ตอนที่ 925
ตอนที่ 925 สาวใช้ตัวแสบ 829
October 28, 2026
ตอนที่ 925 สาวใช้ตัวแสบ 829
“แต่ว่า”
“ลูกชายเขาจะตายแล้ว เธอรับผิดชอบมันได้ไหม? ”
ส้งหลิงหลิงไม่เปิดโอกาสให้สาวใช้ผู้ดูแลได้พูด ก็พูดขึ้นเสียงแหลม ดวงตาโกรธเกรี้ยว ความโกรธเธอไม่ใช่ของปลอม พอคิดว่าตัวเองอยู่ที่นี่คนเดียว เย่เชินหลินอยู่กับเซี่ยชีหรั่นทั้งวัน ให้ความรักเซี่ยชีหรั่นทั้งหมด ความไม่พอใจและความแค้นสะสมทั้งวันทั้งคืนของส้งหลิงหลิงก็ระเบิดออกมาทันที
สาวใช้คิดว่าตัวเองเป็นแค่คนรับใช้ คุณชายน้อยคือเลือดเนื้อของคุณชาย นี่คือความจริงที่เถียงไม่ได้ เธอยื่นมือค่อนข้างหยาบหยิบโทรศัพท์ออกมา
ส้งหลิงหลิงแย่งโทรศัพท์ไป ไม่มองสาวใช้เลย ทำให้หน้าจอสว่างขึ้นโดยไม่ต้องปลดล็อกรหัสผ่าน ส้งหลิงหลิงป้อนเบอร์ที่คุ้นเคยโดยตรง ตัวเลขที่ตราตรึงในใจอยู่ตลอดอยากลืมก็ลืมไม่ได้
เย่เชินหลินจูบเซี่ยชีหรั่น ทั้งคู่คิดถึงกันอย่างผิดปกติ ฟืนแห้งและไฟที่โหมกระหน่ำ
เสียงเรียกเข้าดังขึ้น เย่เชินหลินไม่อยากหยุดแต่ก็ทำได้เพียงยืนขึ้นมา
เสียงเรียกเข้านี้ สาวใช้ผู้ดูแลส้งหลิงหลิงโทรมา ทางที่ดีส้งหลิงหลิงเธอทำตัวให้ดีหน่อยนะ
เย่เชินหลินถามขึ้นด้วยใบหน้าเย็นชา “มีอะไร?”
ไม่รอให้เย่เชินหลินพูดจบ เสียงส้งหลิงหลิงก็ผ่านคลื่นวิทยุไปยังหูเย่เชินหลิน “เชินหลิน ลูก ลูก……” ส้งหลิงหลิงพูดไม่จบก็ร้องไห้ออกมา เสียงร้องไห้ของเย่เจิ้งเหิงก็ดังขึ้นมาตอนนี้อย่างเหมาะเจาะ
“พูด เขาเป็นอะไร” ใบหน้าเย็นชาของเย่เชินหลินยิ่งมืดมนขึ้น
เซี่ยชีหรั่นจัดเสื้อผ้าอย่างเงียบๆ เธอไม่โทษส้งหลิงหลิง และไม่ได้แค้นเย่เจิ้งเหิง ยิ้มเล็กน้อยเดินไปด้านหลังเย่เชินหลิน กอดเย่เชินหลินจากด้านหลัง ถ่ายทอดการปลอบโยนอย่างไร้เสียง
เสียงร้องไห้ของส้งหลิงหลิงในโทรศัพท์โศกเศร้าอย่างมาก
“เชินหลิน คุณรีบมาดีกว่า ถึงคุณจะไม่ชอบฉัน แต่ลูกไร้เดียงสานะ”
ส้งหลิงหลิงร้องไห้พูดขึ้น ดวงตาเริ่มมีน้ำค้างแข็ง สาวใช้ข้างๆ ถูสองมือ ทำไมมันยิ่งเย็นขึ้นเรื่อยๆ
“รู้แล้ว” ถึงส้งหลิงหลิงจะมีความผิด แต่เย่เจิ้งเหิงเป็นแค่เด็ก เขาไม่ควรแบกรับบาปนี้โดยไม่จำเป็น เหมือนที่เขาพูดว่าเด็กไม่สามารถเลือกแม่ของเขาได้
เย่เชินหลินวางสายและโทรไปที่โรงพยาบาล หลังจากอธิบายสั้นๆ แล้วก็วางสายไป มองเซี่ยชีหรั่นอย่างรู้สึกผิด ดูเหมือนจะต้องแยกกันอีกแล้ว ตอนนี้เขาต้องไปดูว่าใช่กลยุทธ์ของส้งหลิงหลิงหรือเปล่า ช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้ ส้งหลิงหลิงทางที่ดีเธออย่ามายุ่งดีกว่า
“ชีหรั่น”
“หลิน ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น คุณไปเถอะ ลูกต้องการคุณ ฉันเป็นผู้ใหญ่ดูแลตัวเองได้” เซี่ยชีหรั่นนึกถึงเย่เจิ้งเหิง ใบหน้าก็มีความอ่อนโยน หวังว่าเขาจะไม่เป็นอะไร
