ตอนที่ 929 สาวใช้ตัวแสบ 833

ตอนที่ 929 สาวใช้ตัวแสบ 833

จนกระทั่งไม่เห็นแสงไฟจากรถแล้ว เซี่ยชีหรั่นถึงได้ปิดประตูและนั่งข้างโต๊ะ เห็นว่ายังมีเหล้าเหลือในวันนี้ เธอไปหยิบแก้วมา รินแก้วใหญ่ ดื่มเหล้าคนเดียว ไข้ใจมันขมขื่นที่สุด เซี่ยชีหรั่นเข้าสู่อาการไข้ใจ ยากที่จะไม่เป็น ถึงจะรู้ว่าเย่เชินหลินทำเพื่อตัวเอง เธอก็อยากเจอเขาสักครั้ง ครั้งเดียวก็ยังดี

ดื่มไปสามรอบ เซี่ยชีหรั่นเห็นเย่เชินหลินนั่งตรงข้ามตน เย่เชินหลินมองตนด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“ฝันเหรอ? ” เซี่ยชีหรั่นมองคนตรงข้ามอย่างมึนเมานิดๆ ใบหน้าที่คุ้นเคย ในเมื่อมันเป็นความฝัน เซี่ยชีหรั่นจึงบ่นความปรารถนาในใจออกมาจนหมด

“หลิน คุณยุ่งมากอยู่ใช่ไหม เลยไม่มาหาฉัน” เซี่ยชีหรั่นยื่นนิ้วไปทางเย่เชินหลิน มือหล่นลงบนโต๊ะกลางอากาศ

“หลิน ฉันคิดถึงคุณ” เซี่ยชีหรั่นเริ่มแสดงความไม่พอใจของตัวเองผ่านฤทธิ์แอลกอฮอล์ เธอส่ายศีรษะ พบว่ามีเย่เชินหลินสามคนนั่งตรงข้ามตน พึมพำกับตัวเอง "มีแค่เย่เชินหลินคนเดียวไม่ใช่เหรอ? ทำไมมีเย่เชินหลินสามคน? หลินคนหนึ่งทำให้ฉันเจ็บปวดมาก หลินสามคนจะไม่ทำให้ฉันเจ็บปวดจนไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยเหรอ คำพูดเมามายของเย่เชินหลินเคาะเข้าไปในใจเย่เชินหลินทีละคำ หัวใจเขาเจ็บปวด ที่ดื่มเหล้าในบาร์มา สร่างเมาไปหมดเลย

เพราะเซี่ยชีหรั่นขยับตัว ร่างกายเริ่มไหลลงไปบนพื้น เย่เชินหลินอุ้มเซี่ยชีหรั่นไปที่โซฟาอย่างอ่อนโยน พูดขึ้นอย่างเอาอกเอาใจ “อย่าซนนะ ที่รัก ฉันจะรินน้ำให้เธอ”

เย่เชินหลินอุ่นนมร้อนให้เซี่ยชีหรั่น กล่อมให้เซี่ยชีหรั่นดื่มมัน

เซี่ยชีหรั่นมองหน้าหล่อของเจ้าชาย ส่ายศีรษะ อย่างไรก็ไม่ดื่ม และใบหน้าเล็กมองเย่เชินหลินอย่างอมทุกข์

เย่เชินหลินมองท่าทางนี้ เซี่ยชีหรั่นไม่ยอมดื่มลงไปดีๆ เขาขมวดคิ้วก่อน จากนั้นก็ยิ้ม ดื่มอึกใหญ่อย่างชั่วร้าย กอดเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ ริมฝีปากประกบเข้าด้วยกัน ให้เธอดื่มแบบนี้เย่เชินหลินก็ไม่รังเกียจ

เซี่ยชีหรั่นส่ายศีรษะไม่หยุด โดนเย่เชินหลินเอาชนะได้ทันที

ชีหรั่น ถ้าจูบต่อไปเรื่อยๆ จะดีแค่ไหน

ใช้ความพยายามอย่างหนักสุดท้ายก็ให้เซี่ยชีหรั่นดื่มนมร้อนหมดหนึ่งแก้ว เย่เชินหลินมองไปที่ห้องครัวชั่วคราวนั้น คิดว่าจะต้มอะไรบางอย่าง ครึ่งชั่วโมงออกมาเห็นว่าชีหรั่นหายไป เขารีบวิ่งออกมาจากห้อง เห็นเซี่ยชีหรั่นยืนเหม่ออยู่ด้านนอก เซี่ยชีหรั่นถูกลมเย็นพัด ไม่นานก็สร่างเมา นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ หน้าเล็กก็เห่อร้อนเล็กน้อย

“หลิน คุณมาหาฉันแล้ว” ภายใต้ค่ำคืนอันมืดมิด ใบหน้าเซี่ยชีหรั่นมีแต่รอยยิ้ม น้ำเสียงร่าเริงแสดงถึงความสุขของเธอ

