ตอนที่ 924 สาวใช้ตัวแสบ 828

ตอนที่ 924 สาวใช้ตัวแสบ 828

จงหยุนซางเป็นแค่คนสัญจรไปมาสำหรับเย่เชินหลิน หลังจากที่ชีวิตมีเซี่ยชีหรั่น จงหยุนซางถึงได้เข้ามามีบทบาทในชีวิตเย่เชินหลิน

เพิ่งรับสายจงหยุนซางก็ถามขึ้นตรงๆ “เชินหลิน นายรู้ไหมว่าพ่อฉันทำอะไรชีหรั่น……”

จงหยุนซางไม่รู้ว่าควรพูดต่อไปอย่างไร เธอเป็นคนอยากพูดอะไรก็พูด อยากทำอะไรก็ทำอยู่เสมอ แต่เรื่องนี้ จงหยุนซางไม่รู้ว่าควรพูดต่อไปอย่างไร เรื่องที่พ่อคนหนึ่งทำกับลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง เธออยากถามเย่เชินหลินจริงๆ

“ชีหรั่นไม่เป็นไร ตอนนี้เธออยู่ภายใต้การเฝ้าระวังที่อยู่อาศัยแล้ว”

เย่เชินหลินขัดบรรยากาศอันน่าอึดอัด จงหยุนซางกับจงหวีฉวนไม่เหมือนกัน

ผลลัพธ์ที่น่าดีใจจากสวรรค์ จงหยุนซางตกใจจนเหม่อ หรือว่าเพราะพ่อ ไม่ใช่ ถ้าพ่อสั่งได้คงสั่งไปนานแล้ว คงไม่รอจนถึงวันนี้ แบบนี้ดูเหมือนว่าต้องเป็นเย่เชินหลินแน่ๆ

“วางแล้วนะ ฉันอยากดูข้อสงสัยในคดีพวกนี้”

เย่เชินหลินยังคงกระชับและรัดกุมเหมือนเดิม วางสายไปแล้ว มองโทรศัพท์ตลอดเวลา ครุ่นคิดจุดที่เป็นไปได้ในคดี

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง จงหยุนซางไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไร ไม่ใจสั่นแบบเดิม ดูเหมือนว่าเปลี่ยนไปเป็นปกติมากแล้ว เธอรู้มาตลอดว่าตัวเองเป็นไปไม่ได้กับเย่เชินหลิน บางทีความเป็นไปไม่ได้นี้ทำให้เธอไม่ได้จมดิ่งเหมือนส้งหลิงหลิง

เสียงสัญญาณดังผ่านมา จงหยุนซางยิ้มขมขื่นมองโทรศัพท์ เชินหลินนายยังตรงไปตรงมาแบบนี้ ไร้หัวใจแบบนี้ บุปผาร่วงหล่นมีใจ สายธารหลั่งไหลกลับไร้รัก

เย่เชินหลินมองหน้าจอโทรศัพท์ห้าทุ่มจะเที่ยงคืนแล้ว ยังไม่ง่วงนอนเลยสักนิด ตัวอยู่ที่นี่หัวใจไปที่นั่นแล้ว หัวใจเขาบินไปอยู่ที่ตั้งแคมป์ของเซี่ยชีหรั่นแล้ว เย่เชินหลินในตอนนี้เป็นแค่ร่างกายที่ว่างเปล่า

เสียงนกร้องชัดเจนนอกหน้าต่างปลุกให้เซี่ยชีหรั่นตื่น เธอลืมตามองสภาพแวดล้อมที่แปลกตา นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานเธอเปลี่ยนเป็นการเฝ้าระวังที่อยู่อาศัยแล้ว ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นที่ที่ตนอาศัยอยู่ในอนาคต หลิน คุณตอบตกลงเงื่อนไขอะไรจงหวีฉวน?

นี่คือสิ่งที่เซี่ยชีหรั่นอยากรู้ เธอพยายามคิด พยายามคิดอย่างเต็มที่มาหนึ่งคืนก็คิดคำตอบที่สมเหตุสมผลได้ หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

เสียงของรถดึงดูดความสนใจของเซี่ยชีหรั่น ใครมาหาตนที่นี่? เซี่ยชีหรั่นยืนขึ้นเตรียมออกไปดู นั่งทั้งคืนเลือดไหลเวียนไม่สะดวกที่ขา เธอเคลื่อนไหวด้วยความยากลำบาก เดินกะเผลกไปที่ประตู

มองดูเวลา ยังเช้าอยู่ ใครกันที่มาที่นี่?

