ตอนที่ 904 สาวใช้ตัวแสบ 808

ตอนที่ 904 สาวใช้ตัวแสบ 808

มีคนมุงมากขึ้นเรื่อยๆ จราจรทางเข้าประตูโรงพยาบาลเกือบถูกปิดกั้นทั้งหมด ผู้คนต่างประณามเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่น บอกว่าพวกเขาไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี แยกแม่ลูกออกจากกัน

มีคนใจดีก้าวไปข้างหน้ากางร่มให้ส้งหลิงหลิง แต่ถูกเธอปฏิเสธ

“ขอบคุณค่ะ ไม่ต้องหรอก ฉันสมควรได้รับมัน ฉันต้องทนทรมานจากฝน ฉันแค่อยากมีความทุกข์ให้มากพอ เพื่อให้เย่เชินหลินให้อภัยฉันเร็วๆ ”

เธอก้มศีรษะลง เช็ดน้ำตาเงียบๆ สักพักหนึ่ง ทันใดนั้นก็เงยศีรษะขึ้นทันทีเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ยื่นมือไปห้ามไม่ให้นักข่าวถ่ายภาพ

“อย่าถ่ายค่ะ ขอร้องพวกคุณอย่าถ่ายเลย อย่าโพสต์มันออกไป ฉันผิดเอง ฉันไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าคุณเย่ผิด เขาเป็นพ่อของลูกฉัน ฉันไม่อยากให้คนอื่นวิจารณ์เขา เมื่อกี้ฉันสะเทือนใจเกินไปเลยพูดมันออกไป ฉันแค่กังวลอยากเจอลูกเลยพูดไปแบบนี้ ขอร้องพวกคุณอย่าถ่ายเลยนะ”

“เกินไปแล้ว คุณดูสิเธอน่าสงสารมากแค่ไหน ไม่รู้จริงๆ ว่าไอ้แซ่เย่นั่นไร้มนุษยธรรมขนาดนี้” บางคนวิจารณ์เสียงดังมาก

“ผู้สื่อข่าว พวกคุณควรไปสัมภาษณ์แซ่เย่ ผู้ชายไร้ยางอายแบบนี้คบกับชู้ พวกคุณต้องเปิดโปงเขา!”

“ใช่ ไปสัมภาษณ์แซ่เย่!”

ฝูงชนยิ่งโกรธ แทบจะเดินมาข้างหน้าเพื่อผลักผู้สื่อข่าว

“เธอไม่ต้องคุกเข่าแล้ว พวกเราจะพาเธอไปหาคุณเย่!” นักข่าวหญิงคนหนึ่งเดินมาดึงส้งหลิงหลิง

บอกว่าไม่ให้ใครวิจารณ์เย่เชินหลิน บอกว่าทุกคนอย่าถ่ายภาพรายงานข่าว ทั้งหมดนี้คือการแสดงของส้งหลิงหลิงเพื่อขอความเห็นใจ

ตอนนี้เธอมีสติอย่างมาก สื่อทั่วไปก็รู้ว่าเธอคือใคร รู้ว่าคนที่เธอกล่าวหาคือเย่เชินหลินจะกล้าถามต่อที่ไหนกัน พวกเขาแสร้งทำเป็นไม่รู้

นอกจากนี้เธอเพิ่งคุกเข่าที่นี่ก็มีคนมาสัมภาษณ์เธอแล้ว ถ้าฝูงชนรอบข้างเรียกสื่อมา สื่อก็มาเร็วเกินไป

สิ่งเหล่านี้แสดงว่ามีคนชักใยอยู่เบื้องหลัง ส่วนใครเป็นคนชักใย เธอใช้นิ้วเท้าก็คิดออก ไม่มีใครนอกจากจงหวีฉวน

ที่ตงเจียง นอกจากตระกูลจงแล้วจะมีใครกล้ามีปัญหากับตระกูลเย่

เธอคิดเรื่องพวกนี้แล้ว แล้วนึกถึงสถานที่ที่ตระกูลส้งอยู่คือชานเมือง ตำรวจมาได้ทันเวลาแบบนั้นก็เข้าใจแล้ว คราวนี้หัวหน้าจงช่วยชีวิตเธอไว้

แน่นอนว่าเธอไม่คิดว่าหัวหน้าจงใจดีมาก แค่รู้สึกผิดชอบชั่วดีเลยช่วยชีวิตเธอ

เธอคือหมากตัวสุดท้ายของจงหวีฉวน เธอเข้าใจ

ตอนนี้เธอไม่สนว่าตัวเองจะเป็นหมากหรือไม่ แค่บรรลุเป้าหมายได้ ให้เธอขึ้นเตียงจงหวีฉวน เธอก็ยอม

