ตอนที่ 926 สาวใช้ตัวแสบ 830

ตอนที่ 926 สาวใช้ตัวแสบ 830

จิ่วจิ่วโทรเสร็จแล้วพบว่าเจ้าของโทรศัพท์หายไป ควรเอาโทรศัพท์นี้ให้ใคร? สิ่งนี้กลายเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้

“เอามาให้ฉัน ฉันจะเอาให้เชินหลิน” ส้งหลิงหลิงพูดขึ้นอย่างอ่อนน้อม ในใจคิดอย่างรวดเร็วว่าถ้าได้โทรศัพท์เย่เชินหลินมาแล้วควรใช้ประโยชน์มันอย่างไรดี จิ่วจิ่วมองพ่อบ้านที่หวาดกลัว มองส้งหลิงหลิงที่ไม่สามารถซ่อนแผนร้ายได้ ให้ส้งหลิงหลิงเหรอ? ผู้หญิงคนนี้คงไม่ใช้โทรศัพท์นี้ทำเรื่องเลวร้ายหรอกมั้ง? จิ่วจิ่วไม่ได้คิดมากไป จริงๆ แล้วสำหรับจิ่วจิ่ว ส้งหลิงหลิงมีความหมายพ้องกับคำว่ากบฏ

“เธอฝันไปเหอะ” จิ่วจิ่วมองส้งหลิงหลิงอย่างดูถูก เธอไม่ได้ใจดีเหมือนเซี่ยชีหรั่น

“ใครจะกล้าเอาโทรศัพท์เจ้าชายตระกูลเย่? ” สายตาเย็นชาของส้งหลิงหลิงเหลือบมองพ่อบ้าน แล้วมองจิ่วจิ่วอีกครั้ง จิ่วจิ่วยัยนี่เรื่องเยอะจริงๆ สักวันเธอต้องให้จิ่วจิ่วรู้จุดจบที่ทำให้เธอไม่พอใจ

ตอนแรกส้งหลิงหลิงอยากให้เซี่ยชีหรั่นเข้าใจผิดเย่เชินหลิน ตอนนั้นเธอสามารถใช้โอกาสเข้า-ออกห้องได้ แม้ว่าเธอจะมีโอกาสแต่ก็โดนจิ่วจิ่วทำลาย ส้งหลิงหลิงกัดฟันกรอด อย่างไรก็ตามเธอเป็นได้แค่เสือที่ไม่มีฟัน

“พ่อบ้าน คุณเอาโทรศัพท์ไว้ ถ้าให้ใครเอามันไปจากคุณ ฉันเชื่อว่าคุณเย่จะทำอะไรบ้าง คุณก็รู้ดีกว่าฉัน” จิ่วจิ่วไม่มองส้งหลิงหลิงเลย เอาโทรศัพท์ให้พ่อบ้านที่หวาดกลัวทันที ออกไปอย่างสง่าผ่าเผย แม้ว่าส้งหลิงหลิงจะใช้สายตามองอยู่ด้านหลังเธอจนแทบเกิดรู จิ่วจิ่วก็ไม่มองส้งหลิงหลิงแม้แต่นิดเดียว

“คุณคือพ่อของเด็กน้อยใช่ไหม? ” แพทย์ถามยืนยัน

“ครับ”

“ต่อไปต้องดูแลเด็กคนนี้ให้ดี เด็กน้อยผู้น่าสงสาร อย่าให้เขามีอารมณ์แปรปรวน” สุดท้ายแพทย์ก็บอกเย่เชินหลินว่าเย่เจิ้งเหิงต้องนอนโรงพยาบาลทำการตรวจ เย่เชินหลินทำได้เพียงตอบตกลงโดยไม่มีทางเลือก

หลังจากเย่เชินหลินได้ยินคำแนะนำของแพทย์ ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเชื่อ

ถือแบบฟอร์มต่างๆ ที่แพทย์ให้มาส่งให้พ่อบ้าน

“พ่อบ้านวันนี้ฉันอยู่โรงพยาบาลนะ” เย่เชินหลินพูดอย่างเย็นชา เย่เจิ้งเหิงนอนโรงพยาบาล ต้องอยู่โรงพยาบาลดูแลเขา เย่เชินหลินในฐานะพ่อไม่สามารถผลักภาระให้ผู้อื่นได้

ส้งหลิงหลิงได้ยินประโยคนี้ก็ดีใจอย่างมาก เย่เชินหลินไม่สนใจเซี่ยชีหรั่นจริงๆ ด้วย เธอยิ้มกว้างด้วยความสุขเดินไปข้างๆ เย่เชินหลิน ถึงจะมีลูกแล้ว หุ่นของส้งหลิงหลิงก็ไม่ได้เสียรูปร่างเท่าไร

