ตอนที่ 932 สาวใช้ตัวแสบ 836

ตอนที่ 932 สาวใช้ตัวแสบ 836

สีหน้าของจงหวีฉวนดูลำบากใจ ขมวดคิ้วไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“ในเมื่อไม่สะดวก”

“สะดวก สะดวก” จงหวีฉวนไม่รอให้หลี่หมิงจุ้นพูดจบรับชิงตอบกลับ ปล่อยให้เย่เฮ่าหรันไปคนเดียว ถ้าหากเจ้านายเก่าของหลี่หมิงจุ้นให้ความสำคัญกับเย่เฮ่าหรันขึ้นมา จะทำให้เขาเสียหายมาก จะเสียหายมากเพราะเรื่องเล็กน้อยไม่ได้

หลังจงหวีฉวนสั่งงานเรียบร้อย จึงเดินคุยกันสนุกสนานออกไปจากห้องทำงานทั้งสามคนกับเย่เฮ่าหรันและหลี่หมิงจุ้น

“ฉันโทรหาคนในครอบครัวหน่อย พวกเขาจะได้สบายใจ” เย่เฮ่าหรันมองทั้งสองคนและโทรศัพท์ไปหาเย่เชินหลิน

“พวกเราออกเดินทางแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยดี” หลังพูดจบก็ตัดสายไป เย่เชินหลินไม่พูดอะไร ในเมื่อน้องชายหาเจอ เขาก็ไม่โทษเย่เฮ่าหรันในเมื่อเลี้ยงมาให้เคยชินแบบนี้ ก็ไม่สามารถเปลี่ยนได้ชั่วเวลาเพียงครู่เดียว

ในเมื่อจงหวีฉวนถูกพามาแล้ว งั้นเขาเองก็ควรจะออกตัวได้แล้ว

ในห้องที่มีผ้าม่านหนาทึบ ปิดกั้นด้วยกระจกกันเสียง มีการจัดแสดงเรื่องราวประหลาดใจอย่างลับๆ

“นายท่าน จงหวีฉวนมีเรื่องแปลกๆ เล็กน้อย” ก่อนออกเดินทางชั่วคราว คนที่ใส่เสื้อสีดำผอมๆ สูงๆ เริ่มพูดถึงสถานการณ์ที่เห็นเมื่อไม่กี่วัน

“แปลกยังไง?” จงหวีฉวนตอนที่หางแกโผล่ออกมาคือเวลาแห่งชัยชนะของฉัน

“ทุกวันเขาจะอยู่คนเดียวในห้องและเปิดตู้เซฟที่อยู่ในนั้น ฉันเดาว่าในตู้เซฟนั้นต้องมีความลับอะไรแน่ๆ”

ประโยคนี้ทำให้อารมณ์ของเย่เชินหลินดีขึ้นมาก

“ได้ งั้นวันนี้ไปเยี่ยมเยียนจงหวีฉวนที่นั่นกัน”

คนสวมชุดดำคนอื่นๆ ค่อยทยอยออกไป

เย่เชินหลินนั่งคนเดียวในห้องโถงใหญ่ที่ว่างเปล่าอยู่นาน เตรียมตัวจะไปหาเซี่ยชีหรั่นก่อน แล้วค่อยไปโรงพยาบาล คนที่คิดจะไปหาเซี่ยชีหรั่นไม่ใช่แค่เย่เชินหลินคนเดียว

หลี่เหอไท้ไปซื้อของที่ตลาดเพื่อที่จะเตรียมเอาไปให้เซี่ยชีหรั่น เพิ่งจะกลับถึงบ้าน ก็สังเกตเห็นมีคนแอบอยู่ที่สนามนอกบ้านเขา คนนั้นสวมเสื้อผ้าดูดีหรูหรา ที่คอ หู ผมและมือประดับด้วยเครื่องประดับทอง อายุน่าจะประมาณ 40 ปี หลี่เหอไท้รู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่ตอนนี้นึกไม่ออก

หลี่เหอไท้หาที่หลบที่เธอมองไม่เห็นเขา เพราะอยากดูว่าคนคนนั้นคิดจะทำอะไร

คนคนนั้นวนไปมาและไม่ได้จากไปไหน เวลาผ่านไปนานก็ไม่เห็นว่าเขาจะทำอะไร หลี่เหอไท้ไม่มีเวลาจะรอแล้ว ขณะที่กำลังจะยืนขึ้น เห็นต้าเฟิ่งเดินออกมาจากประตูใหญ่ เมื่อหญิงอายุประมาณ 40ปีคนนั้นเห็นต้าเฟิ่ง ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม และกล่าวอย่างสนิทสนมว่า : “ต้าเฟิ่งคุณมาที่นี่ได้ยังไง พวกเราหาคุณไม่เจอเลย”

