ตอนที่ 935 สาวใช้ตัวแสบ 839

ตอนที่ 935 สาวใช้ตัวแสบ 839

หลังจากผู้พิพากษาอ่านบันทึกจึงถามขึ้นว่า : “ผลพิสูจน์ว่าเป็นลายมือของผู้ตายไหม? โม่เสี่ยวจุนเป็นใคร?”

โม่เสี่ยวจุนได้ยินชื่อของตัวเองถูกกล่าวถึง เขาแตะมือของไห่ฉิงฉิง เดินขึ้นศาลโดยไม่ลังเล

“คุณคือโม่เสี่ยวจุน?”

“ใช่ ฉันกับเซี่ยชีหรั่นโตมาด้วยกัน” โม่เสี่ยวจุนยืนยันต่อหน้าทุกคน

“ผู้ตายกล่าวว่า เพราะความสัมพันธ์ที่น่าอับอายของคุณกับเซี่ยชีหรั่น ทำให้เธอถูกทำร้าย คุณว่ายังไง”

ผู้พิพากษามองโม่เสี่ยวจุนด้วยสายตาแหลมคมคู่นั้น

“เซี่ยชีหรั่นเป็นน้องสาวของฉัน ตั้งแต่เด็กฉันดูแลเธอมาตลอด ก่อนหน้านี้พวกเรามีความสัมพันธ์แบบคู่รัก ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าอะไรคือความรัก เอาความรักแบบญาติเป็นความรักแบบหนุ่มสาว ตอนนี้คนรักของฉันคือไห่ฉิงฉิง ฉันไม่มีทางทำเรื่องที่ผิดต่อเธอ” โม่เสี่ยวจุนมองไปที่ไห่ฉิงฉิงที่นั่งอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย เขาจะดูแลไห่ฉิงฉิงตลอดไป เซี่ยชีหรั่นก็จะถูกฝังไว้ในใจ ไห่ฉิงฉิงเป็นความรับผิดชอบที่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ตลอดชีวิต

ตอนนั้นประธานไห่ลุกขึ้นเดินออกมาท่ามกลางผู้คน และพูดเสียงดังว่า : “ฉันเป็นพยานได้ บันทึกเล่มนั้นไม่ใช่ของผู้ตาย ต่อให้เป็นของผู้ตายก็ไม่ใช่ความจริงใจที่เขียนลงไป” น้ำเสียงเหมือนจุดเริ่มต้นของพายุอย่างไม่ต้องสงสัย ผู้คนเริ่มแตกตื่น

ประธานไห่เดินไปด้านข้างเซี่ยชีหรั่น นั่งลงตรงที่พยาน จงหวีฉวนไม่แปลกใจกับการปรากฏตัวของเขา ถ้าประธานไห่ไม่ปรากฏตัว จงหวีฉวนยังเป็นห่วงว่าจะมีแผนอะไรสำรองอีก จากความรักที่ประธานไห่มีต่อเซี่ยชีหรั่น เขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเธอ

“ฉันเคยไปบ้านของผู้ตาย นี้เป็นใบรายการสินค้าที่ต้องซื้อที่เจอในบ้านเธอ อีกใบเป็นใบเสร็จ” ประธานไห่เอากระดาษสองใบที่เจอในบ้านของพี่ส้งส่งขึ้นไป มีสองอย่าง ที่บอกว่าบันทึกเป็นไม่จริงและเป็นเรื่องที่จัดฉากได้ง่าย

ผู้พิพากษามองดูคร่าวๆ ตัวอักษรในใบรายการสินค้าที่ต้องซื้อกับในบันทึกเหมือนกันมาก ดูก็รู้ว่าเป็นลายมือของคนคนเดียวกัน

“คุณเอาไปพิสูจน์หน่อย” ผู้พิพากษาพูดกับเจ้าพนักงาน เพื่อแสดงความยุติธรรม

ศาลเงียบขึ้นในทันที รอผลการพิสูจน์

ช่วงเวลาที่รอช่างยาวนาน และเพียงชั่วขณะเช่นกัน แววตาของประธานไห่ทำให้เย่เชินหลินสบายใจ

“รายงานท่านผู้พิพากษา นี้เป็นลายมือของผู้ตาย” ผลการพิสูจน์ถูกนำเสนอให้ผู้พิพากษาด้วยความเคารพ

“ทำไมถึงบอกว่าบันทึกไม่ใช่ของผู้ตาย” ผู้พิพากษามองไปที่ประธานไห่ เพื่อนบ้านของพี่ส้งก็มองไปที่ประธานไห่แบบผู้ชนะ มุมปากเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ปิดไม่อยู่ ก็บอกไปแล้วว่าเป็นลายมือของพี่ส้ง ดูสิว่าทำไมคุณถึงบอกว่าไม่ใช่เธอเขียน

