที่พิการของเขา ส้งซูหาวล้มไปข้างๆ ทันที

เซียวเสี่ยวลี่กรีดร้องและวิ่งไปข้างหน้า ถามอย่างสั่นๆ และกระตือรือร้น “ซูหาว ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ส้งซูหาวขมวดคิ้วมองเซียวเสี่ยวลี่ ถึงจะมองแค่แบบนี้ เซียวเสี่ยวลี่ก็เข้าใจทันทีว่าสามีหมายถึงอะไร

เขาให้เธอไปแจ้งตำรวจเพื่อช่วยชีวิตพี่สาวเขา เซียวเสี่ยวลี่กลัวว่าตัวเองจะวิ่งเร็วเกินไปจนอีกฝ่ายจับได้ เธอร้องไห้อีกสองทีพร้อมพูดขึ้น “ซูหาว พี่ให้เราเข้าไป เราเข้าไปกันเถอะ”

ซานหยานไม่ฟังสองคนนี้เลย เขาใช้มือที่ถือมีดโอบรอบเอวส้งหลิงหลิงและดึงเธอไปข้างๆ อย่างรุนแรง

ส้งหลิงหลิงแนบหน้าอกเขา มืออีกข้างหนึ่งของเขาจับสิ่งอวบอิ่มของเธออย่างใจร้อน บีบมันแรงๆ

“อ่า……เจ็บ……ปล่อยฉัน……” เขาออกแรงมากจริงๆ จับจนส้งหลิงหลิงน้ำตาไหล

ขณะที่เธอตะโกนร้องเจ็บปวดก็เห็นส้งซูหาวที่กำลังลุกขึ้น พูดขึ้นอย่างรีบร้อน “ส้งซูหาว เข้าไปซะ!”

“อยากไว้ชีวิตมันเหรอ? ก็ถอดให้ฉัน! ถอดให้หมด!” ซานหยานสั่งด้วยเสียงแหบ

เขาต้องถือมีดไว้ในมือ ขยับไม่สะดวกเลย ต้องการข่มขืนเธอมันใช้ความพยายามมากเกินไป

“ได้ ได้ ฉันฟังนาย ฮีโร่ ฉันฟังนาย” ส้งหลิงหลิงพูดเสียงสั่น