ตอนที่ 930 สาวใช้ตัวแสบ 834

ตอนที่ 930 สาวใช้ตัวแสบ 834

โม่เสี่ยวจุนเปลี่ยนเสื้อโค้ต หกโมงเป็นเวลาทานอาหาร

“ฉิงฉิง ฉันอยากเลี้ยงข้าวเธอ ขอบคุณที่เธอเข้าใจ”

ประโยคเดียว ขอบตาไห่ฉิงฉิงชื้นเล็กน้อย

ทั้งคู่นั่งอยู่ที่ร้านอาหารเสฉวน โม่เสี่ยวจุนไม่ได้ทานอาหารเลยทั้งวัน หยิบเมนูอาหารมาสั่งอาหารที่ตัวเองและไห่ฉิงฉิงชอบ มองไห่ฉิงฉิงอย่างอ่อนโยน ทั้งคู่ยิ้มให้กัน ไห่ฉิงฉิงถอดถุงมือออก หันหลังให้หน้าต่างแล้วนั่งลง

ร้านอาหารเสฉวนคนเยอะมาก เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะทุกรูปแบบ

หมอกควันไม่กี่วันก็หายไปไม่น้อย โม่เสี่ยวจุนหันศีรษะไปทางทิวทัศน์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง

เงาที่คุ้นเคย จงหวีฉวน โม่เสี่ยวจุนไม่ได้พูดอะไร ลุกขึ้นยืนทันที วิ่งออกไปนอกร้านอาหารเสฉวน ไห่ฉิงฉิงอยู่ฝั่งตรงข้ามโม่เสี่ยวจุน ไม่เห็นจงหวีฉวน แค่คิดว่าโม่เสี่ยวจุนเห็นคนคุ้นหน้าเลยรีบร้อนขนาดนั้น

โม่เสี่ยวจุนวิ่งออกไปถนนใหญ่ตามจงหวีฉวนไป จิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ ดูเหมือนรู้สึกว่ามีใครติดตามตน ระยะทางไม่มากนัก ยืมแสงไฟถนนสลัวๆ คนหลั่งไหลมาไม่ขาดสายเหวี่ยงโม่เสี่ยวจุนออกไป

จุดบอดที่โม่เสี่ยวจุนมองไม่เห็น จงหวีฉวนยิ้มร้ายมองไปที่ไกลๆ เย่เชินหลิน ถ้าฉันถูกแกติดตามง่ายขนาดนั้น ฉันคงไม่ใช่จงหวีฉวนหรอกนะ แกอาจจะคิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่าจะนำหลักฐานมาไว้ที่ตัวได้อย่างไร?

โม่เสี่ยวจุนมองไปรอบๆ ไม่พบคนต้องสงสัย เดินกลับไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แค่ตามคนคนเดียวง่ายๆ กลับทำไม่ได้ เขาแอบเกลียดที่ตัวเองไร้ประโยชน์

ไห่ฉิงฉิงมองโม่เสี่ยวจุนที่หดหู่ ยิ้มทักให้เขานั่งลง

“เสี่ยวจุน มานี่มา กินข้าวกันก่อน” ไห่ฉิงฉิงตักอาหารที่ปกติโม่เสี่ยวจุนชอบทานหลายอย่างไว้ในชามเขา

โม่เสี่ยวจุนยกตะเกียบขึ้นมา ตอนแรกท้องร้องครวญคราง ตอนนี้ไม่อยากกินสักคำ

“เป็นอะไร นี่” ไห่ฉิงฉิงถามอย่างระมัดระวัง มองโม่เสี่ยวจุนด้วยดวงตาโตให้กำลังใจ บ่งบอกว่าโม่เสี่ยวจุนพูดกับตัวเองได้นะ ไห่ฉิงฉิงอยากช่วยโม่เสี่ยวจุนจริงๆ

ดวงตาจริงใจของไห่ฉิงฉิงทำให้โม่เสี่ยวจุนประทับใจ เขามองอาหารตรงหน้า ไม่อยากอาหารเลยสักนิด แค่วางตะเกียบลง

“ฉันเห็นจงหวีฉวน อยากตามเขาไป ไม่คิดว่าเดินออกไปเขาก็หายไปแล้ว ฉันไร้ประโยชน์มากเลยใช่ไหม” น้ำเสียงบ่นของโม่เสี่ยวจุนดังก้อง ห้อยศีรษะลง ไม่มองไห่ฉิงฉิง กลัวเห็นแววตาผิดหวังของไห่ฉิงฉิง

ไหล่เกิดความอบอุ่น โม่เสี่ยวจุนมองไปข้างๆ มือขาวของไห่ฉิงฉิงวางไว้บนไหล่เขา

“เสี่ยวจุน นายทำได้ดีมากแล้ว เชื่อว่าชีหรั่นเข้าใจนาย ประธานจงเป็นคนยังไง ทุกคนรู้อยู่แก่ใจ ถ้าเขาให้เราตามได้ง่ายๆ ฉันเชื่อว่านั่นไม่ใช่ประธานจง”