“คุณน้า ฉันไม่ระมัดระวังเลยเดินหลง” ต้าเฟิ่งพูดพลางก้มหน้า

“ออกมา ฉันพาเธอไปเอง”

“ฉันต้องรอคุณลุงมา”

“ออกมาหาฉัน” เมื่อผู้หญิงคนนั้นพูดต้าเฟิ่งไม่ยอมตกลง สีหน้าเปลี่ยนไป ยื่นมือจะไปจับต้าเฟิ่ง ต้าเฟิ่งถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อหลบกรงเล็บเธอ ประตูถูกปิด เธอไม่มีทางจับต้าเฟิ่งได้ สีหน้าเริ่มประดับด้วยรอยยิ้มปลอมๆ

“ต้าเฟิ่งเธอออกมาอยู่ด้านนอกคนเดียวอันตรายมาก ฉันไม่สบายใจเลย” ผู้หญิงคนนั้นเริ่มสอน เขารู้ดีว่าสีหน้าเมื่อกี้ทำให้จิตใจต้าเฟิ่งเริ่มกลัวเธอ

“คุณน้า ฉันต้องรอคุณลุงมาก่อนถึงจะไปได้” ต้าเฟิ่งพูดแค่ประโยคแบบนี้ นี้ไม่ใช่เพื่อนบ้านของเธอ เพื่อนบ้านเธอจะมีรอยยิ้มที่อบอุ่นเสมอ

ผู้หญิงที่สวมเงินทองมองประตูบ้านตระกูลหลี่ที่เปิดออก แกล้งหมุนตัวเหมือนไม่ตั้งใจเดินผ่าน สายตากลับแอบมองไปที่ต้าเฟิ่งและจากไป

“ต้าเฟิ่งออกมานานแล้วทำไมยังไม่กลับเข้ามา ด้านนอกหนาว ไม่รู้ว่าเหอไท้จะมาเมื่อไหร่” จ้าวเหวินอิงเห็นต้าเฟิ่งออกมาสักพักแล้วยังไม่กลับเข้าไป เบื่ออยู่คนเดียวเลยเดินออกมาดู

“คุณย่า ฉันไม่เป็นไร คุณรีบเข้าไปเถอะ” จ้าวเหวินอิงหวังว่าจะมีหลายชายหลานสาว ตอนนี้แค่ต้าเฟิ่งเรียกคุณย่าคำเดียว จ้าวเหวินอิงก็ปลาบปลื้มแล้ว

“เด็กคนนี้ เข้ามาเถอะ ด้านนอกหนาว” จ้าวเหวินอิงพูดอย่างอบอุ่นสีหน้าเต็มไปด้วยความรัก

“คุณลุง มาแล้ว” แค่ต้าเฟิ่งเห็นหลี่เหอไท้ก็ดีใจจนวิ่งมาข้างประตู

“อืม” หลี่เหอไท้มองต้าเฟิ่งอย่างครุ่นคิด เด็กคนนี้ไม่ง่ายเลย สงสัยคงต้องหาคนมาตรวจสอบให้ชัดเจนก่อน จะรีบร้อนไม่ได้

เด็กมีความอ่อนไหวต่ออารมณ์ของผู้ใหญ่มาก ต้าเฟิ่งเดินตามหลี่เหอไท้อย่างระมัดระวังไม่พูดไม่จา น่าจะดูออกว่าวันนี้หลี่เหอไท้ไม่เหมือนเมื่อวาน

“แม่ ฉันจะไปหาชีหรั่น ให้ต้าเฟิ่งอยู่บ้านกับแม่ก่อน?” หลี่เหอไท้คิดถึงความปรารถนาของแม่ ไม่รู้จะพูดยังไง

“เหอไท้”

เสียงที่คุ้นชินของจงหยุนซางดังมาจากด้านหลังของเขา

“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ไง?” หลี่เหอไท้มองจงหยุนซางอย่างสงสัย หลังจากจ้าวเหวินอิงเห็นจงหยุนซางจึงพยักหน้าทักทาย มองหญิงสาวที่เกือบจะได้มาเป็นลูกสะใภ้ของตน จ้าวเหวินอิงยังคงชอบจงหยุนซางเหมือนเดิม