ตอนที่ 931 สาวใช้ตัวแสบ 835

ตอนที่ 931 สาวใช้ตัวแสบ 835

“ขออภัยคุณผู้ชาย คนที่ชื่ออาซานซื้อด้วยเงินสด อีกทั้งข้อมูลการใช้บริการของเขายังวางเปล่า แต่ใบหน้าด้านซ้ายของเขามีไฝหนึ่งเม็ด” หญิงสาวผู้แนะนำสินค้านึกถึงอาซานที่มีท่าทางแปลกๆ เพียงแค่เข้ามาในร้าน ไฝบนใบหน้าปรากฏอย่างชัดเจน โดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองอย่างไร เขาตรงเข้ามาหาเธอ ดึงโทรศัพท์ออกมาให้ดูรูปว่าต้องการชุดที่เหมือนในรูป ท่าทีดูเหมือนผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า

สำหรับลูกค้าที่มาซื้อของที่นี่ มักจะทิ้งชิ่งทางติดต่อไว้ให้ ถ้ามีปัญหาอะไรขึ้นมา ทางร้านมีบริการฟรี แต่ที่อาซานคนนั้นส่งมาเป็นข้อมูลกระดาษเปล่า

เสื้อผ้าที่เป็นรุ่นพิเศษมีจำนวนจำกัดแบบนี้ไม่ใช่ไม่กี่พันจะหาซื้อได้ คนอื่นต้องรูดบัตรกันทั้งนั้น แต่เขากลับจ่ายด้วยเงินสด เป็นคนที่แปลกจริงๆ แค่นึกหญิงสาวผู้แนะนำสินค้าก็ตลกแล้ว

“ขอบคุณ วันหลังจะมาอุดหนุน” โม่เสี่ยวจุนที่เดินออกมาจากร้านนึกถึงคำพูดของหญิงสาวผู้แนะนำสินค้า ใช้เงินสดซื้อเสื้อผ้าที่มีจำนวนจำกัด ในเมื่อใช้เงินสดซื้อ ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่นอน

เพื่อให้ชีหรั่นปรากฏตัวโดยเร็ว ปัญหานี้ต้องให้เย่เชินหลินช่วยหาข้อมูล ด้านการค้าเขามีความสามารถมากกว่าตนเอง โม่เสี่ยวจุนตัดสินใจไปหาเย่เชินหลิน

โม่เสี่ยวจุนไปถึงที่เย่เชินหลินตอนดึกๆ ประมาณห้าทุ่ม เขาไม่อยากรอช้าอยู่

“คุณมาหาฉัน?” เย่เชินหลินยืนตรงหน้าประตูโรงพยาบาลมองโม่เสี่ยวจุนที่รีบร้อนร้อนรน “จงหวีฉวนมีปัญหา?”

คิดว่าฉันอยากมาหาคุณรึไง โม่เสี่ยวจุนมองเย่เชินหลินแวบหนึ่ง โรงพยาบาลคนเยอะแยะไปหมด เขาคิดอยู่สักครู่จึงพูดออกไปว่า : “ที่นี่ไม่ใช่แค่คนเยอะ หูตาก็เยอะ ไปหาที่ที่คนน้อยน่าจะดีกว่า”

เย่เชินหลินมองเหงื่อที่ไหลเป็นเม็ดเล็กๆ บนหน้าผากของโม่เสี่ยวจุนที่สะท้อนกับแสงไฟ คิดว่าเรื่องนี้คงไม่ง่าย จึงพยักหน้าและนำหน้าโม่เสี่ยวจุนขึ้นรถไป

“ต้าฮุย คุณอยู่ดูแลเย่เจิ้งเหิงที่โรงพยาบาล” หลังจากสั่งหลินต้าฮุยที่ยืนอยู่นอกรถเสร็จ เย่เชินหลินจึงขับรถออกไป

เย่เชินหลินพาโม่เสี่ยวจุนมาที่บ้านพักของตัวเอง และปิดประตู

“พูดได้รึยัง” เย่เชินหลินเชิญให้โม่เสี่ยวจุนนั่งลง

“วันนี้ตอนหกโมงเย็น ฉันออกไปข้างนอกกับฉิงฉิง” โม่เสี่ยวจุนพูดถึงตรงนี้เย่เชินหลินยิ้มมุมปากขึ้นมาก คุณต้องให้เวลาอยู่ด้วยกันกับไห่ฉิงฉิงมากหน่อย เย่เชินหลินคิดแต่ไม่ได้พูดออกมา

“พูดต่อ” เย่เชินหลินพยักหน้า แสดงให้โม่เสี่ยวจุนพูดต่อ

โม่เสี่ยวจุนพูดอย่างเคร่งขรึม บรรยากาศเปลี่ยนเป็นจริงจังหนักอึ้ง

“เห็นร้านเสื้อผ้าผู้หญิงร้านหนึ่ง ตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะเข้าไป แต่เคยได้ยินเซี่ยชีหรั่นบอกว่าเธอชอบชุดนั้นมาก ฉันจึงถามร้านค้านั่นไปว่ามีแบบเดียวกันอีกไหม เขาบอกฉันว่าชุดนี้มีแค่ 2 ตัว ชุดหนึ่งคุณซื้อไป อีกชุดหนึ่งมีลูกค้าชื่ออาซานมาซื้อไป”

