ตอนที่ 903 สาวใช้ตัวแสบ 807

ตอนที่ 903 สาวใช้ตัวแสบ 807

นี่คือโอกาสเดียวของเธอ แม้จะไม่มีศักดิ์ศรีอีกแล้ว เธอก็ต้องยึดมั่น เธอรู้ว่าถ้าตอนนี้เธอร้องไห้โวยวาย เย่เชินหลินจะยิ่งเกลียดเธอ เธอเลยคุกเข่าอยู่ที่นั่นอย่างเงียบสงบ มองที่ประตูห้องผู้ป่วยตาไม่กะพริบ

ภายในห้องผู้ป่วย เซี่ยชีหรั่นก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีก เธอวางอาหารเช้าในมือลง จ้องมองเย่เชินหลิน เอ่ยถามเขาเสียงทุ้มต่ำ “ส้งหลิงหลิงพูดจริงหรือเปล่า? คุณส่งคนไปฆ่าเธอเหรอ? ”

“เปล่า! อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของเธอ!” เย่เชินหลินไม่ได้ตั้งใจพูดโกหก เขาแค่รู้จักเซี่ยชีหรั่นดีเกินไป ในโลกของเธอ เธอยอมรับเรื่องฆาตกรรมโหดร้ายแบบนี้ไม่ได้หรอก

“ฉันว่าไม่ใช่ ฉันฟังออกว่าเธอพูดความจริงหรือโกหก หลิน ตระกูลส้งน่าสงสารจริงๆ ตอนนี้ลูกของเซียวเสี่ยวลี่ก็แท้งไปแล้ว เมื่อวานฉันเห็นเธอ ท้องโตขนาดนั้นอีกไม่นานก็คลอดแล้ว นั่นเป็นชีวิตหนึ่งเลยนะ ส้งหลิงหลิงพูดถูกแล้ว ถึงเธอจะทำผิดจริงๆ ชีวิตหนึ่งของตระกูลส้งยังไม่พออีกเหรอ? ยังไงแล้วพวกคุณก็มีชะตากรรม เธอมีลูกให้คุณ คุณอย่าเย็นชากับเธอนักเลย ไม่งั้นฉันจะเสียใจมาก รู้สึกว่าคุณโหดเหี้ยม”

เย่เชินหลินทำหน้าหนักอึ้ง จ้องมองเซี่ยชีหรั่นอย่างตั้งใจ เอ่ยถามเสียงเย็นชา “ฉันโหดเหี้ยมเหรอ? ใช่ ฉันโหดเหี้ยม แล้วฉันโหดเหี้ยมเพื่อใครล่ะ? ”

“ฉันรู้ว่าคุณทำเพื่อฉัน! ฉันไม่อยากให้คนทำแบบนี้เพื่อฉันไง! ฉันยอมตาย ไม่อยากเห็นเย่เจิ้งเหิงทนทุกข์อีกแล้ว!” เซี่ยชีหรั่นมีท่าทีแน่วแน่ แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเย่เชินหลินคิดอย่างไร แต่เธอก็รู้ว่าเขาไม่ยอมแพ้เรื่องลูก

เมื่อคืนเด็กตกอยู่ในอันตราย ไม่ง่ายเลยที่ส้งหลิงหลิงจะมา เธอจะไม่ให้ส้งหลิงหลิงช่วยชีวิตเด็กได้อย่างไร เธอทำไม่ลงจริงๆ

“เขาสมควรได้รับมันแล้ว ไม่ควรมาเลย! ” เย่เชินหลินพูดจบอย่างเย็นชา ลุกขึ้นทันที เม้มปากเดินออกไปข้างนอกห้องผู้ป่วย

เซี่ยชีหรั่นเดินตามเขา โน้มน้าวอยู่ด้านหลังเขาอีกครั้ง แต่เขายังไม่ยอมฟัง

เปิดประตูห้องผู้ป่วย เย่เชินหลินกวาดตามองส้งหลิงหลิง เธอคุกเข่าหลังตรง ไม่พูดอะไร

เขาแค่ทำเสียงฮึดฮัดเย็นชา ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้คงไม่ทำตั้งแต่แรก เขาให้โอกาสเธอมากเกินไปแล้ว

“เอาเธอออกไปนอกประตูใหญ่โรงพยาบาล ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก” เย่เชินหลินสั่งพ่อบ้านด้วยเสียงเย็นชา

“ครับ คุณเย่! ”

พ่อบ้านไม่ใจอ่อนกับส้งหลิงหลิง เมื่อนึกถึงตอนที่เธอใช้ประโยชน์ลูกเขา ตอนอยากจะฆ่าเขา ก็ไม่ใจอ่อนเลยสักนิด

“เย่เชินหลิน! ขอร้อง ให้ฉันได้เจอลูก ขอร้อง!” ส้งหลิงหลิงร้องไห้ตะโกน แค่ไม่ยอมไป เธอร้องไห้โวยวายแบบนี้ เย่เจิ้งเหิงก็ได้ยินเช่นกัน