“ฉันจะอยู่ดูแลลูกด้วย” ส้งหลิงหลิงมองเย่เชินหลินอย่างขอความช่วยเหลือ มีน้ำตาคลอเบ้า ใบหน้าของสตรีที่เมื่อร้องไห้ก็ยังดูงดงามมีเสน่ห์อย่างไม่สามารถบรรยายได้ แต่ความร้ายกาจที่มองไม่เห็นได้เติมเต็มหัวใจที่อ้างว้างของเธอ

อย่างไรแล้วส้งหลิงหลิงก็คือแม่ของเย่เจิ้งเหิง เย่เชินหลินไม่ได้เอ่ยปากปฏิเสธ ส้งหลิงหลิงก็อยู่โรงพยาบาลอย่างมีเหตุผล

ดำเนินการทั้งหมดเสร็จสิ้นตอนสามโมง เย่เชินหลินเดินผ่านทางเดินเงียบๆ เดินมาที่คนน้อยๆ แล้วโทรหาเซี่ยชีหรั่น

“ที่รัก ฉันคิดถึงคุณ” เย่เชินหลินไม่รอให้เซี่ยชีหรั่นเอ่ยปากก็พูดความคิดถึงออกไปด้วยเสียงแหบพร่า

กว่าจะหาเวลาได้ ความคิดถึงของเย่เชินหลินก็เติบโตเหมือนวัชพืช

ไม่เจอหนึ่ง วันเหมือนผ่านไปสามฤดูใบไม้ร่วง เย่เชินหลินไม่อยากอยู่ห่างเซี่ยชีหรั่นเลยแม้แต่ครู่เดียว

“ลูกสบายดีแล้วใช่ไหม ฉันไม่เป็นอะไร” ได้ยินความรู้สึกที่แท้จริงของเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นก็เมาแล้ว ไม่รู้ว่า เย่เจิ้งเหิงสบายดีหรือเปล่า เซี่ยชีหรั่นยังอดไม่ได้ที่จะอยากรู้เพื่อสบายใจ ถึงเธอจะไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเย่เจิ้งเหิง เย่เจิ้งเหิงคือลูกของเย่เชินหลิน แต่เซี่ยชีหรั่นก็มองเขาเป็นลูกของตนตั้งนานแล้ว

“คุณเย่ คุณนางโทรมา” หลินต้าฮุยมองเย่เชินหลินที่โทรศัพท์อยู่ เอ่ยปากอย่างค่อนข้างลำบากใจ

ความรู้สึกที่คุณเย่มีต่อเซี่ยชีหรั่นเขาเห็นทั้งหมดด้วยตาตัวเอง คุณนางคือแม่ของคุณเย่ คุณเย่เคารพคุณแม่ หลินต้าฮุยเป็นพยาน

โชคดีที่เซี่ยชีหรั่นช่วยเขาแก้ปัญหานี้ได้

“หลิน งั้นเราว่างก่อนนะ” เซี่ยชีหรั่นคิดถึงเย่เชินหลินก็จริง แต่เธอก็รู้ว่าฝู้เฟิ่งหยีก็คิดถึงลูกชายเหมือนกัน

“โอเค ฉันจะไปหาคุณดึกหน่อยนะ”

เซี่ยชีหรั่นวางสายไปก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู

“ชีหรั่น เรามาเยี่ยมเธอแล้ว”

เสียงดังไร้กังวลของจิ่วจิ่วดังขึ้นด้านนอก เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็วางสายตอนนี้ ฟังเสียงฝีเท้าดูเหมือนจะมีสองสามคน นอกจากจิ่วจิ่วใครมาอีก? พี่เหอไท้?

ไม่รอให้เซี่ยชีหรั่นได้เดาจิ่วจิ่วก็บุกเข้ามา

เซี่ยชีหรั่นเห็นสามคน ใบหน้าแข็งทื่อเผยรอยยิ้ม ไม่มีเย่เชินหลิน เธอยังมีจิ่วจิ่ว

“พี่ชีหรั่น” ไห่ฉิงฉิงพยักหน้าอย่างน่าเอ็นดู

“เข้ามาเร็ว” ชีหรั่นทักทายทุกคนให้เดินเข้าไป

เดิมทีอยากถามทุกคนว่าอยากดื่มอะไร กำลังจะเอ่ยปากก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เซี่ยชีหรั่นพึ่งพาคนอื่นดำรงชีวิต ไม่สามารถต้อนรับแขกได้

“ชีหรั่น วันนี้เราจะจัดปาร์ตี้ที่นี่” จิ่วจิ่วพูดเสียงดัง “ไม่ต้องเป็นห่วง ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว”

มองเข้าไปในรถก็เห็นอาหารและเครื่องดื่มต่างๆ ดวงตาเซี่ยชีหรั่นเต็มไปด้วยความคาดหวัง