ตอนที่ 907 สาวใช้ตัวแสบ 811

ตอนที่ 907 สาวใช้ตัวแสบ 811

“พี่ชายฉันเอง” เซี่ยชีหรั่นพูด

“พี่แท้ๆ เธอเหรอ? ฉันว่าเขาเหมือนจะชอบเธอนะ?”

พี่ส้งมักจะชอบขี้นินทาไปหน่อย เซี่ยชีหรั่นเดาว่าเธอเคยได้ยินเรื่องแฟนคนก่อนของเธอ เรื่องรักๆ ของครอบครัวร่ำรวยดูเหมือนทุกคนจะสนใจและคาดเดาเป็นพิเศษ เธอจึงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรมาก

พี่ส้งมักพูดต่อหน้าเธอว่าครั้งหนึ่งเคยช่วยลูกของพี่สาวเธอ เซี่ยชีหรั่นคิดว่าคนคนนี้ถึงจะขี้นินทาไปหน่อย แต่ก็มีหัวใจที่น่าซาบซึ้งมาก

เมื่อทั้งคู่ทำงานด้วยกัน พี่ส้งยังดูแลเธอบ่อยๆ ด้วย เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกจากใจ ไม่แปลกใจเลยที่บอกว่าการช่วยคนอื่นคือรากฐานแห่งความสุข มันคือความจริง

“ชีหรั่นอ่า ฉันรู้สึกเสียใจอยู่ตลอด ไม่รู้ว่าควรขอบคุณเธอยังไง ฉันอยากชวนเธอกับคุณเย่ไปกินข้าว พวกเธอก็ไม่ยอม” พี่ส้งเคยพูดหลายครั้งแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็มองออกจริงๆ ว่าเธอเสียใจ

เธอก็แค่ยิ้ม เธอไม่อยากให้เย่เชินหลินไปทานอาหารที่น่ากระอักกระอ่วน

“พี่ส้ง ก็ยังเป็นประโยคนั้น เราเข้าใจน้ำใจพี่แล้ว เรื่องนี้สำหรับเขามันอาจจะเป็นแค่ประโยคเดียว เขาไม่เก็บมาใส่ใจหรอก เราได้ทำอะไรบางอย่างเพื่อลูก เราก็ดีใจมากแล้ว”

“ก็ได้” พี่ส้งถอนหายใจ

ไม่กี่วันต่อมา ตอนจะเลิกงาน เซี่ยชีหรั่นเดินไปที่ข้างรถที่รออยู่นอกบริษัท ก็ได้ยินมีคนเรียกชื่อเธอ เธอหันศีรษะเห็นพี่ส้งกำลังตามเธอมา เธอยิ้มและหยุดฝีเท้า

พี่ส้งถือถุงใบใหญ่หนึ่งใบเดินมาข้างหน้าเธอด้วยความยากลำบาก พูดกับเธอว่า “ชีหรั่น หลานสาวฉันบอกว่าต้องขอบคุณพี่สาว ก่อนหน้านี้เธอกลับไปที่ชนบท เมื่อวานเธอกลับมาจากชนบทมาบ้านฉันเพื่อฉลองปีใหม่ นำผักสดถุงใหญ่มาให้ เธอดูสิ ข้างในมีมันเทศ มีเกาลัด ถั่วลันเตาก็มี ชีหรั่นอ่า น้ำใจของเด็ก เธอรับไว้ได้ไหม? ”

พี่ส้งพูดจบก็แกะถุงออกมา หยิบมันเทศและเกาลัดจากข้างในเอาให้เซี่ยชีหรั่นดู

วันนี้เป็นวันที่บริษัทฝู้ซื่อมีประชุมสำคัญ เพราะเกิดปัญหาบางอย่าง การประชุมจึงยืดไปถึงตอนเย็น เย่เชินหลินหาเวลาโทรหาเซี่ยชีหรั่น ไม่ให้เธอกลับคฤหาสน์ ไปตระกูลเย่

วันนี้ฝู้เฟิ่งหยีทำอาหารให้พวกเขาด้วยตัวเอง และคิดถึงลูกชายลูกสะใภ้แล้ว

“พี่ส้ง ขอบคุณนะคะ นี่……มันเยอะเกินไปแล้ว พวกคุณเก็บไว้กินเถอะ ฉัน……”

ไม่รอให้เซี่ยชีหรั่นพูดปฏิเสธจบ พี่ส้งก็รีบพูดขึ้นอีกครั้ง “ฉันว่านะชีหรั่นอ่า ของพวกนี้มันมีเยอะ แค่ปลูกในไร่ชนบทของตัวเอง มีค่าไม่เท่าไร เรารู้ว่าบ้านเธอมีทุกอย่าง ไม่ขาดเหลืออะไรจริงๆ เฮ้อ แต่ของที่มีค่าเราไม่มีปัญญาให้ พวกเธอก็ไม่ชอบ คราวนี้หลานสาวฉันอาศัยช่วงวันหยุดกลับบ้านไปปลูกและเก็บมันเองเลย เธอได้รับการช่วยเหลือไม่น้อยมาหลายปี เด็กคนนี้อยากใช้สิ่งเหล่านี้เป็นการตอบแทน”