ไห่ฉิงฉิงยืนข้างๆ โม่เสี่ยวจุน ภาพกลมกลืนของทั้งสองฉายอยู่บนกระจก

โม่เสี่ยวจุนพยักหน้า บ่งบอกให้ไห่ฉิงฉิงทานอาหาร

หลังอาหารมื้อหนึ่ง โม่เสี่ยวจุนไม่ได้ทานมากเท่าไร แต่ดื่มเหล้าไม่น้อย

“เสี่ยวจุน เราไปเดินเล่นกัน” ไห่ฉิงฉิงให้คุณค่าเวลาที่สองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง โม่เสี่ยวจุนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำแนะนำของไห่ฉิงฉิง ถือว่าชดเชยข้อบกพร่องของตัวเองได้

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันผ่านร้านตุ๊กตาร้านหนึ่ง ไห่ฉิงฉิงเห็นตุ๊กตาผ้าเต็มกระจกเลยต้องการซื้อสักตัว

โม่เสี่ยวจุนนึกถึงที่ตัวเองติดหนี้ไห่ฉิงฉิง สิบนิ้วสอดประสาน ทั้งคู่ยิ้มเล็กน้อยเดินเข้าไป

พนักงานสาวอายุยี่สิบสามยี่สิบสี่พอเห็นว่ามีคนมาอุดหนุน รอยยิ้มมาตรฐานก็ปีนขึ้นไปบนใบหน้าบอบบางทันที เดินเข้ามาทักทายโม่เสี่ยวจุนและไห่ฉิงฉิง

“เธอไปเลือกสิ ฉันรอเธอตรงนี้” โม่เสี่ยวจุนมองไห่ฉิงฉิงอย่างเอาอกเอาใจ ตัวเองเดินไปโซฟาข้างๆ หยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่ออ่านข้อมูลนิดหน่อย

พนักงานดึงไห่ฉิงฉิงไปดูตุ๊กตาที่เข้ามาใหม่อย่างดีใจ เห็นเสื้อผ้าบนตัวไห่ฉิงฉิงก็รู้ว่าเจอลูกค้าที่ร่ำรวย

“คุณผู้หญิงคะ ตุ๊กตาหมีตัวนี้มีขนาดพอๆ กับคนเลย ด้านในเป็นผ้าฝ้ายสมุนไพรจีน ตอนกลางคืนเวลาพักผ่อนสามารถเอาเป็นแฟนหนุ่มทำให้ร่างกายอุ่นได้ ตอนดูทีวีสามารถใช้เป็นหมอน” พนักงานมองไปที่โม่เสี่ยวจุน พูดขึ้นอย่างคลุมเครือ

ไห่ฉิงฉิงพอได้ยินคำนี้ ใบหน้าเล็กก็แดงก่ำทันที อุ้มตุ๊กตาหมีขึ้นมาและไปชำระเงินท่ามกลางสายตาร้อนแรงของพนักงาน โม่เสี่ยวจุนมองโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลา ไม่ได้สังเกตว่าไห่ฉิงฉิงเลือกของเสร็จแล้ว ไห่ฉิงฉิงจ่ายเงินเสร็จแล้วก็เดินไปด้านหลังโม่เสี่ยวจุนเบาๆ อยากทำให้โม่เสี่ยวจุนตกใจสักหน่อย

คนอื่นเห็นท่าทางไห่ฉิงฉิงแบบนี้ก็ยิ้ม ไม่มีใครพูดอะไร

ไห่ฉิงฉิงสงสัยมาก โม่เสี่ยวจุนกำลังดูอะไรอยู่กันแน่ถึงได้ดื่มด่ำขนาดนี้ รีบมองไปที่โทรศัพท์โม่เสี่ยวจุน ด้านบนเป็นข้อมูลเกี่ยวกับคดีเซี่ยชีหรั่นทั้งหมด

ไห่ฉิงฉิงหมดแรงทันที หัวใจเหมือนคริสทัล หล่นลงพื้นดังเพล้งและแตก ยืนเหม่ออยู่ตรงนั้น สายตาว่างเปล่ามองผ่านโม่เสี่ยวจุนไปยังฝั่งตรงข้ามที่ไม่มีถนน มองไปสู่อนาคตที่ไม่แน่นอนของพวกเขา

โม่เสี่ยวจุนมองเงาในโทรศัพท์ เงยศีรษะมองไห่ฉิงฉิง สีหน้าไห่ฉิงฉิงค่อนข้างแปลกๆ จะว่าอย่างไรดี เหมือนดอกไม้ที่บานสะพรั่งและแห้งเหี่ยวไปพร้อมๆ กัน เมื่อครู่นี้ยังยิ้มกว้าง ตอนนี้ความเศร้ากระจายไปทั่วใบหน้า