ประธานไห่พูดอย่างไม่เดือดร้อนว่า : “ใบรายการสินค้าที่ต้องซื้อกับใบเสร็จสอดคล้องกัน รบกวนท่านผู้พิพากษาช่วยดูตรงวันที่ บนนั้นมีลายเซ็นของพี่ส้ง ในใบรายการสินค้าที่ต้องซื้อไม่มีปากกา ในใบเสร็จที่ซื้อสินค้ามามีปากกาน้ำเงิน ใบบันทึกเป็นปากกาสีดำมาโดยตลอด จนกระทั่งก่อนผู้ตายจะตาย นิตยสารที่ผู้ตายอ่านยังมีลายมือที่เขียนโดยปากกาน้ำเงิน” ประธานไห่ส่งนิตยสารอีกเล่มให้เจ้าพนักงาน

“บันทึกมีคนจงใจทำขึ้น คิดว่าน่าจะมีคนจงใจใส่ร้ายเซี่ยชีหรั่น ก่อนที่จำเลยจะเดินออกจากที่นี่ พวกเราต้องการฟ้องเรื่องการใส่ร้ายของคนคนนี้” สายตาของเย่เชินหลินมองไปที่จงหวีฉวนอย่างยิ้มไม่ยิ้ม เขาอยากรู้ว่าตอนนี้จงหวีฉวนจะมีอาการอย่างไร

จงหวีฉวนมองเย่เชินหลินอย่างเจ้าเล่ห์และตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก คนนอกมองมาจะเข้าใจว่าจงหวีฉวนเห็นด้วยกับเย่เชินหลิน

“งั้นเสื้อผ้าจะว่ายังไง” หลิงจื่อลุกขึ้นยืนอีกครั้งอย่างตื่นเต้น ความสัมพันธ์ของเธอกับพี่ส้งดี อาการที่แสดงออกทางสีหน้าจริงใจกว่าเพื่อนบ้านเยอะมาก

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ผู้พิพากษา ผู้พิพากษาพยักหน้าเพื่อแสดงให้เห็นว่าอนุญาตให้พูดได้

“เสื้อผ้าของฉันตรงมุมเสื้อหรือคอเสื้อจะปักคำว่าหลินไว้ เรื่องนี้มีฉันรู้คนเดียว เสื้อผ้าของเย่เชินหลินฉันก็แอบปักคำว่าหรั่น ช่วงเวลาที่ฉันอยู่ที่นี้ไม่ได้กลับบ้าน คุณสามารถไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านฉัน เสื้อผ้าที่ซื้อมามากกว่า3เดือนแล้วจะมีรอยปักทั้งหมด” เซี่ยชีหรั่นไม่ได้มองไปที่เย่เชินหลิน ไม่รู้ว่าคุณชายเย่รู้เรื่องนี้แล้วจะโกรธรึเปล่า ทั้งหมดเธอเป็นคนทำเอง

เย่เชินหลินไม่ใช่แค่ไม่โกรธ แต่ยังอารมณ์ดี ผู้หญิงที่ตัวเองรักก็คิดถึงเขาตลอด คุณชายเย่ไม่สนใจการทำอะไรด้วยตัวเองของเธอ ยังไม่ถึงเวลาที่คุณชายเย่จะสอบถามคนคนนี้

“ไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านเขา ตรวจสอบเสื้อผ้าอย่างตั้งใจหน่อย” ผู้พิพากษาออกคำสั่ง

สีหน้าจงหวีฉวนปกติ แต่ใจในกลับด่าทอประธานไห่และเซี่ยชีหรั่น ไม่คิดว่าทั้งสองคนจะร่วมมือกันทำให้ยุ่งยากขนาดนี้ นึกถึงของสองอย่างที่อยู่ในตู้เซฟ ของสองอย่างนี้กลายเป็นปัญหาที่แก้ไขได้ยาก

เวลาผ่านไปเร็ว รอจากบ้านตระกูลหลี่ไปหาเสื้อผ้าที่คฤหาสน์ของตระกูลเย่ เป็นอย่างที่เซี่ยชีหรั่นพูด

เจ้าหน้าที่ตรวจเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดส่ายหน้า ไม่มีตัวอักษร

โม่เสี่ยวจุนรู้ว่าตัวเองต้องออกโรงอีกครั้ง เขาขออนุญาตจากผู้พิพากษา

ผู้พิพากษาพยักหน้า อนุญาตให้เขาพูด

“เสื้อผ้าของเซี่ยชีหรั่นชุดนี้เป็นแฟชั่นที่ออกมาจากปารีสแฟชั่นวีคในปีนี้ ประเทศจีนมีสองชุด ชุดหนึ่งอยู่กับที่เซี่ยชีหรั่น อีกชุดหนึ่งอยู่ในมือคนชื่ออาซาน ฉันไปที่ร้านเพื่อจะซื้ออีกชุดที่เหมือนกันให้เซี่ยชีหรั่น คิดไม่ถึงว่าอีกชุดหนึ่งจะถูกคนที่ชื่ออาซานซื้อไป และยังไม่ทิ้งข้อมูลอะไรไว้อีกด้วย จนถึงวันนี้ร่องรอยยังไม่ชัดเจน นี้อธิบายได้ว่าเสื้อผ้าในที่เกิดเหตุไม่น่าจะเป็นของเซี่ยชีหรั่น แต่เป็นของคนที่ชื่ออาซาน” โม่เสี่ยวจุนบอกที่เขารู้ทั้งหมด เขาหาทั่วเมืองแล้วก็ยังหาอาซานไม่เจอ ไม่รู้ว่าคนคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ไหม