ตอนที่ 906 สาวใช้ตัวแสบ 810

ตอนที่ 906 สาวใช้ตัวแสบ 810

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว ไม่ได้พูดอะไร

ความเลวร้ายของส้งหลิงหลิง ไม่จำเป็นต้องบอกให้คนนอกฟัง

เห็นเย่เชินหลินไม่พูด หมอที่เข้าร่วมคิดว่าสิ่งที่เขาพูดเขาฟังเข้าไปบ้างแล้ว ดังนั้นเขาจึงพูดอีกประโยคหนึ่ง “เราเคยเห็นเด็กแบบนี้มามากแล้ว ไม่ใช่ทุกคนที่ยืนหยัดเติบโตได้ ความผูกพันระหว่างเด็กกับพ่อแม่อาจจะไม่ได้ลึกซึ้งมาก อยากให้ทุกคนรักษาชีวิตได้จริงๆ อย่างน้อยตอนเด็กยังมีชีวิตอยู่ก็ควรพยายามให้เขามีความสุข”

คำพูดนี้เซี่ยชีหรั่นเสียใจมาก

“คุณหมอพูดถูก เราทำไม่ดีเอง ต่อไปเราจะพยายามทำให้ดีค่ะ” เธอพูดเสียงเบา จงหยุนซางถอนหายใจภายในใจ เดินไปตบบ่าเซี่ยชีหรั่นเบาๆ พูดอย่างอ่อนโยน “ยัยทึ่ม เธอทำดีมากพอแล้ว บางคนสูญเสียความเป็นมนุษยธรรมขั้นพื้นฐานไปถึงจะมีวันนี้”

บางคน แน่นอนว่าพูดถึงส้งหลิงหลิง คุณหมอไม่อยากฟังเรื่องราวในครอบครัวพวกเขา จึงกำชับข้อควรระวังบางอย่างแล้วจากไป

ส้งหลิงหลิงกว่าจะได้โอกาสนี้มา ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เธอจะอยู่เคียงข้างลูกเสมอ

เด็กพ้นขีดอันตรายอาการมั่นคงแล้ว คุณหมอให้ส้งหลิงหลิงอุ้มเด็กออกมาให้เย่เชินหลินดู

สีหน้าเย่เจิ้งเหิงยังคงไม่ดี แต่หายใจสม่ำเสมอ เขาแนบอกคุณแม่อย่างมั่นคงอยู่ตลอดเวลา มือเล็กถึงขั้นกำเสื้อผ้าตัวนั้นของเซี่ยชีหรั่นที่ส้งหลิงหลิงสวมบนร่างกายอย่างเหนียวแน่น

ดวงตาเย่เชินหลินกวาดมองการเคลื่อนไหวมือเล็กของเขา ภายในใจรู้สึกสับสน แต่ใบหน้าไม่แสดงออกใดๆ

ส้งหลิงหลิงมองเย่เชินหลินอย่างสงสาร กล่าวขอร้องเขา “ให้ฉันอยู่ดูแลเขาเถอะ ฉันสาบาน ฉันจะดูแลลูกเป็นอย่างดี ไม่คิดอะไรมาก ไม่ทำอะไร ฉันได้รับบทเรียนแล้ว รู้แล้วว่าถ้าฉันทำผิดอีก ไม่ใช่แค่ฉันที่จะโชคร้าย แต่ทั้งครอบครัวฉันก็จะโชคร้ายด้วย ขอร้อง เย่เชินหลิน ให้ฉันอยู่นะ ลูกต้องการฉัน”

“หลิน ให้เธออยู่เถอะนะ ถึงเธอยังไม่กลับใจก็ตาม ฉันมีคุณปกป้องฉัน เธอไม่มีโอกาสได้ทำร้ายฉันได้” เซี่ยชีหรั่นโน้มน้าวเสียงแผ่ว เย่เชินหลินมองส้งหลิงหลิงอย่างเย็นชา แล้วมองลูกที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดขึ้นอย่างไม่แยแส “จำไว้นะ ถ้าสร้างความเสียหายอีก ฉันจะถอนรากถอนโคนตระกูลส้งพวกเธอ!”

แน่นอนว่าส้งหลิงหลิงกลัว เธอได้รับรสชาตินี้แล้ว เมื่อคืนนี้ตระกูลส้งก็เกือบโดนถอนรากถอนโคนไม่ใช่เหรอ?

