ตอนที่ 922 สาวใช้ตัวแสบ 826

ตอนที่ 922 สาวใช้ตัวแสบ 826

จงหวีฉวนรับสายแล้วก็พูดขึ้นช้าๆ “คิดเร็วดีนี่? เร็วกว่าที่ฉันคาดคิดไว้ซะอีก”

“เปิดประตู เรามาคุยกัน”

รอยยิ้มเย่เชินหลินเผยออกมาใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงตาเปื้อนอารมณ์ที่ยากจะเข้าใจ ไม่มีคำตอบตรงๆ กับคำเยาะเย้ยของจงหวีฉวน

ชายชุดดำยืนอุ้มแมวในมืออยู่ไม่ไกลจากเย่เชินหลิน สีขาวล้วนไม่มีสีอื่นปน แมวตัวนั้นหรี่ตาอย่างเกียจคร้าน

จงหวีฉวนคิดว่าตัวเองฟังผิด เขาถามอย่างไม่แน่ใจ “แกให้ฉันเปิดประตู เปิดประตูอะไร? ” จงหวีฉวนหรี่ตา ตอนนี้เย่เชินหลินให้ตัวเองเปิดประตู? ประหลาดใจนิดหน่อย แต่มันก็แค่ชั่วขณะหนึ่ง เขาก็ทำสีหน้าเคร่งขรึมเหมือนปกติอีกครั้ง

มาได้เร็วก็ดีแล้ว บางเรื่องยิ่งเร็วก็ยิ่งดี จะได้ลดความกังวลใจ ดวงตาที่หรี่เกิดแสงระยิบระยับในที่ที่มองไม่เห็น

เห็นการเคลื่อนไหวอย่างไม่รีบร้อนของจงหวีฉวน เย่เชินหลินแทบอยากจะพังประตูเข้าไปตบเขาหนึ่งที แต่มันไม่ใช่เวลาที่จะต่อยคน วันนี้เขามาที่นี่เพื่อไม่ให้ชีหรั่นอยู่ในห้องเล็กและมืดนั้นอีกต่อไป

“เปิดประตู เรามาคุยกัน ฉันอยู่หน้าประตูบ้านแก”

เย่เชินหลินตอบอย่างใจเย็น เสียงเหมือนปกติ ทำให้มันไม่พบความผิดปกติเลยสักนิด

จงหวีฉวนได้ยินก็ดีใจ แต่เขาไม่ใช่คนที่ดีใจออกหน้าออกตา สีหน้ายังไม่ลดความน่าเกรงขามเลยสักนิด ไอ้เด็กเวร มาหาที่นี่จริงๆ ดูเหมือนจะไม่มีทางถอยแล้ว

“ฉันกำลังจะไปเปิดประตูให้แก”

จงหวีฉวนเปิดประตูเบาๆ จงหวีฉวนที่ดีใจมากเกินไปดูเหมือนจะลืมไปเรื่องหนึ่งว่าที่นี่คือที่พักส่วนตัวของเขา ไม่ค่อยมีคนรู้ จงหยุนซางยังไม่รู้เลย เย่เชินหลินจะรู้ได้อย่างไร?

ขณะที่ประตูเปิดออก จงหวีฉวนก็รู้สึกอากาศเย็นรุกล้ำเข้ามา ช่วงนี้พยากรณ์อากาศรายงานว่าอุณหภูมิจะสูงขึ้น เมื่อครู่นี้ด้านนอกยังไม่รู้สึกว่าเย็นมากเท่าไร เมืองตงเฉิงมีอุณหภูมิที่แตกต่างกันมากตั้งแต่เมื่อไรกัน จงหวีฉวนมองท้องฟ้าอย่างสงสัย

เย่เชินหลินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ฐานลับของจงหวีฉวนราวกับไม่มีใครอยู่ คุ้นเคยเหมือนเดินเข้าไปในบ้านตัวเอง

การออกแบบที่นี่แข็งแรงมาก มันคือกำแพงทองแดงและกำแพงเหล็ก ไม่รู้ว่าจงหวีฉวนมีอะไรที่เกี่ยวข้องกับคดีที่นี่หรือเปล่า

เย่เชินหลินมองสำรวจตามอำเภอใจ มองมุมกว้างการจัดวางห้องนี้อย่างควบคุมอารมณ์ มองดูครั้งเดียวก็เข้าใจทั้งหมด

จงหวีฉวนมองไปที่ถนนด้านนอกที่ยังมีแสงสว่างจ้า มันหนาวไปหน่อย แต่วิวกลางคืนสวยมาก มันเหมือนถนนที่เขากำลังเดินในตอนนี้ ตอนนี้มันลำบากไปหน่อย แต่อนาคตมันสดใส

