ตอนที่ 933 สาวใช้ตัวแสบ 837

ตอนที่ 933 สาวใช้ตัวแสบ 837

จงหยุนซางมองไปในห้องรับแขกที่มีเด็กและผู้ใหญ่ทั้งสองคนนั่งคุยกันมีความสุข และส่ายหน้า หลี่เหอไท้ไม่จำเป็นต้องมีเธออยู่เป็นเพื่อนเลยสักนิด

เซี่ยชีหรั่นเห็นจงหยุนซางส่ายหน้าอย่างไม่ตั้งใจ จึงใช้มือดันจงหยุนซางให้ออกมา ดึงให้เธอนั่งลงด้วยกันกับหลี่เหอไท้

“พี่ค่ะ ก็แค่ล้างผลไม่เอง เซี่ยชีหรั่นไม่ถึงขนาดที่ล้างผลไม้ไม่เป็นน่ะ” เซี่ยชีหรั่นหัวเราะมองไปที่หลี่เหอไท้ และยิ้มอย่างชอบใจและเดินจากไป

หลี่เหอไท้พยักหน้าให้เซี่ยชีหรั่น แสดงให้เห็นว่าตัวเองรู้แล้ว

“พี่สาว มาพวกเราสามคนมาเล่นด้วยกัน” ต้าเฟิ่งมองไปที่จงหยุนซาง ในมือถือตุ๊กตาบาร์บี้ที่หลี่เหอไท้ซื้อมา สายตาเต็มไปด้วยความหวัง ชีวิตของต้าเฟิ่งไม่ดีนัก ตั้งแต่เล็กของเล่นเหมือนจะเป็นคนละโลกกับเธอ ตอนนี้ถึงแม้ว่าต้าเฟิ่งจะไม่ใช่เด็กสามขวบ แต่ก็ยังเป็นเด็ก ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ยังโหยหาการเล่น

“พวกคุณเล่นกันเถอะ ฉันจะช่วยเก็บบ้าน” หลังจากที่จงหยุนซางเห็นแววตาของหลี่เหอไท้รู้สึกใจเต้นหน้าแดงขึ้นมาทันที รีบลุกขึ้นหลบมา เธอมองที่หลี่เหอไท้หัวใจยิ่งเต้นเร็วขึ้น นี้เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยรู้สึกต่อเย่เชินหลินมาก่อน

หลี่เหอไท้ไม่รู้ตัวว่าตัวเองกลายเป็นผู้ร้าย ยังคงช่วยต้าเฟิ่งเปลี่ยนชุดให้ตุ๊กตาบาร์บี้ต่อ ความอบอุ่นบนใบหน้านั้นแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัว ภาพนี้ตราตรึงอยู่ในความทรงจำของจงหยุนซาง

เล่นกันจนลืมตัว แม้แต่เสียงเคาะประตูจากด้านนอกก็ไม่สนใจ จงหยุนซางจึงต้องไปเปิดเอง

“ต้าฮุย” จงหยุนซางเรียกชื่อออกมาอย่างไม่ตั้งใจ หลินต้าฮุยอยู่ที่นี่ แล้วเย่เชินหลินล่ะ? จงหยุนซางมองไปด้านหลังหลินต้าฮุยไม่มีคนอยู่

หลินต้าฮุยเห็นจงหยุนซางจึงก้มหน้าทักทายอย่างสงบและเดินเข้ามาในห้อง ทำไมคุณชายเย่ถึงไม่มาเองแต่กลับให้เขามาเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

เซี่ยชีหรั่นเห็นหลินต้าฮุยก็ดีใจมาก รอมาหลายนาทีแล้วก็ยังไม่เห็นเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นผิดหวังเล็กน้อย น่าจะเป็นเพราะอาการป่วยของเย่เจิ้งเหิงน้อยยังไม่ดีขึ้น

“ต้าฮุยมาคนเดียวหรือ?” ถึงแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วเซี่ยชีหรั่นก็ยังเอ่ยปากถามอยู่ดี

“ใช่ คุณเซี่ย” หลินต้าฮุยก้มหน้าตอบกลับ ไม่กล้ามองหน้าเซี่ยชีหรั่น คุณเซี่ยใจดีขนาดนี้ ทำไมประธานจงถึงกล้าลงมือ อีกทั้งสองยังมีความสัมพันธ์กันแบบนั้น

