ตอนที่ 939 สาวใช้ตัวแสบ 843

ตอนที่ 939 สาวใช้ตัวแสบ 843

ทุกคู่มีเรื่องที่ต้องทำของตัวเอง ไม่มีใครสนใจเวลา ตอนที่ไห่ฉิงฉิงกับโม่เสี่ยวจุนเข้ามาก็ไม่ได้ปิดประตูให้ดี วันนี้เย่เชินหลินจัดงานเต้นรำนี้ ส้งหลิงหลิงไม่มีคนมีคอยดู เธอสังเกตตอนที่ไห่ฉิงฉิงกับโม่เสี่ยวจุนเข้ามา เห็นว่าไห่ฉิงฉิงกับโม่เสี่ยวจุนเข้ามานานแล้วยังไม่ออกไปสักที ส้งหลิงหลิงแอบย่องเข้าไป และมองเข้าไปด้านใน ทุกคนเป็นคู่ๆ หมด ยังมีเย่เชินหลิน ร่างของเย่เชินหลิน ไม่ต้องพูดตอนนี้ที่ยังมีไฟนีออนกะพริบ ต่อให้ไม่มีแสงไฟ เธอก็รู้สึกได้ว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างตัวเย่เชินหลินต้องเป็นเซี่ยชีหรั่นแน่นอน

ส้งหลิงหลิงนึกถึงลูกที่กำลังป่วย คิดว่าตัวเองตัวคนเดียวมาโดยตลอด เธอจึงค่อยแอบออกมาและจากไปอีกครั้ง ไม่มีใครสังเกตเห็นการมาของส้งหลิงหลิง

เซี่ยชีหรั่นฉันจะไม่ปล่อยให้เธอมีความสุขตลอดไป ต้องมีสักวันที่ฉันจะทำให้เธอล้มลงอย่างหนักหนา

หลังจากที่จิ่วจิ่วโดนเหยนชิงเหยียนจูบเธอรู้สึกปากคอแห้งไปหมด จึงวิ่งออกมาดื่มน้ำ เมื่อกดโทรศัพท์ดู ตีหนึ่งแล้ว

“ตีหนึ่งแล้ว” จิ่วจิ่วตะโกนบอกชายหญิงที่กำลังเต้นรำกันอยู่

เซี่ยชีหรั่นเดินไปเปิดไฟที่ข้างประตู

“วันนี้พวกเราสนุกกันแค่นี้ก่อน ทุกคนกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องทำงานอีก สุดสัปดาห์พวกเราค่อยมาต่อกัน” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างมีความสุข

สำหรับความคิดนี้ไม่มีใครพูดอะไร หลินหลิงยังคงสีหน้าเย็นชา ตอนนี้ทั้งสองคนยังคงแนบชิดกัน

“พี่เหอไท้ รับผิดชอบไปส่งพี่หยุนซางกลับบ้าน มีปัญหาอะไรไหม พี่ พี่กลับฉิงฉิงดูแลตัวเองกันดีๆ น่ะ คุณไห่กับคุณหลิน ขอให้พวกคุณมีความสุข” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างไม่มั่นใจ ดูจากสถานการณ์ที่แนบชิดกันแบบนี้ ถ้าบอกไม่ใช่คู่รักใครจะเชื่อ

หลินหลิงมองไปที่ไห่ลี่หมินถึงจะรู้ว่าทั้งสองแนบชิดกันมาก สีหน้าเย็นชาเปลี่ยนเป็นหน้าแดงในทันที หลินหลิงหนีออกจากอ้อมกอดของไห่ลี่หมินด้วยความเร็วเหมือนสายฟ้า สาวสวยหลบออกในทันที ไห่ลี่หมินรู้สึกสูญเสียและว่างเปล่า

เซี่ยชีหรั่นส่งไมค์ให้เย่เชินหลิน สาวสวยที่เย็นชาอย่างหลินหลิงมีแค่เย่เชินหลินที่เอาอยู่

“ลี่หมินคุณดูแลหลินหลิงให้ดี ดูเหมือนวันนี้เธอจะไม่สบาย” พูดจบเย่เชินหลินก็เดินไปด้านหลังไห่ลี่หมิน พูดด้วยเสียงที่ได้แค่ทั้งสองคนว่า : “นี่คือของขวัญจากชีหรั่น หวังว่าคุณจะชอบ”

ไห่ลี่หมินอธิบายความรู้สึกที่มีต่อหลินหลิงไม่ถูก เขาจ้องเย่เชินหลินแวบหนึ่งและดึงหลินหลิงออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลเย่ คนอื่นๆ ก็ล่ำลากันและแยกย้ายกันกลับบ้าน

หลังจากที่หลินหลิงถูกลากขึ้นมาอย่างงงวย เพิ่งจะรู้ตัวว่าคนเจ้าชู้อย่างไห่ลี่หมินก็ตามตัวเองมาด้วย

“คุณจะไปบ้านฉัน?” หลินหลิงถามอย่างเย็นชา น้ำเสียงดังกว่าปกตินิดหน่อย

“หรือจะไปบ้านฉัน? ฉันไม่ถือน่ะ” ตอนที่ไห่ลี่หมินเต้นรำถูกหลินหลิงจุดไฟขึ้นอีกครั้ง

