ตอนที่ 934 สาวใช้ตัวแสบ 838

ตอนที่ 934 สาวใช้ตัวแสบ 838

“จะปีใหม่แล้ว อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น ต้องมีใครบางคนที่กังวลจะไปขึ้นศาลมากกว่าพวกเรา เพียงแค่รอให้ผ่านปีใหม่ก็จะให้ศาลเปิดพิจารณาคดี ชีหรั่นก็จะได้ลบล้างความสงสัย” หลังจากเย่เชินหลินเข้ามาในห้องไม่มองเซี่ยชีหรั่นแม้แต่น้อย เพียงแค่ตัวเองไม่ตอบตกลงจงหวีฉวน เห็นการแข่งขันสำหรับตำแหน่งนั้นเร่งรัดขึ้นเรื่อยๆ จงหวีฉวนต้องร้อนใจกว่าตนเอง เขาต้องการใช้เซี่ยชีหรั่นกดดันตัวเอง อยากเห็นตอนขึ้นศาลที่พวกเขาไม่มีทางออกแบบนี้ถึงจะเห็นได้ชัดเจนว่ามีแค่เขาเท่านั้นที่ช่วยเซี่ยชีหรั่นได้ และก็มีแค่วิธีนี้ที่จะบีบบังคับเย่เชินหลินได้

จงหยุนซางพอได้ยินว่าใครบางคนที่พูดถึงก็คือพ่อของเธอ สีหน้าก็อึดอัดขึ้นมา จึงพูดขึ้นมาเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ และอยากให้เย่เชินหลินอยู่ต่อ

จงหยุนซางเห็นสีหน้าดำมืดของเย่เชินหลิน ส่ายหน้า สงสัยคุณชายเย่คงจะมีธุระ เธอเองก็อยากกลับบ้านไปดูว่าจงหวีฉวนจะทำยังไงต่อ

“พวกเรากลับก่อนน่ะ นานๆ ทีพวกเธอจะได้อยู่ด้วยกัน” จงหยุนซางดึงต้าเฟิ่งลุกขึ้นและบอกลา หลี่เหอไท้ก็ลุกขึ้นและขอตัวเพราะยังมีธุระต้องจัดการ

เซี่ยชีหรั่นดูแล้วไม่มีใครอยู่ต่อ จึงไปส่งด้วยตัวเองที่หน้าประตู

“มีเวลาว่างก็มาเล่นกับฉัน ฉันอยู่คนเดียวเหงาอยู่น่ะ” เซี่ยชีหรั่นยิ้มและโบกมือ ต้าเฟิ่งยืนแอบอยู่ด้านหลังหลี่เหอไท้อย่างอึดอัดโดยไม่มองเซี่ยชีหรั่น

ระหว่างที่หลี่เหอไท้กำลังลังเลว่าจะชวนจงหยุนซางไปบ้านตระกูลหลี่ดีไหม โทรศัพท์ของจงหยุนซางก็ดังขึ้น

จงหยุนซางยิ้มและบอกหลี่เหอไท้ว่ามีธุระให้พวกเขากลับไปก่อน มองส่งต้าเฟิ่งและที่หลี่เหอไท้จากไปแล้ว จงหยุนซางจึงจะรับโทรศัพท์

“แม่ โทรมามีอะไร?” จงหยุนซางไม่เข้าใจเยว่มู่หลานโทรมาเวลานี้มีธุระอะไร

“ทำไมเพิ่งจะรับโทรศัพท์ รู้ไหมพ่อแกไปไหน? ตั้งแต่ปีใหม่จนตอนนี้ 3 วันแล้วยังไม่เห็นเงาเลย” เสียงของเยว่มู่หลานในโทรศัพท์ซ่อนความโกรธไว้ มีธุระอะไรที่สำคัญกว่าการอยู่พร้อมหน้ากันในช่วงปีใหม่? ช่วงนี้เธอไม่ค่อยเข้าใจจงหวีฉวนมากขึ้นเรื่อยๆ