คุณเซี่ยไม่ได้ต้องการให้ตัวเองเห็นใจ เธอแค่อยากเจอคุณชายเย่ หลินต้าฮุยส่ายหัว และก็ไม่รู้จริงๆ ว่าคุณชายเย่กำลังคิดอะไรอยู่

“คุณ?” ต้าเฟิ่งและหลี่เหอไท้ที่เล่นกันจนเพลิน ไม่ได้สนใจหลินต้าฮุยที่เข้ามา หลินต้าฮุยเห็นต้าเฟิ่งในแวบแรกทันที

เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้เซี่ยชีหรั่นต้องพลิกกลับหลักฐานทั้งพยานบุคคลและวัตถุพยาน เขาจำได้ต้าเฟิ่งเป็นอีกหนึ่งพยานของคดีนี้

ต้าเฟิ่งเล่นตุ๊กตาของตัวเองเสร็จหันกลับมาเห็นหลินต้าฮุยพอดี

“คุณอยู่ด้วยกันกับคุณลุงใจร้าย” ต้าเฟิ่งเม้มปากแน่น มองคนอื่นๆ ในห้องและมองหลินต้าฮุยอีกครั้ง “พวกคุณ พวกคุณ?” ต้าเฟิ่งตาโตมองหลี่เหอไท้ และพยายามปากแข็งไม่พูดอะไร

“ต้าเฟิ่งคุณลุงไม่ใช่คนเลว เธอตัดสินแบบนี้ทำให้ฆาตกรพ้นโทษ และวิญญาณป้าของเธอจะไม่สงบสุข”

หลินต้าฮุยเคลื่อนไหวตอบกลับด้วยเหตุผลและหวังว่าต้าเฟิ่งจะเข้าใจ เขาหวังว่าจะเริ่มหาความจริงจากต้าเฟิ่ง เพื่อหาฆาตกรตัวจริง และลบล้างความผิดคืนความบริสุทธิ์ให้คุณเซี่ย

หลี่เหอไท้คิดถึงการพบกันของทั้งสองคน อาจจะเอามาใช้เป็นบทความได้

“ต้าเฟิ่งพวกเราเจอกันครั้งแรกที่ไหน?” หลี่เหอไท้ถามอย่างสงบ อบอุ่นและมองต้าเฟิ่งอย่างให้กำลังใจ สายตาที่อบอุ่นแบบนี้มักจะทำให้คนปฏิเสธไม่ได้

ได้รับกำลังใจจากสายตาที่อบอุ่นของหลี่เหอไท้ ต้าเฟิ่งพูดเสียงเบาว่า : “หลังจากที่ฉันหนีออกมา ท้องมันหิว ก็เลยไปที่ตลาด”

เซี่ยชีหรั่นและทั้งสามคนมองหน้ากัน คิดไม่ถึงว่าต้าเฟิ่งจะหนีออกจากการควบคุมที่เน้นหนารอบด้านของจงหวีฉวนได้ หลี่เหอไท้มองต้าเฟิ่งอย่างละเอียดและคิดว่าเด็กคนนี้ไม่ง่ายเลย

“ต้าเฟิ่งเธอไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?” เซี่ยชีหรั่นถามเบาๆ และคิดว่าต้าเฟิ่งก็เป็นอีกคนที่โดยทำร้าย ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสาร ถึงแม้ต้าเฟิ่งจะคิดว่าตัวเองเป็นฆาตกรฆ่าคน ทั้งสองคนไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด เธอไม่จำเป็นต้องสนใจต้าเฟิ่ง เซี่ยชีหรั่นทำไม่ได้ที่จะไม่เป็นห่วงเขา

คิดว่าที่ต้าเฟิ่งหนีออกมาต้องพบเจอความลำบากไม่น้อย

“ใต้ที่ขายผลไม้มีที่ที่คนหลบอยู่ได้ คนที่มาเฝ้าดูฉันพวกนั้น วันนั้นดื่มเหล้ากัน ฉันก็เลยแอบหนีออกมา ต่อหน้าพวกเขาดูดีกับฉัน แต่จริงๆ แล้วทุกคนมีแววตาที่ไม่ใช่คนดี ฉันจึงหนีออก” ต้าเฟิ่งนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่ในบ้านของตระกูลหลี่ และสถานที่ที่ประธานจงจัดให้อยู่ ที่หนึ่งเหมือนสวรรค์ อีกที่หนึ่งเหมือนนรก