“คุณกลับบ้านคุณ ฉันกลับบ้านฉัน” หลินหลิงแก้ไขคำพูดของไห่ลี่หมิน

ไห่ลี่หมินไม่สนใจหลินหลิง ทำแค่ขับรถตัวเองอย่างตั้งใจ ระยะห่างน้อยนิดในเวลาปกติวันนี้กลับยาวนาน ก่อนหน้าตัวเองเป็นคนยกเย่เชินหลินให้เซี่ยชีหรั่นเอง ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นย้อนศรกลับมาที่ตัวเธอเหมือนกัน ส่งหลินให้ตัวเอง

หลังจากเย่เชินหลินที่ส่งทุกคนกลับบ้านหมดแล้ว ก็พาเซี่ยชีหรั่นกลับไปที่ห้องของทั้งสองคน คิดว่าวันนี้ตอนกลางวันเซี่ยชีหรั่นโดนรังแกไปแล้ว เย่เชินหลินจึงไม่ใจร้ายที่จะรังแกเธออีก เพียงแค่โอบกอดเซี่ยชีหรั่น อย่างอบอุ่น

ทั้งสองคนที่อยู่ในช่วงเวลาความรักที่หอมหวานไม่รู้ตัวว่าด้านนอกมีดวงตาร้ายกาจที่จ้องมองอยู่ในความมืด ส้งหลิงหลิงคิดถึงแค่เรื่องของตัวเอง ไม่สนใจเด็กน้อยที่อยู่ในเปลเลยสักนิด

เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินเริ่มใช้ชีวิตด้วยกันสองคน หลังจากเข้าร่วมงานเต้นรำนั้น หลายๆ คู่เริ่มเคลื่อนไหว บางวันเซี่ยชีหรั่นยังเคยเห็นหลินหลิงกับไห่ลี่หมินสองคนดื่มกาแฟที่ร้านกาแฟด้วยกัน คนหนึ่งเป็นสาวสวยเย็นชาที่บ้างาน ในเมื่อมาดื่มกาแฟกับไห่ลี่หมิน เซี่ยชีหรั่นเชื่อมาตลอดว่าสองคนนี้ต้องการติดต่อกันเป็นการส่วนตัว

ส้งหลิงหลิงใช้งานสมองอย่างหนักในทุกวันเพื่อคิดหาวิธีการแยกเซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินออกจากกัน การทำให้เซี่ยชีหรั่นเจ็บปวดกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเธอ

อากาศเริ่มอุ่น การป่วยของเย่เจิ้งเหิงน้อยไม่ได้ดีขึ้นเพราะอากาศที่ดีขึ้น ตรงกันข้ามยังไม่ทันถึงวันที่เดือนสิบห้ามีนาคมก็มีอาการป่วยขึ้นมาอีก

วันที่ห้าเดือนมีนาคม วันนั้นอากาศแจ่มใส มีแสงแดดจ้า

เซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินเดินเคียงคู่กันเข้ามาในประตูคฤหาสน์ มองเห็นชายหญิงคู่หนึ่งอยู่ไกลๆ

ส้งหลิงหลิงยืนอยู่คนเดียวที่ชั้นสอง มองทั้งสองคนที่แนบชิดกันตลอดเวลา ระบายความเกลียดชังออกมามากมายจนลืมเก็บซ่อนความรู้สึก เหมือนเย่เชินหลินจะรู้สึกได้ จึงเงยหน้ามองด้วยสายตาเย็นชาแต่เหมือนว่าส้งหลิงหลิงจะยังดึงสติกลับมาไม่ได้

“ว้าว” เสียงดังขั้น ความเจ็บปวดไม่ถูกพูดออกมา ส้งหลิงหลิงส่งเสียงออกมา เธอมองเย่เชินหลินอย่างกลัวๆ ในมือถือตุ๊กตาผ้าอ้วนๆ สายตาครุ่นคิดหาวิธีรับมือ เย่เจิ้งเหิงน้อยร้องไห้ไม่หยุดอยู่ข้างๆ เธอ

“ส้งหลิงหลิง” เย่เชินหลินไม่โกรธกลับยิ้มมองไปที่เธอ นัยน์ตาที่มองเธอลึกขึ้นเรื่อยๆ จนเป็นแววตาดำลึกที่แยกไม่ออก หลายวันนี้ปล่อยให้ส้งหลิงหลิงอิสระมากเกินไป จนเธอลืมไปว่าที่นี่คือที่ไหน

จิ่วจิ่วกับเหยนชิงเหยียนเดินเข้ามาพอดี เห็นเหตุการณ์ ณ ตอนนี้ จิ่วจิ่วพูดเบาๆ อย่างกระซิบว่า คนบ้า

ส้งหลิงหลิงมองจิ่วจิ่วอย่างโกรธเกลียด เดิมทีจิ่วจิ่วก็ไม่ได้กลัวสายตาของส้งหลิงหลิงอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ส้งหลิงหลิงเหมือนเสือที่โดนถอนเขี้ยวไปแล้ว เธอไม่ใช่ส้งหลิงหลิงที่ยิ่งใหญ่อีกต่อไป

คนบ้า คนบ้าก็ไม่เลว ส้งหลิงหลิงยิ้มอย่างมืดมนและมองมาที่จิ่วจิ่ว