หลินต้าฮุยคิดว่าคุณเย่อย่างน้อยต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองชั่วโมงถึงจะออกมา ไม่คิดว่าผ่านไปไม่นานก็เห็นร่างที่ค่อนข้างเหนื่อยล้าของคุณเย่แล้ว
“กลับไป”
เย่เชินหลินสั่งหลินต้าฮุยง่ายๆ ทำเหมือนมองไม่เห็นสายตาด้านหลัง ไม่ใช่เขาไม่อยากหันศีรษะกลับไป แค่ไม่กล้าหัน เพิ่งเจอก็ต้องแยกจากกันแล้ว เย่เชินหลินเชื่อว่าตัวเองเริ่มป่วยแล้ว โรคที่เรียกว่าไข้ใจ ไม่มีทางรักษา ยาแก้พิษเดียวก็คือเซี่ยชีหรั่น
เซี่ยชีหรั่นใช้สายตาส่งเย่เชินหลินออกไป เย่เชินหลินยังไม่ก้าวออกไปจากสายตา เธอก็เริ่มคิดถึงแล้ว
ไม่มีเสียงเครื่องยนต์แล้ว เงารถก็หายไปแล้ว ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นไม่ได้กังวลกับสถานการณ์ของตัวเอง แต่กังวลว่าเย่เจิ้งเหิงจะป่วยหนักหรือไม่
เย่เจิ้งเหิง หนูจะต้องสบายดีนะ แม่หรันอยากเห็นหนูเติบโต
“คุณเซี่ย นี่คือของที่คุณเย่เอามาให้คุณ”
หลินต้าฮุยรีบวิ่งมา หยุดคนงามที่กำลังจะปิดประตู
เมื่อเซี่ยชีหรั่นได้ยินว่าเป็นของที่เย่เชินหลินเอามาให้ตน เท้าก็รีบวิ่งไปเหมือนเหยียบล้อร้อน รับพัสดุมา
“ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเสียงเบาพึมพำอยู่ตลอดเวลา
“คุณเซี่ย คุณเย่เป็นห่วงคุณมากตลอดเลย คุณต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าทำให้คุณเย่เป็นห่วงนะครับ” คนเหล็กกลัวว่าเย่เชินหลินรีบออกไปแล้วเซี่ยชีหรั่นจะโกรธ เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเซี่ยชีหรั่นก็เป็นห่วงเย่เจิ้งเหิงเหมือนกัน
“อืม ฉันรู้ ต่อไปรบกวนนายดูแลหลินให้ดีด้วยนะ รบกวนด้วย” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างจริงใจ เธอหวังว่าเขาจะมีความสุขได้
ขณะที่ร่างหลินต้าฮุยหายไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็กอดพัสดุแน่น คราวนี้ไปจริงๆ แล้วล่ะ
หลินต้าฮุยไม่เข้าใจจริงๆ ทั้งๆ ที่คุณเย่คิดถึงคุณเซี่ยมาก ทำไมไม่เอาพัสดุมาให้คุณเซี่ยเอง คุณเซี่ยคิดถึงคุณเย่อย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ไม่เอ่ยปากขอให้อยู่ต่อ
เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปในที่พักระยะสั้นของตน วงกลมล้อมรอบ เก็บเค้าโครงภาพกว้างทั้งหมดไว้ในสายตาให้มากที่สุด
สองห้องนอน หนึ่งห้องรับแขก ถือว่าโอเค เซี่ยชีหรั่นก้าวเข้าไปในห้อง เธอวางพัสดุไว้บนโต๊ะชาห้องรับแขก ในใจเต็มไปด้วยความสุข เดาว่าเย่เชินหลินจะเตรียมของอะไรให้ตัวเอง?
เธอแกะห่ออย่างระมัดระวัง ตอนแรกเพราะตื่นเต้นเลยไม่สามารถแกะกระดาษห่อพัสดุได้ หลังจากแกะพัสดุแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็มองของขวัญประหลาดนี้อย่างสงสัย