ตอนที่ 928 สาวใช้ตัวแสบ 832

ตอนที่ 928 สาวใช้ตัวแสบ 832

เด็กผู้หญิงกว่าจะปล่อยมือก็นานมาก ยืนข้างประตูอย่างเงียบๆ

“ไปกัน” ไม่เห็นความผิดปกติของเด็กหญิง หลี่เหอไท้หยิบของแล้วกวักมือให้กับเด็กผู้หญิง

“อืม” เด็กผู้หญิงเดินตามหลี่เหอไท้เข้าไปในครอบครัวอบอุ่น

หลี่หมิงจุ้นนั่งดูงานปาร์ตี้ในห้องโถงใหญ่ ได้ยินเสียงรถก็เดาว่าเป็นหลี่เหอไท้ พอเขาออกมาก็เห็นว่าพาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาด้วย

“เธอคือ?” หลี่หมิงจุ้นมองหลี่หมิงจุ้นด้วยสายตาสงสัยหวังว่าจะได้รับคำอธิบายจากหลี่เหอไท้ หลี่หมิงจุ้นที่ฉลองปีใหม่ไม่อยากให้มีข้อผิดพลาดอะไร ตอนนี้ปัญหารุมเร้าเยอะ เขาแค่ต้องการฉลองปีใหม่อย่างสงบสุข

“เด็กกำพร้าไม่มีครอบครัว พ่อครับ พวกท่านปกติค่อนข้างเหงากัน โดยเฉพาะแม่ผม ผมเลยพาเธอกลับมา” หลี่เหอไท้ตอบคำถามพ่ออย่างให้ความเคารพ ปล่อยมือเด็กผู้หญิง “พ่อครับ ผมเอาของไปให้แม่ก่อน เธอนั่งกับปู่ที่นี่นะ”

ปล่อยมือเด็กผู้หญิงแล้ว หลี่เหอไท้ก็ออกไปจากห้องรับแขก

หลี่หมิงจุ้นมองเด็กผู้หญิงอย่างเข้มงวด หวังว่าจะมองร่องรอยอะไรออก เด็กผู้หญิงกัดปากแน่น มองหลี่หมิงจุ้นตาไม่กะพริบ ไม่ได้ตกใจกลัวความโหดเหี้ยมของหลี่หมิงจุ้น

“ได้ยินว่าเหอไท้พาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกลับมา อยู่ไหนล่ะ? ” จ้าวเหวินอิงเดินออกมาจากห้องครัว สงสัยนิดหน่อยว่าเด็กที่หลี่เหอไท้พากลับมาด้วยมีลักษณะอย่างไร

เด็กผู้หญิงหันศีรษะมา ใบหน้าซีดเซียว แววตาที่ค่อนข้างไร้จิตวิญญาณมองไปที่จ้าวเหวินอิง

เห็นดวงตาโตคู่นั้น จ้าวเหวินอิงก็นึกถึงเซี่ยชีหรั่นทันที ตอนเด็กๆ ชีหรั่นก็เป็นแบบนี้ตอนอยู่บ้านเด็กกำพร้า ขอบตาเริ่มแดงก่ำ

“เดี๋ยวไปหาชีหรั่น ฉลองปีใหม่ที่นั่น” หลี่เหอไท้รวมตัวกันในวันนั้นเพิ่งกลับถึงบ้านก็เล่าสถานการณ์เซี่ยชีหรั่นให้หลี่หมิงจุ้นฟัง ถึงแม้จ้าวเหวินอิงจะไม่ได้ร้องไห้ แต่ขอบตาแดงก่ำมันทรยศเธอแล้ว

ตระกูลหลี่จะไปหาชีหรั่น พวกเขาไม่รู้ว่าบ้านเล็กๆ ของชีหรั่นตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คน

จิ่วจิ่ว โม่เสี่ยวจุน ไห่ฉิงฉิง ไห่ลี่หมิน เหยนชิงเหยียน ทุกคนถือถุงเล็กถุงใหญ่มาบ้านหลังเล็กที่เธออาศัยอยู่ในปัจจุบัน ตำรวจที่เฝ้าเวรอยู่ไม่ห่างก็ต่างอิจฉา จิ่วจิ่วเมื่อเห็นชีหรั่นก็ตะโกนขึ้น “คราวที่แล้วอร่อยมาก วันนี้ต้องซ้ำอีกครั้ง” คนอื่นก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเป็นระเบียบ เรียบร้อยกว่าขบวนการทหาร

“รีบเข้ามาเถอะ ห้องครัวชั่วคราวไม่กี่วันก่อนยังไม่รื้อถอนออกไป” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างอ่อนโยน มีรอยยิ้มบนใบหน้า เมื่อมองดีๆ แล้วไม่ได้ยิ้มไปถึงดวงตา

