ตอนที่ 940 สาวใช้ตัวแสบ844

ตอนที่ 940 สาวใช้ตัวแสบ 844

สาวใช้ที่เพิ่งมาใหม่ขยี้ตา หรือว่าเมื่อกี้ที่เห็นจะตาลาย? คิดว่าน่าจะเพราะตัวเองตาลาย ผู้หญิงที่ไม่มีอำนาจและไม่ได้รับความรักอย่างส้งหลิงหลิงจะมีความเกลียดชังและเย็นชาแบบนั้นได้ยังไง

“หลิน ส้งหลิงหลิงบ้าไปแล้วจริงไหม?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างระมัดระวัง ส้งหลิงหลิงทำเรื่องที่ไม่เหลือทางให้เดิน เพราะว่าอยากที่จะครอบครองเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นกลับรู้สึกเข้าใจส้งหลิงหลิง และถอนหายใจ

“แกล้งบ้าเท่านั้นแหละ” เย่เชินหลินตอบอย่างมั่นใจ ตอนที่เข้าไปเขาสังเกตเห็นสายตาที่สับสนของส้งหลิงหลิง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ถึงได้แกล้งบ้าแบบนี้ เพียงแค่เธอไม่ทำอะไรที่มากเกินไป เย่เชินหลินก็ขี้เกียจจะไปสนใจว่าเธอแกล้งบ้าหรือบ้าจริง

หลินต้าฮุยเพิ่มความเร็วจนถึงที่สุด ต่อให้รถติดไม่นานก็มาถึงประตูโรงพยาบาล เย่เชินหลินและหลินต้าฮุยวิ่งพาเด็กเข้าไปในห้องเฉพาะของตระกูลเย่

เซี่ยชีหรั่นตบหน้าอกที่กำลังกลัวของตัวเอง อย่างน้อยตอนนี้ก็เบาใจขึ้นได้หน่อย

เย่เชินหลินพบคุณหมอส้งอย่างนิ่งสงบ หลังจากเด็กถูกส่งเข้าไปในห้องฉุกเฉิน เย่เชินหลินเดินเข้าไปในห้องรับรองพิเศษของตระกูลเย่

คุณหมอส้งมองดูเด็กและไม่พูดอะไร นอกจากส่ายหน้า

“ไม่ต้องกังวล” เซี่ยชีหรั่นลูบมือปลอบใจเย่เชินหลิน ปากของเธอกำลังปลอบใจเย่เชินหลิน แต่ในใจก็เป็นห่วงไม่น้อยกว่าเย่เชินหลิน เธอมองเย่เจิ้งเหิงน้อยเหมือนเป็นลูกของตัวเอง ตอนนี้เห็นลูกไม่สบาย หัวใจของเธอเหมือนถูกยกออกมาตั้งนานแล้ว

ในห้องรับรองพิเศษ มีแค่เย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่น หลินต้าฮุยกำลังจัดการกับเงื่อนไขการเข้าพักที่โรงพยาบาลของเย่เจิ้งเหิงน้อย ในห้องเงียบสงบมาก

โทรศัพท์ของเซี่ยชีหรั่นดังขึ้น เป็นหลี่เหอไท้โทรเข้ามา เธอค่อยย่องออกไปจากห้อง

“พี่เหอไท้ มีอะไร?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างสงสัย ที่หลี่เหอไท้โทรมาหาเธอ เซี่ยชีหรั่นเดาไม่ออกจริงๆ

“แม่ป่วย” หลี่เหอไท้เข้าประเด็นสำคัญ

“อยู่ที่ไหน?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างร้อนรน สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย หลายวันก่อนจ้าวเหวินอิงยังปกติดี ทำไมอยู่ๆ ถึงไม่สบาย

“โรงพยาบาลประชาชนตงเจียง” หลี่เหอไท้รู้สึกถึงความเป็นห่วงและร้อนรนของเซี่ยชีหรั่น จึงเริ่มพูดปลอบใจเซี่ยชีหรั่นว่า “ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง”

เซี่ยชีหรั่นไม่แม้แต่จะพูดลาก็รีบวางโทรศัพท์ไป เธอต้องรีบไปดูแม่

“เชินหลินคุณอยู่ดูแลเย่เจิ้งเหิงน้อยที่นี่ ฉันจะไปดูแม่” เซี่ยชีหรั่นผลักประตูเข้าไปและบอกเย่เชินหลิน จากนั้นรีบวิ่งออกไปจากโรงพยาบาล

เด็กน้อยคนนี้รีบจนเกินไปแล้ว คิดอยากจะอยู่ข้างๆ ตัวเธอ ไห่ลี่หมินพูดไม่ผิด มีเย่เจิ้งเหิงก็เหมือนมีการผูกมัดอย่างหนึ่ง อยากจะทุ่มเทดูแลเธอ ก็ทำไม่ได้ทั้งหมด