จงหวีฉวนรินชาให้เย่เชินหลินหนึ่งแก้ว ขณะที่กลับไปนั่งที่ตัวเอง จงหวีฉวนก็ยกถ้วยชาสวยวิจิตรขึ้นมา ยังดีที่ชาไม่เย็น

“เชินหลินอ่า ดื่มชาสิ ชานี่ไม่เลวเลยนะ” จงหวีฉวนรินชาวางไว้ตรงหน้าเขา

ขิงแก่มันย่อมเผ็ด เย่เชินหลินเจ้าหมาป่าสีเทาตัวใหญ่เผ็ดยิ่งกว่าขิงแก่ เขามองจงหวีฉวนอย่างไม่เร่งรีบ ไม่พูดอะไร และไม่หยิบชาบนโต๊ะด้วย แค่มองจงหวีฉวนเท่านั้น

จงหวีฉวนโดนสายตาเย่เชินหลินมองจนทนไม่ไหว เริ่มคิดว่าที่เย่เชินหลินมาหาตนในเวลานี้ หรือว่าจะมีเบาะแสใหม่ มีการค้นพบใหม่เหรอ? เป็นไปไม่ได้ เขาออกแบบทีละขั้นตอนเป็นอย่างดี นี่เป็นการสมคบคิดที่สมบูรณ์แบบ ผู้ที่เกี่ยวข้องกับคดีตอนนี้ยังไม่ได้ติดต่อเย่เชินหลิน เขาจะพบอะไรได้? นอกจากนี้ยังไม่มีหลักฐานที่สูญหาย ตอนนี้มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่เคยเห็น

จงหวีฉวนเดาไว้หลายอย่างในใจ จงหวีฉวนไม่พูด เขาแสร้งทำเป็นสงบ เหมือนไม่มีอะไร ทำเหมือนการมาเยี่ยมของเย่เชินหลินคือการมาเยี่ยมอย่างเป็นมิตร

ดวงตาสุกสว่างสองข้างของเย่เชินหลินมองไปที่ถ้วยชาในมือจงหวีฉวนตลอดเวลา โดนแววตานี้แผดเผา แม้ว่าจงหวีฉวนจะเป็นจิ้งจอก แต่ก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน

เขาไอแบบแอบแฝงสองที พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของเย่เชินหลิน ขจัดความรู้สึกอึดอัดของตัวเอง

เสียงไอนี้ดึงดูดความสนใจได้สำเร็จ

“แกควรถามไม่ใช่เหรอว่าทำไมเรามาถึงฐานลับนี้ของแกได้? ”

เย่เชินหลินไม่ตอบ แต่เปลี่ยนคำถามถามจงหวีฉวนอย่างชาญฉลาด เป็นคำถามที่ทำให้จงหวีฉวนเพิกเฉย

จงหวีฉวนแข็งทื่อไปไม่ถึงครึ่งวินาที เย่เชินหลินไม่ได้จ้องเขาอยู่ตลอดเวลา ไม่สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยนี้ เป็นจิ้งจอกเฒ่าจริงๆ

จงหวีฉวนหรี่ตามองเย่เชินหลิน ในดวงตามีความกระหายเลือด คิดปัญหานี้ในหัวอย่างรวดเร็ว สักพักหนึ่ง ในห้องไม่มีคนพูด มันเงียบอย่างมาก

อย่าทำให้ตัวเองวุ่นวาย เซี่ยชีหรั่นยังอยู่ที่สถานีตำรวจ เย่เชินหลินอย่างเขาเป็นคนที่ถูกกระทำมากที่สุด ปัญหามันอยู่ตรงไหนกัน จงหวีฉวนคิดว่าตัวเองทำอย่างระมัดระวังมาโดยตลอด เป็นไปไม่ได้ที่จะทิ้งร่องรอยแม้แต่นิดเดียว เย่เชินหลินหาที่นี่เจอได้อย่างไร?

เมื่อคนอารมณ์เสียจะเผลอหันเหความสนใจจากสิ่งรอบตัว จงหวีฉวนเบนสายตาไปทางอื่น ยกถ้วยชาถ้วยนั้นตรงหน้าที่ยังไม่ทันได้ดื่ม หวังว่าชาจะช่วยชะลอความคิด

เย่เชินหลินยกมุมปาก ส่งสายตาให้กับชายชุดดำข้างๆ

เสียงเพล้งดังเป็นพิเศษในพื้นที่เงียบสงบ ถ้วยชาสวยวิจิตรในมือจงหวีฉวนตอนแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ บนพื้น