เซี่ยชีหรั่นคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก ดูเหมือนต้องเห็นเท่านั้นถึงจะรู้

คนตัวเล็กในใจเธอร้องลั่นอยู่ตลอดเวลา ถ้าหลินมาที่นี่จะดีแค่ไหน เมื่อวานมีการเปลี่ยนแปลงคำสั่งชั่วคราวเท่านั้น หลินไม่น่าจะรู้ว่าฉันได้ย้ายออกจากคุกตำรวจแล้ว หรือว่าเพราะพ่อ? เซี่ยชีหรั่นพอคิดว่าเรียกจงหวีฉวนว่าพ่อ ในใจก็รู้สึกหลายอย่างผสมปนเป

รถคันหนึ่งแล่นมาอย่างรวดเร็วไม่ไกลจากหน้าต่าง รถเบนท์ลีย์ ป้ายทะเบียนคุ้นมาก นี่มันรถของเชินหลิน เซี่ยชีหรั่นดวงตาย้อมไปด้วยความสุขอย่างรวดเร็ว

เชินหลิน คือหลิน เขามาแล้ว

เซี่ยชีหรั่นขอบตาค่อนข้างแดง ดวงตาที่น้ำตาคลอกะพริบอย่างหนัก เห็นคนที่คุ้นเคยแค่แผ่นหลังก็ลืมไม่ลงปรากฏตัวต่อหน้าตน หลิน ดีมากจริงๆ ที่ได้เจอคุณอีกครั้ง เซี่ยชีหรั่นอย่างเธอสามารถหายตรอมใจได้

แค่คืนเดียว เซี่ยชีหรั่นพุ่งไปตรงหน้าเย่เชินหลินอย่างบ้าคลั่ง กอดเย่เชินหลินแน่น ถ้าคลายมือจะห่างไกลออกไป เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ มีความคิดแบบนี้ เธอไม่สนใจเรื่องอื่น แค่กอดเย่เชินหลินอย่างแน่นเท่านั้น

“ไม่……ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว” เย่เชินหลินไม่ชินเซี่ยชีหรั่นที่เปราะบางแบบนี้ เมื่อวานยังเข้มแข็งขนาดนั้น หญิงสาวที่อ่อนแอมีหัวใจที่เข้มแข็งมาตลอด

ตอบเร็วเหมือนน้ำไหลต่อหน้าคนอื่น เย่เชินหลินที่มักจี้ถูกจุดสำคัญสัมผัสเส้นผมสวยตรงหน้า ปลอบเซี่ยชีหรั่นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

บรรยากาศอบอุ่นล้อมรอบทั้งคู่

“ฉันมาที่นี่เมื่อวาน ทำไมวันนี้คุณก็มาที่นี่แล้ว และคุณ……คุณตอบตกลง……เงื่อนไขอะไรกับประธานจง? ”

ไม่ว่าจงหวีฉวนจะเลวแค่ไหน เลือดเซี่ยชีหรั่นก็ไหลเวียนเลือดของเขา ให้เซี่ยชีหรั่นเรียกจงหวีฉวนตรงๆ เธอพูดไม่ออก สุดท้ายก็เรียกว่าประธานจง

เห็นหน้าเล็กรีบร้อนแดงก่ำเพราะเป็นกังวล ดวงตาสดใสเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ความกังวลทั้งหมดในช่วงนี้ของเย่เชินหลินได้หายไปหมดเลย

จู่ๆ ก็อยากเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของชีหรั่น เย่เชินหลินขมวดคิ้วหล่อ มองเซี่ยชีหรั่นอย่างลำบากใจ ไม่กี่นาทีต่อมาก็หันศีรษะไม่พูดอะไร

“หลิน คุณบอกมาว่าตอบตกลงเงื่อนไขร้ายกาจอะไรประธานจง” เซี่ยชีหรั่นยื่นมือขาวเรียวหันศีรษะเย่เชินหลินมามองตน เย่เชินหลินควบคุมมุมปากที่จะยกขึ้น เกร็งมันอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ

เซี่ยชีหรั่นแสดงบทบาทนำอย่างจริงใจตามจินตนาการของเย่เชินหลิน

“ไม่ใช่เงื่อนไขอะไรหรอก ก็คือ……”

พูดถึงตรงนี้เย่เชินหลินก็ลังเลที่จะพูด ไม่กล้าพูดมันออกมา

เมื่อเซี่ยชีหรั่นเห็นสถานการณ์นี้ เย่เชินหลินไม่ใช่คนที่ใช้อารมณ์ตัดสิน เขาเป็นคนเอาแต่ใจ จะไม่มีท่าทางไม่กล้าพูดออกมาแบบนี้ หรือว่าสัญญาเงื่อนไขที่น่าเวทนาอะไรจริงๆ เซ็นสัญญาที่ไม่เท่าเทียมกันเหรอ? เซี่ยชีหรั่นเริ่มใช้จินตนาการของตัวเองเดาซี้ซั้ว

สีหน้าไม่ดีอย่างมาก ผอมกว่าเมื่อก่อนนิดหน่อย

ชีหรั่น สีหน้าคุณอุดมสมบูรณ์อยู่เสมอ เย่เชินหลินกลั้นยิ้มมองตาโต มองเซี่ยชีหรั่นของตนอย่างเป็นกังวล

เซี่ยชีหรั่นอยู่ในอ้อมแขนเย่เชินหลิน กระสับกระส่ายอยู่ตลอดเวลา ในใจเกลียดพ่อตัวเองแทบตาย ไม่ได้ เธอต้องกลับไป ให้หลินอย่าตอบตกลงเขา