เย่เชินหลินก้าวยาวๆ เข้าไปกอดเซี่ยชีหรั่น กอดเซี่ยชีหรั่นแนบอกแน่น พูดขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ไม่ทำอีกแล้ว ต่อไปฉันจะอยู่กับคุณ” เจ้าชายรับปากแล้วเชื่อถือได้ เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าดีใจ ใบหน้าเล็กเหมือนดอกไม้ไฟสวยงามท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน

“กลับไปพักผ่อนไหม? ” เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นและถาม มองท้องฟ้ายามค่ำคืน มันแทบจะเป็นศูนย์

“อืม” เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า เห็นสภาพแวดล้อมที่มืดมิด นึกขึ้นได้ว่าเย่เชินหลินไม่เห็นตนพยักหน้า จึงพูดอืมเบาๆ

เย่เชินหลินยื่นมือใหญ่ออกไปอุ้มเซี่ยชีหรั่นค่อยๆ เดินเข้าไปในบ้าน มีกระแสความสุขไหลระหว่างสองคนนี้

เซี่ยชีหรั่นถูกเย่เชินหลินวางลงโซฟาอย่างอ่อนโยน บะหมี่ร้อนๆ บนโต๊ะบ่งบอกว่าเซี่ยชีหรั่นกับเจ้าชายยังไม่ได้ทานอาหาร

“คุณกินก่อน” เซี่ยชีหรั่นชี้บะหมี่จานนั้น “เย็นแล้วไม่อร่อย”

“ไม่กินด้วยกันเหรอ? ” วันนี้เจ้าชายเมาที่บาร์ จนถึงตอนนี้ยังไม่มีข้าวสักเม็ดลงท้อง คำพูดเมื่อครู่นี้ของเซี่ยชีหรั่นคลายปมในใจเขา ตอนนี้ถึงได้รู้สึกหิว

เย่เชินหลินถือตะเกียบกินบะหมี่อย่างสง่างาม มองเซี่ยชีหรั่นเป็นครั้งคราว เซี่ยชีหรั่นยิ้มเล็กน้อยให้ทุกครั้ง ในใจกลับเกลียดเย่เชินหลิน แม้แต่ทานอาหารก็ยังสง่างามแบบนี้

“เห็นตาคุณแล้วดูเหมือนจะอยากกินมากนะ? ” เย่เชินหลินเบนสายตาขึ้นมา พูดขึ้นอย่างช้าๆ

“เปล่า ฉันไม่ได้อยากกินจริงๆ ” เซี่ยชีหรั่นปฏิเสธ เธอไม่อยากทานบะหมี่ มีความงามที่เรียกว่าอาหารตา มองการเคลื่อนไหวของเจ้าชายนี้ เซี่ยชีหรั่นก็เปรี้ยวปากแล้ว

เย่เชินหลินมองใบหน้าเล็กของเซี่ยชีหรั่นที่โกหก พูดขึ้นมาอย่างน่าเหลือเชื่อ “แล้วคุณอยากอะไร อยากกินฉัน? ”

เซี่ยชีหรั่นมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมากพอ แต่ก็ยังตกใจกับคำพูดโจ่งแจ้งนี้ของเจ้าชาย

“เปล่าซะหน่อย”

“ฉันอยากกินคุณ” เย่เชินหลินพูดจบก็วางตะเกียบในมือลง แล้วกอดเซี่ยชีหรั่น

“ที่รัก ฉันอยากกินคุณ ได้ไหม” เย่เชินหลินพูดจบไม่รอให้เซี่ยชีหรั่นตกลง ก็สัมผัสริมฝีปากสีแดงอมม่วงโดยตรง

เซี่ยชีหรั่นอยากต้านทานก็สายเกินไป และเธอก็ไม่อยากต้านทานด้วย เธอก็คิดถึงเขาเหมือนกัน มันไม่ใช่เรื่องที่น่าอาย

เป็นคนรักกันตั้งแต่แรก คิดถึงกันตั้งแต่แรก แววตาเดียวก็จมดิ่งได้ ผลไม้ต้องห้ามของสวนเอเดนถูกหยิบขึ้นมา

เซี่ยชีหรั่นกอดตอบเย่เชินหลิน ตอบสนองเย่เชินหลิน เย่เชินหลินได้รับการปลุกเร้าก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

จูบธรรมดาไม่สามารถเติมเต็มความคิดถึงหลายวันได้ เจ้าชายอุ้มเซี่ยชีหรั่นในท่าเจ้าสาวขึ้นมา ค้นหาห้องนอนตามความรู้สึก

ปิดไฟ สองคู่รักอยู่ในห้องที่มีทัศนียภาพฤดูใบไม้ผลิ