ตอนที่ 927 สาวใช้ตัวแสบ 831

ตอนที่ 927 สาวใช้ตัวแสบ 831

“หลินหลิงเหรอ? ฉันอยู่โรงพยาบาล เธอหาใคร? ไห่ลี่หมินเหรอ? เขาไปรวมตัวกับเซี่ยชีหรั่นแล้ว” ส้งหลิงหลิงยิ่งพูดยิ่งเบา และกำชับเป็นพิเศษว่าอย่าบอกว่าเธอพูด “ฉันแค่ได้ยินมา แต่ไม่รู้แหล่งนะ”

เย่เชินหลินมีความรู้สึกไวต่อคำว่าเซี่ยชีหรั่นสามคำนี้มาก ส้งหลิงหลิงไม่ได้พูดเสียงแหลมสูงเหมือนตอนแรก จุดประสงค์เธอคืออยากให้เย่เชินหลินเข้าใจเซี่ยชีหรั่นผิด และไม่ได้พูดเบามากเท่าไร

เย่เชินหลินแสยะยิ้มมองละครที่ส้งหลิงหลิงกำกับเองเล่นเอง ไห่ลี่หมินเป็นพี่น้องของเขาตั้งแต่เล็กๆ ส้งหลิงหลิงแยกตัวไปนานมากจนลืมเรื่องนี้ไปแล้วจริงๆ เพื่อนของภรรยาห้ามโดนรังแก ยิ่งไปกว่านั้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ใช่เพื่อนธรรมดาด้วย ไม่อยากฟังสคริปต์ที่น่าเบื่อของส้งหลิงหลิงอีกแล้ว เย่เชินหลินก้าวเท้ายาวๆ ออกไป

“พวกจิ่วจิ่วไปถึงชีหรั่นหรือยัง? ” เห็นหลินต้าฮุยเดินมา ใบหน้าเย่เชินหลินก็ไม่มีอารมณ์ใดๆ ดวงตาที่ซ่อนความกังวลใจไม่มิดมองไปยังหลินต้าฮุยที่เดินมาข้างๆ ตน

“จะถึงแล้วครับ” หลินต้าฮุยรู้ว่าเย่เชินหลินใส่ใจความรู้สึกเซี่ยชีหรั่น กลัวว่าเธอจะเหงา คุณเซี่ยโชคดีมากจริงๆ

เย่เชินหลินเห็นสีหน้าหลินต้าฮุยก็รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่เย่เชินหลินแค่ทำสีหน้าเย็นชาให้กับเขา

ส้งหลิงหลิงมองเย่เชินหลินออกไปอย่างหมดหวัง แววตาเย็นชามีความแค่นยิ้ม เย่เชินหลิน โลกของคุณ เซี่ยชีหรั่นคือทุกอย่างสินะ เย่เจิ้งเหิงก็เทียบเซี่ยชีหรั่นไม่ได้ ใช่ไหม? ฉันรู้ว่าแผนเล็กๆ พวกนี้ทำให้พวกเธอแยกจากกันไม่ได้ แต่ทำให้พวกเธอไม่มีความสุข ส้งหลิงหลิงอย่างฉันก็มีความสุขแล้ว สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือเย่เชินหลินไม่ได้ตกหลุมพรางเธอเลย เธอเล่นละครฟรีตั้งแต่ต้นจนจบ

เย่เชินหลินไม่ได้ยินความในใจส้งหลิงหลิง เขาก็ออกไปแล้ว ยังไม่รู้เรื่องของชีหรั่นลึกซึ้งเท่าไร เย่เชินหลินไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่ เขาอยากหาเวลาพักจากงานไปหาชีหรั่น

เหลือขับรถสิบห้านาที เย่เชินหลินจอดรถไม่ไป ไม่รู้ว่าต้องไปต่อไหม วิ่งไปถึงจุดหมาย ในทางตรงข้ามกลับมีความรู้สึกคิดถึงบ้าน ก่อนที่ชีหรั่นจะออกมา เย่เชินหลินกลัวเห็นเธอ เลยให้เขาแอบมองเธออยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว

เย่เชินหลินขับรถไปบ้านเซี่ยชีหรั่นสามสิบเมตร หาที่หลบเพื่อซ่อน ดวงตาลุ่มลึกคู่หนึ่งมองการเคลื่อนไหวรอบๆ บ้านเซี่ยชีหรั่น ลมพัดใบไม้ขยับนิดเดียวก็ไม่ปล่อยไป

เย่เชินหลินจ้องมองกลุ่มชายหญิงในห้องที่ดื่มเหล้ากันอย่างเต็มที่

ไห่ลี่หมินยกแก้วเหล้าเดินไปข้างๆ เซี่ยชีหรั่น

“ชีหรั่น ฉันจะพยายามช่วยเธอให้เต็มที่” นี่คือคำสัญญาของลูกผู้ชายคนหนึ่ง ดวงตาไห่ลี่หมินมีความเป็นมิตรอย่างช้าๆ หลี่เหอไท้ไม่ยอมน้อยหน้า ยืนขึ้นพูด “ชีหรั่น พี่เหอไท้ก็จะไม่ลังเลที่จะช่วยเธอให้ถึงที่สุด”