จงหยุนซางนึกถึงครั้งสุดท้ายที่ได้คุยโทรศัพท์กับจงหวีฉวน เดาว่าพ่อของเธอต้องกำลังหลบเธออยู่แน่นอน เพราะไม่อยากให้เยว่มู่หลานกับจงหวีฉวนทะเลาะกัน จงหยุนซางจึงโกหกไป

“แม่ พ่อต้องงานยุ่งมากแน่ๆ” จงหยุนซางคิดแล้วคิดอีกหรือว่ากลับไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ดีกว่า เรื่องเซี่ยชีหรั่นมีคนอื่นอีกหลายคนกำลังช่วยอยู่อีกไม่นานความจริงจะถูกเปิดเผย แต่ตอนนี้พ่อไม่อยู่ แม่อยู่คนเดียว จงหยุนซางไม่ค่อยพอใจพ่อตัวเองเล็กน้อย

เซี่ยชีหรั่นมองทั้งสามคนที่จากไป คิดถึงบ้านตัวเองเล็กน้อย เดินเข้ามาในบ้านของคนแปลกหน้าอย่างขวัญหนีดีฝ่อ พอเห็นเย่เชินหลินจึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีคนอยู่ในบ้าน เซี่ยชีหรั่นเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้เย่เชินหลินยืนอยู่ด้านนอกตั้งนาน จึงดึงมือเย่เชินหลินมากุมไว้อย่างห่วงใย ความรักที่ไม่ส่งเสียงเติมเต็มพื้นที่ว่างเล็กๆ ในเวลานี้

มือของเย่เชินหลินเย็นมาก น่าจะเพราะยืนอยู่ด้านนอกนานแล้ว

ทำแบบนี้ก็ไม่ใช่วิธีที่ดี เซี่ยชีหรั่นคิดถึงตอนเด็กๆ เพราะที่บ้านมีลูกสามคน พ่อแม่บุญธรรมยุ่งอยู่กับการดูแลโม่เสี่ยวหนง ตอนหน้าหนาวมือเธอเย็นจนบวมแดง โม่เสี่ยวจุนเอาน้ำร้อนใส่แก้วมาให้เธอ เพื่อให้เธอจับไว้

“คุณรอฉันสักครู่” เซี่ยชีหรั่นปล่อยมือของเย่เชินหลิน และเดินไปต้มน้ำร้อนในครัว

ขณะที่เซี่ยชีหรั่นปล่อยมือ เย่เชินหลินรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก มองเงาของเซี่ยชีหรั่นที่กำลังยุ่ง เย่เชินหลินเดินไปด้วยความทุกข์ใจ ต้องการให้เซี่ยชีหรั่นพัก

เย่เชินหลินยังไม่ทันได้พูดอะไร เซี่ยชีหรั่นก็ยื่นแก้วมาให้เย่เชินหลินด้วยสองมือ แก้วใบนี้ถูกปิดผามิดชิด

“คุณถือแก้วนี้ไว้ มือจะได้ไม่เย็นเกินไป ที่นี่ไม่ใช่ในบ้าน” น้ำเสียงของเซี่ยชีหรั่นอ่อนโยนเหมือนขนนก ค่อยทำความสะอาดหัวใจของเย่เชินหลิน ใจในที่เคยเต็มไปด้วยหญ้ารกก็เปลี่ยนเป็นดอกไม้สดใส เย่เชินหลินรู้สึกว่านี้คือช่วงเวลาที่อบอุ่นที่สุดในชีวิตเขา