“ไม่ พวกคุณไม่ต้องสนใจเรื่องของฉัน ขอบคุณพวกคุณมาก ฉันจะคุกเข่าตรงนี้รอให้คุณเย่ให้อภัยฉัน! ” ส้งหลิงหลิงร้องไห้ไปพลางแกะมือนักข่าวออก เพราะดิ้นแรงมาก แผลเธอจึงโดนเกี่ยวเลือดไหลออกมาอีกครั้ง

เธอเจ็บจนหน้าซีด นักข่าวและฝูงชนก็เห็นความเจ็บปวดบนใบหน้าเธอโดยปริยาย

พวกเขาเหมือนรู้สึกไม่ชอบมาพากล รีบถามส้งหลิงหลิงอย่างระมัดระวัง “คุณส้ง คุณบาดเจ็บใช่ไหม? หรือว่าคุณเจอเรื่องที่น่ากลัวกว่าการไม่ให้เจอลูกหรือเปล่า? ”

คำถามนี้ชี้นำโดยเจตนา ส้งหลิงหลิงคิดอย่างเย็นชา กลัวหัวหน้าจงอยากเล่นจนเย่เชินหลินตายจริงๆ เขาก็คงเข้าใจเช่นกัน ต้องการทำร้ายเย่เฮ่าหรัน ต้องลงมือกับลูกชายเขาก่อน

“ไม่ เปล่าค่ะ พวกคุณอย่าเดาซี้ซั้ว” ส้งหลิงหลิงพูดอย่างสะเทือนใจ

“งั้นคุณบอกได้ไหมว่าแผลนี้มันมาจากไหน? ให้พวกเราดูแผลคุณหน่อยได้ไหม?”

ส้งหลิงหลิงคิดในใจ และยกแขนเสื้อขึ้นมาให้ทุกคนดู คราวนี้ฝูงชนเดือดมากยิ่งขึ้น ทุกคนไม่สนแล้วว่าฝนจะตกหรือไม่ รวมตัวกันประณาม ขอให้นักข่าวพาส้งหลิงหลิงไปพบเย่เชินหลินเพื่อขอความเป็นธรรม

“โหดเกินไปแล้ว นี่จะฆ่ากันเลยเหรอ?” มีคนพูด ส้งหลิงหลิงกวาดตามองคนคนนั้น ในใจคิด คนคนนี้น่าจะเป็นคนที่หัวหน้าจงจัดเตรียมมามั้ง

พอคนคนนี้พูดขึ้น การสนทนาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นไปโดยปริยาย

ส้งหลิงหลิงรีบอธิบาย “ไม่ใช่นะ ทุกคนเข้าใจผิดแล้ว คุณเย่ไม่ได้ทำ ฉันทำเอง ฉันเกลียดตัวเองมากเกินไป ฉันเลยใช้มีดกรีดตัวเอง ฉันเคยคิดจะใช้วิธีนี้ให้คุณเย่ให้อภัยฉัน ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรทำร้ายตัวเอง แต่ฉัน……อย่าถ่ายเลยนะ ทุกคนได้โปรดให้ฉันคุกเข่าที่นี่อย่างสงบเถอะ”

“ไม่ได้! ยิ่งเธอทำแบบนี้เมียน้อยนั่นก็ยิ่งประสบความสำเร็จ โลกใบนี้ไม่มีความยุติธรรมแล้วเหรอ?”

“นั่นสิ เธอรีบลุกขึ้น ให้นักข่าวพาเธอไปขอความเป็นธรรม!”

ในขณะนี้ พ่อบ้านก็รีบออกมาจากโรงพยาบาล เดินไปหาส้งหลิงหลิงอย่างรวดเร็ว ขมวดคิ้วพูดขึ้น “คุณเย่อยากให้เธอรีบเข้าไป!”

“ถามหน่อยค่ะ คุณเป็นอะไรกับคุณเย่? ” นักข่าวถามทันที

พ่อบ้านมองนักข่าวอย่างดุเดือด จากนั้นก็ยื่นมือไปดึงส้งหลิงหลิง ชัตเตอร์ของกล้องถ่ายไปที่สองคนนี้ไม่หยุด

อย่างไรแล้วทั้งปีเขาก็อาศัยอยู่ในบ้านเย่เชินหลิน ไม่มีการติดต่อกับโลกภายนอก เขาไม่สนใจว่าคนอื่นจะถ่ายเขา

“พวกคุณอย่าถ่ายเขานะ เขาเป็นพ่อบ้านของตระกูลเย่ เป็นคนดีมาก” ส้งหลิงหลิงพูดขึ้นอย่างเสแสร้ง

“คนดีอะไร? แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นสุนัขรับใช้!”