“ฉันเข้าใจ พี่ส้ง น่ายกย่องจริงๆ ที่เด็กมีน้ำใจแบบนี้ แต่ฉันไม่ชอบรับของคนอื่นจริงๆ นะคะ และวันนี้ฉันต้องไปหาคุณพ่อคุณแม่สามีด้วย”

“ก็พอดีเลยไม่ใช่เหรอ? ผู้สูงอายุเหมาะจะกินผักสีเขียวบริสุทธิ์จากธรรมชาติแบบนี้ที่สุดแล้ว โดยเฉพาะมันเทศ ล่าสุดฉันดูทีวีเห็นว่าเป็นแชมป์ต้านมะเร็งด้วย ชีหรั่น เธออย่าปฏิเสธเลยนะ ได้ไหม? เธอรู้ไหมว่าวันนี้พี่ส้งขี่จักรยานไฟฟ้ามา ถือของเยอะขนาดนี้มันไม่ง่ายเลยนะ ล้มบนถนนสองครั้ง ฉันเกือบโดนรถชน วันนี้มืดแล้ว ถ้าเธอไม่เอา ฉันต้องเอากลับไป ยิ่งถือยากๆ ด้วย เธอรับไว้เถอะนะ! เธอไม่รับ ทั้งครอบครัวเรา หลานสาวฉันต้องรู้สึกเสียใจอยู่ตลอด และคิดอยู่เสมอว่าจะตอบแทนยังไง”

เซี่ยชีหรั่นเห็นพี่ส้งจริงใจจริงๆ นอกจากนี้เธอก็ทนไม่ได้ที่จะให้เธอนำของหนักขนาดนี้กลับไป

และเธอก็พูดถูก คุณพ่อคุณแม่สามีอายุมากแล้ว ได้ทานผักใบเขียวเยอะๆ ก็ดีแน่นอน ปกติอยากซื้อให้พวกเขา แต่กลัวว่าจะซื้อของที่ปลูกด้วยสารเคมีต่างๆ

เธอพยักหน้า พูดขึ้น “ก็ได้ พี่ส้งกับเด็กน้อยมีน้ำใจขนาดนี้ ฉันรับไว้ก็ได้ ต่อไปไม่ต้องลำบากใจอะไรแล้วนะ มันเป็นเรื่องเล็กน้อยจริงๆ ”

“ได้ ได้ เธอรับไว้ เราก็อุ่นใจแล้ว” เซี่ยชีหรั่นมองออกว่าพี่ส้งรู้สึกโล่งใจ แถมยังถอนหายใจยาวเหยียด

เซี่ยอี้ชิงยืนอยู่ข้างๆ ตลอด เห็นเซี่ยชีหรั่นตอบตกลง เขาก็ทักทายพี่ส้ง จากนั้นก็รับถุงใบใหญ่ในมือเธอรัดให้แน่นแล้วก็ใส่ไว้ท้ายรถ

ของหนักจริงๆ โชคดีที่เซี่ยอี้ชิงได้เรียนกังฟูมาบ้าง ไม่อย่างนั้นตอนยกอาจจะใช้แรงมากไปหน่อย

“พี่ส้ง ของพี่เยอะสุดๆ ” เซี่ยชีหรั่นหัวเราะพูดขึ้น

“ไม่เยอะๆ เราอยากย้ายไร่ทั้งหมดมาให้เธอ แต่ย้ายไม่ได้” พี่ส้งก็หัวเราะ

“ขอบคุณค่ะพี่ส้ง ช่วยฉันขอบคุณหลานสาวพี่ด้วยนะ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เด็กน้อยจะนำของมากมายขนาดนี้มาจากชนบท”

“เฮ้อ เด็กในชนบท คุ้นเคยกับงานในฟาร์ม พลังเยอะมากๆ ไม่เป็นไรหรอก”

ทั้งคู่คุยกันอีกสองประโยค กลัวว่าเย่เฮ่าหรันสามีภรรยาจะรอนาน เซี่ยชีหรั่นก็บอกลาพี่ส้งและขึ้นรถไป

“พี่เซี่ย ของพวกนี้เราเอาไปที่คฤหาสน์ หรือว่าเอาไปที่ประธานเย่? ” เมื่อลงจากรถเซี่ยอี้ชิงก็ถาม

“เอาให้ผู้อาวุโสกินสิ” เซี่ยชีหรั่นพูด

“ผมเอาไปส่งให้”

เซี่ยอี้ชิงนำของทุกอย่างแบกขึ้นไปชั้นบน เซี่ยชีหรั่นมาแล้ว ฝู้เฟิ่งหยีเปิดประตูให้อีกครั้ง

เย่เฮ่าหรันรู้ว่าลูกชายลูกสะใภ้กำลังจะมา และอยากเจอพวกเขาเร็วๆ วันนี้ไม่อุดอู้อยู่ในห้องทำงาน แต่นั่งรอในห้องรับแขก