เย่เชินหลินมองหน้าและริมฝีปากของเซี่ยชีหรั่น การเชื้อเชิญที่เห็นได้ชัดแบบนี้ไม่ลิ้มลองจะปล่อยให้ผ่านไปได้ไง เขาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะข้างๆ ดึงเซี่ยชีหรั่นมาจูบปากแดงๆ ของเธอ ไม่เจอหนึ่งวันคิดถึงจนเข้ากระดูก ช่วงเวลาที่ดีแบบนี้ไม่ปล่อยผ่านให้สิ้นเปลือง

“หลิน นี้ยังกลางวันอยู่น่ะ” เซี่ยชีหรั่นขยับตัวเบาๆ ตอนปีใหม่ไม่เหมือนปกติ ไม่รู้ว่าจะมีใครมาที่นี่บ้าง ที่นี่เทียบไม่ได้กับคฤหาสน์ของคุณชายเย่ ถ้าคนอื่นมาเห็นจะดูไม่ดี ถึงแม้เซี่ยชีหรั่นจะเป็นคุณนายเย่ แต่เรื่องนี้สำหรับชายหญิงแล้วยังเป็นเรื่องน่าอายมาก

“ที่รัก ฉันคิดถึงคุณ” เย่เชินหลินจูบเธออย่างดูดดื่ม จนอยากจะให้เธอละลายเข้าในตัว

เย่เชินหลินคิดถึงเซี่ยชีหรั่น คิดถึงจนหัวใจเจ็บปวด เขากดดันมาตลอดที่จะไม่มาหาเซี่ยชีหรั่น ผู้หญิงที่ตัวเองรักออกมาไม่ได้ ใจของคุณชายเย่รู้สึกผิดมาตลอด

แค่สองคำและหนึ่งจูบ เซี่ยชีหรั่นก็ตัวอ่อนจนสามารถบิดเอาน้ำออกมาได้

“หลิน ฉันก็คิดถึงคุณ” ความปรารถนาของคู่รักเปลี่ยนไปทันที การจูบที่เรียบง่ายเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

เย่เชินหลินไม่ได้ต้องการเพียงแค่การจูบเท่านั้น เขาต้องการมากกว่านั้น ร่างกายเรียกร้องต้องการเธอ

คุณชายเย่อุ้มเซี่ยชีหรั่นไปที่ห้องนอนและปิดประตู การต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่กำลังเกิดขึ้น โทรศัพท์ของหลินต้าฮุยดังขึ้น คุณชายเย่ก็ไม่ได้ยิน

คุณชายเย่และเซี่ยชีหรั่นยังไม่ได้เข้าถึงหัวข้อสำคัญ หลินต้าฮุยที่อยู่ในห้องรับแขกพูดขึ้นมา : “คุณชายเย่ โรงพยาบาลโทรมาแจ้งข่าว วันนี้อาการป่วยของเย่เจิ้งเหิงน้อยแย่ลง”

เซี่ยชีหรั่นผลักเย่เชินหลิน เธออยากให้เย่เชินหลินอยู่ต่อ เธอคิดถึงลมหายใจที่อบอุ่นของเย่เชินหลิน เมื่อคิดถึงเย่เจิ้งเหิงน้อยที่ยังเล็กแต่ต้องรับความทุกข์ทรมานจากการป่วย เซี่ยชีหรั่นรู้สึกสงสารจับใจ เธอได้รับความรักจากเย่เชินหลินอย่างเต็มที่ เวลาที่พวกเขาจะอยู่ด้วยกันหลังจากนี้ยังมีอีกมาก เซี่ยชีหรั่นไม่ยื้อเย่เชินหลินไว้ เธอไม่อยากเป็นผู้หญิงเห็นแก่ตัว ไม่ต้องพูดถึงเย่เชินหลินไม่ชอบเธอ เธอก็จะเสียสละตัวเอง

“เด็กดี ครั้งหน้าพวกเราจะไม่อยู่ที่นี่” เย่เชินหลินจูบหน้าผากเซี่ยชีหรั่น พูดคำสัญญาออกมาเบาๆ ได้เวลาต้องสู้แล้ว