“คุณชายเย่ ขั้นตอนทั้งหมดจัดการเรียบร้อยแล้ว คุณหมอส้งอยากคุยกับคุณ” หลินต้าฮุยเห็นเย่เชินหลินมองไปด้านนอกตลอดเวลา จึงรายงานอย่างระมัดระวัง

“รู้แล้ว”

คุณหมอส้งพยักหน้าให้เย่เชินหลิน และมองไปที่หลินต้าฮุย เรื่องแบบนี้คนรู้น้อยจะดีกว่า

เย่เชินหลินเข้าใจความหมายของคุณหมอส้ง จึงส่งสายตาบอกให้หลินต้าฮุยออกไปก่อน

หลินต้าฮุยเคารพเย่เชินหลินมาโดยตลอด เรื่องที่ไม่อยากให้รู้เขาก็จะไม่อยากรู้ ไม่เช่นนั้นจะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะ เขาพยักหน้าและบอกลาอย่างเคารพ

“เนื่องจากไม่ใส่ดูแลเด็ก อุบัติเหตุหลายครั้งทำให้สถานการณ์ตอนนี้ไม่มั่นคง คุณชายเย่ ฉันพยายามเต็มที่แล้ว เด็กจะมีชีวิตอีกนานแค่ไหน ขึ้นอยู่กับการดูแลของพวกคุณ คุณพาเขากลับไปดูแลให้ดีที่บ้านอาจจะทำให้มีชีวิตได้นานอีกหน่อย” คุณหมอส้งดันแว่นกรอบทองที่อยู่บนจมูก และพูดอย่างอดไม่ได้

“ขอบคุณ” เย่เชินหลินพูดจบก็เปิดประตูส่งคุณหมอส้ง ดูแลไม่ดี ส้งหลิงหลิงเธอไม่ต้องการลูกแล้วจริงๆ ใช่ไหม?

เวลาผ่านไปนานแล้ว เซี่ยชีหรั่นยังไม่ส่งข่าวคราวอะไรให้เขา คิดว่าน่าจะยังไม่กลับบ้าน

“ต้าฮุย คุณเอาเด็กกลับไปให้พ่อบ้านดูแลก่อน ฉันจะไปหาชีหรั่น” จ้าวเหวินอิงเป็นแม่บุญธรรมของเธอ ความกตัญญูเป็นสิ่งที่ควรทำ พูดจบเย่เชินหลินก้าวขาออกไปอย่างรวดเร็ว

“ฮัลโหล คุณเป็นใคร” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากโทรศัพท์ เย่เชินหลินพูดเสียงเย็นชา : “คุณคิดว่าฉันเป็นใคร?” ปีกกล้าขาแข็ง กล้าถามมาได้ว่าฉันเป็นใคร? เย่เชินหลินสีหน้าอึมครึม

“หลิน ขอโทษ ตอนนี้แม่อยู่ที่โรงพยาบาล มีคนโทรหาฉันเยอะมาก ตอนนี้กำลังยุ่งกับการไปเอายาให้แม่”

เซี่ยชีหรั่นอธิบาย ไม่เป็นไร ตอนนี้เย่เชินหลินจะยังไม่คิดบัญชีกับเธอ ค่อยคิดบัญชีหลังจากนี้ก็ยังไม่สาย แค่คิดถึงความสุขมากมายในตอนนั้น เย่เชินหลินก็เริ่มหลงใหล

“อยู่ไหน?” เย่เชินหลินถามอย่างเย็นชา เสียงเย็นชาจนทำให้คนหนาวตายได้ ยังดีที่เซี่ยชีหรั่นมีหัวใจที่แข็งแกร่ง

“โรงพยาบาลประชาชนตงเจียง คุณจะมาไหม? หรือว่าไม่มาก็ได้ ดูแลเย่เจิ้งเหิงน้อยให้ดีๆ ตรงนี้ฉันกับพี่เหอไท้” เซี่ยชีหรั่นคิดถึงส้งหลิงหลิงที่ไม่รู้จักแม้แต่ลูกของตัวเอง แล้วจะดูแลลูกให้ดีได้ยังไง เธอไม่อยากให้เย่เชินหลินกังวลเกินไป

“อืม?” เย่เชินหลินตอบอย่างเย็นชาและวางสายไป เขาไม่ชอบความรู้ที่เซี่ยชีหรั่นไม่ต้องพึ่งพาเขา

เซี่ยชีหรั่นหอบกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่เดินไปที่ห้องพิเศษ คนที่ยืนเหมือนต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามถ้าไม่ใช่เย่เชินหลินแล้วจะเป็นใคร? ก็ไม่รู้ว่าทำไมเย่เชินหลินถึงได้รวดเร็วขนาดนี้