ไห่ลี่หมินเห็นฉากนี้ แววตาก็หดหู่ สุดท้ายก็เดินตามเข้าไปอย่างเงียบๆ

“วันนี้เรามาจัดงานเลี้ยงโต๊ะจีนกันเถอะ” จิ่วจิ่วพูดขึ้นเสียงดัง ดวงตาเป็นประกาย

“จอมตะกละ” ชีหรั่นยิ้มมองไปที่จิ่วจิ่ว พูดขึ้นมาทันที

“ฉันเป็นจอมตะกละ ฉันจะกลัวใครล่ะ” จิ่วจิ่วไม่สนใจคำเยาะเย้ยของชีหรั่นเลย ถือว่าการเยาะเย้ยนี้เป็นคำชม

ชีหรั่นเริ่มหั่นผัก หั่นๆ อยู่ก็นึกถึงตอนที่คบกับเย่เชินหลินเมื่อก่อน ตอนนั้นเธอจะทำอาหารให้เขา

น้ำตาไหลอย่างไม่น่าเชื่อ จิ่วจิ่วกำลังทำในส่วนของตัวเองอย่างสุขใจอยู่ข้างๆ ไม่ได้สังเกตเห็นเหตุการณ์นี้เลย

ไห่ลี่หมินยืนอยู่ข้างประตูห้องครัวมองชีหรั่นตลอดเวลา ตอนแรกอยากมองชีหรั่นในความมืดเห็นเธอมีความสุขก็พอแล้ว แต่พอเห็นน้ำตา บนโลกใบนี้คนที่ทำให้ชีหรั่นร้องไห้ได้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคือเย่เชินหลิน มีแค่เจ้านั่นเท่านั้นที่ทำให้ชีหรั่นผู้แข็งแกร่งทิ้งภาพลักษณ์เสแสร้งนั้นลงไป

แววตาไห่ลี่หมินหดหู่ลง เขามองชีหรั่นอย่างลึกซึ้ง เดินออกจากห้องครัวไป โทรหาเย่เชินหลินในที่ที่ไม่มีใครสังเกต

ห้านาทีต่อมา ถึงจะโทรติด มีเสียงดังโวยวายดังขึ้นอีกด้านของโทรศัพท์

“เย่เชินหลิน นายอยู่ไหน? ” ไห่ลี่หมินถามอย่างโกรธเคือง ปีใหม่ไม่มาอยู่เป็นเพื่อนชีหรั่น ไปเกลือกกลั้วอยู่ที่นั่น ฟังเสียงแล้วไม่ใช่ที่ดีๆ แน่

“นายมีอะไร? ” เย่เชินหลินขมวดคิ้ว เขาคิดไม่ออกว่าไห่ลี่หมินโทรหาเขาตอนนี้ต้องการอะไรจากตน

“เย่เชินหลินนายดื่มเหล้าเหรอ? มาเจอกันที่เดิม ถ้าไม่มานายต้องเสียใจแน่” พูดจบไห่ลี่หมินก็วางสาย ชีหรั่น ถ้าเธอมีความสุขฉันถึงจะมีความสุข ไห่ลี่หมินไม่คิดว่าตัวเองจะมีวันนี้ เขาเห็นจิ่วจิ่วเดินออกมา ยิ้มและพูดขึ้น “จิ่วจิ่วฉันมีธุระ ไม่กินข้าวกับพวกเธอแล้วนะ”

พูดพลางเดินไปทางรถที่จอดบนถนน

“จะกินกันแล้ว คุณไห่จะไปไหน?” จิ่วจิ่วชินกับการเรียกไห่ลี่หมินว่าคุณไห่ แววตามีแต่ความสงสัย

ไห่ลี่หมินส่ายศีรษะยิ้มขมขื่น เขาก็อยากกินข้าวกับทุกคน และก็อยากมองชีหรั่นด้วย แต่เขาอยากเห็นใบหน้ายิ้มน่ารักของชีหรั่นมากกว่า และสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดคือใบหน้ายิ้มที่มีความสุขของชีหรั่น จิ่วจิ่วคงไม่เข้าใจจิตใจอันซับซ้อนนี้ของเขา

“ไม่เป็นไร พวกเธอกินไปนะ ต่อไปยังมีโอกาส” ไห่ลี่หมินโบกมือ ก้าวเท้ายาวออกไป ทิ้งแผ่นหลังเศร้าหมองให้กับจิ่วจิ่ว เขากลัวว่าอยู่ต่ออีกหน่อยจะไม่อยากเดินออกไป