นั่นเสียงแม่ของเขา เหมือนเขาไม่ได้ยินเสียงแม่มานานมากเกินไปแล้ว

เขาร้องไห้อุแว้เสียงดัง เซี่ยชีหรั่นรีบหันไปอุ้มเขา เย่เชินหลินก็หันตัวกลับเข้ามาที่ห้องผู้ป่วยด้วยใบหน้าหนักอึ้ง

เซี่ยชีหรั่นอุ้มเย่เจิ้งเหิงขึ้นมาจากเตียงผู้ป่วย พูดกับเย่เชินหลินทั้งน้ำตา “คุณดูสิ เขาได้ยินเสียงส้งหลิงหลิง เด็กเขาจำแม่ได้ ขอร้อง ให้ส้งหลิงหลิงเข้ามาเถอะ”

พ่อบ้านได้ยินเด็กร้องไห้แล้ว ทำอะไรไม่ถูกสักพักว่าควรจะลากส้งหลิงหลิงออกไปหรือรอดูก่อน

เขาหยุดการเคลื่อนไหว ส้งหลิงหลิงฉวยโอกาสลุกขึ้นพุ่งเข้าไปในห้องผู้ป่วย

“ลูกรัก ลูกชาย แม่มาแล้ว แม่มาเยี่ยมลูกแล้ว” เธอร้องพร้อมเดินมาข้างๆ ลูก

เซี่ยชีหรั่นก็อยากให้เธออุ้มเด็ก เธอเลยอุ้มเด็กมาหาส้งหลิงหลิง

เห็นส้งหลิงหลิงกำลังจะอุ้มเด็ก แค่เธออุ้มเด็ก เด็กก็อาจจะไม่หายใจหอบอย่างรุนแรงแบบนั้น หน้าเขาก็จะไม่เป็นสีม่วงอีก เขาอาจจะมีชีวิตรอด

ฉากนี้ เย่เชินหลินก็ไม่ได้ไร้อารมณ์ความรู้สึก คิ้วเขาขยับ พยายามอดกลั้นสุดขีดแล้ว

เขาใจอ่อนมานับครั้งไม่ถ้วน และเป็นสาเหตุที่ทำให้ส้งหลิงหลิงจัดการเซี่ยชีหรั่น

“คุณเย่ คุณว่าให้เธออุ้มคุณชายน้อยไหมครับ? ” พ่อบ้านเอ่ยเตือน มองออกว่าเย่เชินหลินกำลังต่อสู้ทางความคิด พ่อบ้านจึงตั้งใจเอ่ยเตือน

คิ้วเย่เชินหลินค่อยๆ คลายออก ขณะที่ส้งหลิงหลิงสัมผัสมือเล็กของเด็ก เขาก็สั่งอีกครั้ง “เอาเธอออกไปนอกประตูใหญ่โรงพยาบาล!”

“ครับ คุณเย่!”

พ่อบ้านเดินเข้าไปลากส้งหลิงหลิง เซี่ยชีหรั่นน้ำตาไหลอย่างกังวล ทำได้เพียงมองเย่เจิ้งเหิงร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ

“เย่เชินหลิน คุณดูสิ ตูตูหายใจลำบากอีกแล้ว”

“เรียกหมอ!” เย่เชินหลินคำราม จากนั้นก็รีบเดินไปข้างเตียง กดปุ่มสถานีพยาบาล

ไม่นานนัก คุณหมอก็มาแล้ว เย่เจิ้งเหิงถูกส่งเข้าไปในห้องฉุกเฉินอีกครั้ง

พ่อบ้านพาคนไปโยนส้งหลิงหลิงออกนอกประตูโรงพยาบาล เธอไม่ได้ไปไหน แต่คุกเข่าลงตรงที่พวกเขาปล่อยเธอ

“ฉันไม่ไป พ่อบ้าน นอกจากฉันตาย ฝากบอกเย่เชินหลินด้วย ฉันจะรอจนกว่าจะได้เจอลูก ฉันจะไม่ไปเด็ดขาด! ”

นอกประตูใหญ่โรงพยาบาลมีคนเดินผ่านไปผ่านมา ผู้คนมองส้งหลิงหลิงอย่างสงสัย และมีบางคนจำได้ว่าเธอลงหนังสือพิมพ์เมื่อไม่กี่วันก่อน ว่ากันว่าเป็นลูกสาวอดีตรองประธานคณะกรรมการจังหวัด

“น่าสงสารจริง! ”

“นั่นสิๆ ดูเหมือนหาคุณชายร่ำรวยก็น่าสังเวชเหมือนกัน”

“คุณว่าที่เธอคุกเข่าที่นี่ที่เป็นโรงพยาบาลเด็ก ดูเหมือนเด็กจะป่วย เธออยากเจอ เจ้าชายไม่ให้เธอเจอแน่เลย”