เธอนึกว่าเย่เชินหลินจะใจอ่อน ดูเหมือนจะขึ้นอยู่กับสถานการณ์จริงๆ ถ้าเธอแตะต้องเซี่ยชีหรั่น เขาจะไม่ใจอ่อนแล้ว

คราวนี้ทำให้เธอเข้าใจความเยือกเย็นของเย่เชินหลินอย่างถ่องแท้ ถึงเธออยากจะใช้แผนอะไรก็ยังไม่สามารถใช้ได้ในตอนนี้ เธอทำได้เพียงซ่อนไว้ลึกๆ รอคอยโอกาส เธอเชื่อว่าฟ้าย่อมเมตตาต่อผู้มีใจ เธอจะต้องมีวันนั้นที่เธอจะได้ทุกอย่างตามต้องการ

ส้งหลิงหลิงเห็นจงหยุนซางมาโรงพยาบาล รู้สึกประหลาดใจไปหน่อย เธอเอ่ยทักทายจงหยุนซางก่อน แต่จงหยุนซางไม่สนใจเธอ

เธอไม่ชอบคนเสแสร้ง น่ารังเกียจ เธอก็ไม่อยากคุยด้วย

ส้งหลิงหลิงอุ้มลูกกลับไปที่ห้องผู้ป่วย จงหยุนซางเห็นเด็กไม่เป็นอะไรแล้วก็พูดกับเย่เชินหลิน “เชินหลิน ฉันขอพูดอะไรกับเธอตามลำพังหน่อย”

“อืม” เย่เชินหลินเดาได้ว่าจงหยุนซางจะพูดอะไร วันนี้จงหยุนซางมาช่วยเขาก็รู้สึกขอบคุณมาก เขาแค่ไม่อยากกล่าวขอบคุณเท่านั้น

ทางเดินของโรงพยาบาล เย่เชินหลินและจงหยุนซางหันหน้าเข้ากัน

จงหยุนซางรู้สึกว่าตอนนี้เผชิญหน้ากับผู้ชายที่ตัวเองควรเรียกว่าน้องเขยโดยลำพัง หัวใจเธอไม่มีการสั่นสะเทือนอย่างเห็นได้ชัดแล้ว

มีการเคลื่อนไหวอยู่บ้าง แต่ไม่เหมือนเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง

ช่วงนี้ เธอคิดถึงหลี่เหอไท้มากกว่าคิดถึงเย่เชินหลินอีก

ไม่รู้ว่าเพราะเย่เชินหลินคบกับน้องสาวเธอ เธอจึงเลือกที่จะปิดความรักที่ไม่สมหวังกับเขาไปโดยอัตโนมัติ

“เชินหลิน ฉันไม่รู้ว่าพ่อคิดยังไง บางทีอนาคตก็สำคัญเกินไปสำหรับเขา เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก ฉันไม่อาจสังเกตว่าเขากำลังทำอะไรได้ทุกครั้ง นายต้องระวังเขาด้วย” จงหยุนซางเตือนแผ่วเบา

“ฉันรู้” เย่เชินหลินพูดอย่างหนักอึ้ง

ช่วงนี้จงหวีฉวนเคลื่อนไหวถี่ขึ้นเรื่อยๆ เขาทำร้ายส้งหลิงหลิงก่อน เขาแอบช่วยอยู่ลับๆ ถ้าวันนี้ไม่มีคำสั่งของเขา นักข่าวพวกนั้นจะกล้ามาสัมภาษณ์เขา กล้ามาทำให้ผู้หญิงข้างกายเขาลำบากใจได้อย่างไร

จงหยุนซางไม่เพียงแต่กังวลสถานการณ์ของเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นเท่านั้น ในขณะเดียวกันเธอก็เป็นห่วงพ่อตัวเอง อย่างไรอายุก็มากแล้ว เธอก็กลัวเขาจะสู้กับเย่เชินหลินไม่ไหว กลัวว่าเขาจะทำให้เย่เชินหลินโกรธเคือง วิธีการของเย่เชินหลินไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยได้ยิน

ตอนเธอมาถึงก็เห็นความอดทนของเย่เชินหลิน เธอได้ยินมาว่าเย่เชินหลินบาดเจ็บ และรู้ว่าวันนี้ถ้าเขาไม่ได้บาดเจ็บกลัวว่าเซี่ยชีหรั่นจะเป็นห่วง นักข่าวเหล่าน้องต้องถูกเขาซัดไปนานแล้ว

“เชินหลิน……” จงหยุนซางเรียก ในที่สุดก็ยิ้มออกมา พูดขึ้นเรียบๆ “ไม่มีอะไร ฉันจะคุยกับน้องสาวฉันเอง”

ตอนแรกเธออยากพูดว่าถ้าเขาและพ่อเธอเป็นศัตรูกันจริงๆ ขึ้นมา หวังว่าเขาจะปล่อยพ่อเธอไป

แค่สงครามนี้ไม่ใช่ฝ่ายเดียว และพ่อเธอยิ่งเป็นฝ่ายรุก เธอไม่มีทางคุยเรื่องเหล่านี้กับเย่เชินหลินได้จริงๆ ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ เธอมั่นใจว่าเย่เชินหลินจะเห็นแก่พ่อเธอหรือพ่อของเซี่ยชีหรั่นและไม่ทำอะไรชายชราคนหนึ่งจนเกินไป

เย่เชินหลินกลับถึงห้องผู้ป่วย เรียกเซี่ยชีหรั่นออกมา