ขณะนั้นสีหน้าเย่เชินหลินอึมครึมขึ้นมา เสื้อผ้าของเซี่ยชีหรั่นฉันซื้อให้เองได้ ไม่ต้องให้คุณซื้อ อีกอย่างอีกชุดที่มีคนอื่นซื้อไปก็เป็นเรื่องปกติ

เห็นเย่เชินหลินสีหน้าเย็นชา โม่เสี่ยวจุนรู้ได้ทันทีว่าเย่เชินหลินกำลังหึงอีกแล้ว

“มีคนอื่นมาซื้อชุดนี้ไปไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้นตกใจอะไรเลย แต่ที่แปลกอยู่ตรงนี้ ตอนที่คนชื่ออาซานมาซื้อชุดเขาเอารูปให้พนักงานดูโดยตรง ฉันจำได้ว่าคำอธิบายร้านนี้ในข้อมูลของคุณ เสื้อผ้าต้องมีการเขียนข้อมูลบริการ พนักงานแนะนำคนนั้นบอกฉันว่าอาซานคนนั้นไม่เขียนข้อมูลอะไรเลย แถมเขายังกล้าใช้เงินสดจ่ายค่าสินค้าด้วย” โม่เสี่ยวจุนมองเย่เชินหลินจริงจัง เขามั่นใจว่าหลังจากเย่เชินหลินได้ฟังแล้วจะมีความคิดเหมือนกันกับเขา

เย่เชินหลินจำได้ตอนที่ตัวเองไปซื้อเสื้อผ้ายังคุยเล่นหยอกล้อกับเซี่ยชีหรั่น ให้เซี่ยชีหรั่นแบกถึงเงินสดถุงใหญ่มาซื้อ สองคนเอาเงินใส่มาในถุงใหญ่

ไม่ใช้วิธีการรูดบัตร ไม่มีข้อมูลของผู้รับบริการ อาซานก็น่าจะเป็นชื่อปลอม ปัญหายุ่งยาก

“ใช่แล้ว พนักงานแนะนำสินค้าคนนั้นบอกว่า ใบหน้าด้านซ้ายของอาซานมีไฝเม็ดใหญ่ นี้ถือเป็นสัญลักษณ์เดียวของเขาก็ว่าได้” ” โม่เสี่ยวจุนคิดถึงคำพูดของพนักงานแนะนำสินค้า คิดว่าการที่จะหาคนชื่ออาซานไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเลย

“อืม ฉันจะส่งคนไปตามหาคนชื่ออาซานกับชุดนั่น” เย่เชินหลินพยักหน้าแสดงท่าที เขาจำได้เมื่อคืนเซี่ยชีหรั่นบอกเขาว่าเสื้อผ้าชุดนี้ไม่ใช่ของเธอ ถือเป็นหลักฐานในคดี เสื้อผ้าชุดนี้ต้องยังอยู่ที่สถานีตำรวจ อีกชุดหนึ่งน่าจะยังคงซ่อนอยู่ในมุมใดมุมหนึ่ง หลักฐานถูกเปิดเปิงไปหนึ่งอย่าง ยังมีอีกสองอย่าง อย่างหนึ่งคือต้าเฟิ่ง อีกอย่างคือสมุดบันทึกประจำวัน

“คุณจะพักที่นี่หรือกลับไป?” เย่เชินหลินมองเวลาตอนนี้ห้าทุ่มแล้ว เขาจึงชวนให้พักที่นี่ก่อน โม่เสี่ยวจุนเป็นศัตรูความรักของเขา แต่โม่เสี่ยวจุนทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยแบบที่แม้แต่เหยนชิงเหยียนยังไม่มี

“กลับ” โม่เสี่ยวจุนเดินก้าวออกไป โดยที่ทิ้งคำพูดไว้เพียงคำเดียว เห็นแผ่นหลังรางๆ เย่เชินหลินรีบก้าวขาตามออกไป

“กุญแจรถ คุณจะได้รีบกลับบ้านเร็วหน่อยไปศึกษาข้อมูลคดีของชีหรั่น” เย่เชินหลินเห็นโม่เสี่ยวจุนไม่ยอมรับจึงบอกเหตุผลไป เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงให้โม่เสี่ยวจุนขับรถไป

หลังจากส่งโม่เสี่ยวจุนแล้ว เย่เชินหลินส่งข้อมูลให้คนทั้งเมืองช่วยกันตามหาผู้ชายที่มีไฝบนใบหน้าด้านซ้าย เย่เชินหลินมองโทรศัพท์และยิ้มออกมาแบบสุนัขจิ้งจอก ไม่รู้ว่าฝั่งประธานไห่จะเป็นอย่างไรบ้าง

ขณะเดียวกันประธานไห่อยู่ในบ้านตระกูลส้ง เขาพยายามหาอย่างระมัดระวัง หวังว่าจะได้อะไรที่มีประโยชน์กลับไปบ้าง

เด็กๆ ของตระกูลส้งสองคนถูกย้ายออกไปแล้ว