ชีหรั่นมองทุกคนอย่างประทับใจ น้ำตาที่เหมือนไข่มุกหยดลงพื้นทีละหยด

“ไม่ต้องร้องไห้ โตป่านนี้แล้วยังร้องไห้อีก” จิ่วจิ่วหยิบกระดาษทิชชูเช็ดหน้าให้ชีหรั่น

ชีหรั่นหยิบทิชชูมาเช็ดลวกๆ พูดอย่างสะอึกสะอื้น “ขอบคุณทุกคนนะ ขอบคุณทุกคนจริงๆ” เธอในตอนนี้หวังว่าคนคนนั้นจะพูดคำแบบนี้ออกมา จากนั้นเย่เชินหลินยุ่งมากเกินไป เซี่ยชีหรั่นไม่โทษเขา

โทรศัพท์ไห่ลี่หมินดังขึ้นผิดเวลา เห็นเบอร์ที่คุ้นเคย ไห่ลี่หมินก็ทำหน้าบึ้งตึงออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก

จิ่วจิ่วถามว่าใครโทรมาอย่างตั้งใจและไม่ตั้งใจ

ไห่ลี่หมินไม่ได้เปิดเผยคำตอบ แค่บอกว่าตัวเองมีธุระต้องไปก่อนอย่างรู้สึกผิด

“ฉันจะไปส่ง” ชีหรั่นพูดว่าจะไปส่งไห่ลี่หมิน เธอมองเหยนชิงเหยียนและโม่เสี่ยวจุน คิดถึงเย่เชินหลินอยู่เสมอ อยากออกไปสูดอากาศ

ไม่มีคนอื่นแล้ว ไห่ลี่หมินจึงถามออกมาตรงๆ “ชีหรั่น เธอกับเย่เชินหลิน?”

“เราไม่เป็นไร เขาไปดูลูก ไม่รู้ว่าลูกเป็นไงบ้าง”

ไห่ลี่หมินยื่นมือออกมาตบเบาๆ เพื่อแสดงความสบายใจของตัวเอง

“ชีหรั่น เธอต้องเข้าใจเชินหลินนะ ยังไงก็เป็นลูกเขา” ไห่ลี่หมินเชื่อมาตลอดว่าชีหรั่นเป็นคนที่มีไหวพริบ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามสักหน่อย

“ฉันรู้ ฉันเชื่อใจเขา คุณมีธุระไม่ใช่เหรอ? รีบกลับไปเถอะ” เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าส่งไห่ลี่หมินออกไป เธอไม่ใช่ผู้หญิงใจแคบ บอกว่าเข้าใจเย่เชินหลินแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็ไม่หวาดระแวงตามอำเภอใจ เธอต้องการให้ความเชื่อใจเย่เชินหลินมากพอ

“งั้นฉันไปแล้ว เธอกลับไปเถอะ” ไห่ลี่หมินพยักหน้าโบกมือให้เซี่ยชีหรั่น ก้าวเท้ากว้างออกไป มีคนบอกว่าจงหวีฉวนครั้งหนึ่งเคยส่งคนไปบ้านพี่ส้งเป็นการส่วนตัว ไห่ลี่หมินต้องรีบไป

“อืม” ชีหรั่นแค่ตอบด้วยเสียงหนาจมูก

“ฉันไปแล้วนะ มีเวลาจะมาหาเธอ” ไห่ลี่หมินออกไปโดยไม่หันศีรษะกลับมา

มองไห่ลี่หมินออกไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็เหม่อมองถนนที่ว่างเปล่านั้น เชินหลิน ตอนนี้คุณยุ่งเรื่องของฉันอยู่ใช่ไหม? ถึงคุณจะยุ่งเรื่องของฉันก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเป็นห่วง

คนหนึ่งอยู่ในลานบ้านมองไประยะไกล คนหนึ่งมองเซี่ยชีหรั่นอยู่ในความมืด ทัศนียภาพที่ประดับตกแต่งหนึ่ง ความฝันที่ประดับตกแต่งหนึ่ง

เย่เชินหลินซ่อนตัวอยู่ในความมืดตลอด เห็นคนเดินออกไปทีละคน จนกระทั่งหลินต้าฮุยโทรมา

“คนเฝ้าต้าเฟิ่งบอกว่าต้าเฟิ่งหายตัวไป”

“ว่าไงนะ?”

ต้าเฟิ่งหายไปแล้ว ตึงเครียด

“นายส่งคนไปสืบค้นลับๆ เยอะหน่อย ต้องหาต้าเฟิ่งเจอก่อนจงหวีฉวน ถ้าให้ไอ้แก่จงหวีฉวนนั่นหาเจอ ต้าเฟิ่งจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้” เย่เชินหลินคิดมาตรการโต้ตอบอย่างรวดเร็ว