ตอนที่ 905 สาวใช้ตัวแสบ 809

ตอนที่ 905 สาวใช้ตัวแสบ 809

คิดถึงสถานะของเย่เชินหลิน พวกเขาก็ยังไม่กล้ากำเริบเสิบสานมากเกินไป

ถึงแม้เบื้องหลังจะมีคนใหญ่คนโตสนับสนุนอยู่ ใครจะไปรู้ว่าคนพวกนี้จะไม่แตกคอกัน ถึงตอนนั้นถ้าคนใหญ่คนโตไม่สนใจพวกเขา ถ้าพวกเขาทำให้เจ้าชายขุ่นเคือง ต้องเจอบทเรียนที่น่าดู

นี่มันกลับสิ่งผิดให้เป็นสิ่งที่ถูก! เซี่ยชีหรั่นโกรธจนคิ้วขมวด ไม่พูดอะไรออกมาเป็นเวลานาน

“หุบปาก!” เย่เชินหลินตะโกนอย่างโกรธเคืองอีกครั้ง เขาบาดเจ็บอยู่ ไม่อย่างนั้นเขาซัดหมัดใส่นักข่าวพวกนี้ไปนานแล้วโทษฐานที่ทำให้หญิงสาวที่รักของเขาอับอาย

เห็นเย่เชินหลินโกรธ เซี่ยชีหรั่นก็ดึงปลายเสื้อเขาเบาๆ พูดเสียงทุ้มต่ำ “อย่าไปโกรธพวกเขาเลย หลิน ให้ฉันบอกพวกเขา ฉันไม่เชื่อว่าพวกเขาจะไม่แยกถูกแยกผิดจริงๆ”

เซี่ยชีหรั่นกลัวเย่เชินหลินโกรธ ถ้าสะเทือนใจจริงๆ ไม่แน่อาจจะลงมือกับพวกเขาได้ แผลเขาก็ยังไม่หายดี ถ้าเกี่ยวโดนแผลจะเป็นอันตรายมาก อีกอย่าง ถ้าเขาลงมือ สื่อก็ยิ่งเขียนข่าวให้พวกเขาสองคนแย่ขึ้นอีก แน่นอนว่าเรื่องนี้เธอเข้าใจดี

เย่เชินหลินอยากกั้นเธอไว้เหมือนภูเขาใหญ่ ไม่ขยับเลย เธออยากอ้อมมาด้านหน้าเขาก็ทำไม่ได้เลย

“คุณเซี่ย ได้โปรดตอบคำถามผมหน่อยนะครับ ทำไมตอนนั้นทั้งๆ ที่รู้ว่าคุณเย่หมั้นกับคนอื่นอยู่ คุณยังเข้ามายุ่งอีก? ”

“เรื่องราวมันไม่ใช่อย่างที่พวกคุณพูดนะ คุณนายของเราไม่ได้เริ่มทำลายหมั้นของพวกเขา” พ่อบ้านพูดจากด้านข้าง

“คุณเซี่ย ในเมื่อมันไม่ใช่อย่างที่เราพูด คุณบอกพวกเราที ว่าเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่? ตอนนั้นในงานหมั้นของคุณเย่และคุณส้ง คุณปรากฏตัวอย่างชัดเจน ตอนนั้นคุณเย่ตัดสินใจไม่เข้าร่วมงานหมั้นเพราะคุณหรือเปล่า? ” นักข่าวถามอีกครั้ง

ภายในห้องผู้ป่วยยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เซี่ยชีหรั่นรู้สึกกังวลและหงุดหงิดในใจอย่างมาก

“พวกคุณอยากถามอะไรก็ได้ ฉันเล่ารายละเอียดให้คุณฟังได้ทั้งหมด แต่ตอนนี้ลูกของเราได้รับการช่วยเหลืออยู่ จะเป็นจะตายก็ไม่แน่นอน พวกคุณช่วยมีมนุษยธรรม อย่าเพิ่งถามก่อนได้ไหม? ” เซี่ยชีหรั่นคำรามใส่พวกเขา

“เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของคุณ คุณอยากให้ทุกคนคิดว่าคุณเป็นพระแม่มารีผู้ยิ่งใหญ่เหรอ? ” นักข่าวถามอีกครั้ง

เย่เชินหลินกำหมัดแน่น จ้องมองนักข่าวที่พูดอยู่ด้วยความโกรธ

“หุบปาก!” เย่เชินหลินพูดอีกครั้ง พูดจบ กำปั้นเขาก็เตรียมพร้อมจะเหวี่ยงออกมา

เขาในวันนี้เป็นเสือที่อยู่บนพื้นราบและถูกสุนัขรังแก หนึ่งเพราะบาดเจ็บ ไม่สามารถโดนแผลตามใจได้ ตัวเขาเองไม่เป็นอะไรหรอก บาดเจ็บถึงตายก็ไม่เป็นอะไร แต่เขาไม่อยากให้เซี่ยชีหรั่นกังวลกับลูกและกังวลเรื่องแผลเขาพร้อมกัน

ถึงจะเป็นแบบนี้ ความอดทนเขาก็มีจำกัดเหมือนกัน ถ้าพวกเขากล้าถามตามอำเภอใจอีก เขาจะไม่ยอมเด็ดขาด ต้องสอนบทเรียนให้พวกเขาเป็นอย่างดี

“ฉันเข้าใจเรื่องราวของพวกเขา มีอะไรก็มาถามฉัน!” ทันใดนั้นเหล่านักข่าวก็ได้ยินเสียงผู้หญิงหนึ่งดังขึ้น หลายคนหันศีรษะไปมองก็เห็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งค่อยๆ เดินมาหาพวกเขาอย่างสง่างาม ด้านหลังเธอมีบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่สองสามคน

ผู้หญิงคนนี้ พวกเขาไม่รู้จัก ไม่ค่อยได้เห็นในสื่อบ่อยๆ

แค่คนคนนี้มีออร่าที่ดีมาก แค่เห็นก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนธรรมดา

“พี่หยุนซาง มาแล้วเหรอ? ” เซี่ยชีหรั่นเหมือนเห็นผู้ช่วยชีวิต เธอกลัวจริงๆ ว่าจะหยุดเย่เชินหลินไม่ได้

“อืม!” จงหยุนซางพยักหน้า จากนั้นก็พูดกับนักข่าวพวกนั้นอย่างไม่แยแส “ทุกอย่างที่ถ่ายในวันนี้ ลบมันออกให้ฉันทั้งหมด!”

“ขอโทษนะครับคุณคือใคร? เพื่อนคุณเย่เหรอ? ” นักข่าวแกนนำถามขึ้น

“ฉันคือลูกสาวคนที่อยู่เบื้องหลังพวกคุณ จงหยุนซาง”

เหล่านักข่าวมองหน้ากัน ดูท่าทางและนิสัยเธอแล้วไม่เหมือนพูดโกหก

แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นลูกสาวของหัวหน้าจงจริงๆ สุดท้ายพวกเขาก็อยู่ภายใต้หัวหน้าจง ถ้าสัมภาษณ์นี้โดนลบทั้งหมด หัวหน้าจงตำหนิ พวกเขาก็อธิบายไม่ได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาจะกล้ายอมรับอย่างชัดเจนว่านี่คือคำสั่งของหัวหน้าจง พวกเขาจะมีความกล้ายอมรับมากแค่ไหน

“ขอโทษครับ คุณจง นี่คืองานของเรา สื่อเราในฐานะหน่วยงานกำกับดูแล ต้องช่วยสังคมรักษาความยุติธรรม เราเคารพคุณมาก แต่เราฟังคำสั่งคุณไม่ได้”

จงหยุนซางก็ไม่คุยกับพวกเขา แค่โบกมือให้กับบอดี้การ์ดด้านหลังสองสามคน

บอดี้การ์ดสองสามคนก็พุ่งเข้ามาหานักข่าว แย่งกล้องของพวกเขามา

“เครื่องมือพวกนี้ฉันเอาไปก่อน พอลบข้อมูลเสร็จแล้วฉันจะคืนให้พวกคุณ” จงหยุนซางพูดขึ้นอย่างเย็นชา

“คุณจง คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ คุณทำผิดกฎหมาย” มีนักข่าวคนหนึ่งเดินเข้ามาพยายามโต้แย้งกับจงหยุนซาง จงหยุนซางแค่หัวเราะเยาะเย้ย พูดขึ้น “ฉันทำผิดกฎหมาย เธอก็โทรแจ้งตำรวจตอนนี้ได้เลย ให้พวกเขามาจับฉัน ถ้าไม่มีโทรศัพท์โทร ฉันเอาของฉันให้เธอ!”

พูดจบ เธอก็ควักโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อจริงๆ ส่งให้นักข่าวคนนั้นที่พูด ปัญหาคือเขาจะกล้าเอาโทรศัพท์เธอที่ไหน

นักข่าวมีรอยยิ้มบนใบหน้า ทำได้เพียงพูดขึ้นว่า “ไม่กล้าๆ คุณ……”

“ในเมื่อไม่กล้า พวกคุณก็ให้พื้นที่หายใจอิสระให้กับเด็กที่ป่วยและคนในครอบครัวหน่อย ได้โปรดเถอะ!”

เหล่านักข่าวมองออกว่าที่คุณจงพูดได้โปรดความจริงคือสุภาพ แต่เธอแค่อยากไล่พวกเขาไปให้ไกลๆ

อุปกรณ์พวกเขาถูกเก็บไปหมดแล้ว ไม่ไปแล้วจะทำอะไรได้อีก? หรือใช้สมองจำภาพได้ไหม?