ตอนที่ 954 สาวใช้ตัวแสบ 858

ตอนที่ 954 สาวใช้ตัวแสบ 858

“คุณแม่คะ” เซี่ยชีหรั่นพูดเบาๆ เธอไม่รู้ว่าฝู้เฟิ่งหยีมีธุระเร่งด่วนอะไรถึงได้โทรหาเธอแต่เช้า

“ชีหรั่น สองวันนี้แม่จะไปขอพรที่วัดเนียงเนียง เดี๋ยวแม่จะขอลูกให้เธอกับเชินหลินด้วยนะ” ฝู้เฟิ่งหยีเล่าความตั้งใจของเธอให้เซี่ยชีหรั่นฟัง

“ค่ะ คุณแม่” เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าจะทำภารกิจที่ยากลำบากนี้ให้สำเร็จได้อย่างไร

“โอเค งั้นแม่ไปเตรียมตัวก่อนนะ” ฝู้เฟิ่งหยีกดวางสายลง เธอไม่ได้เป็นคนเชื่อในโชคลางอย่างไร แต่เพื่อที่จะได้อุ้มหลานฝู้เฟิ่งหยีสามารถทำได้ทุกอย่าง

เซี่ยชีหรั่นนั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียง ดูเหมือนว่าช่วงนี้เธอจะตกหลุมรักการเหม่อลอยแบบนี้ซะแล้ว

ผ่านไปไม่นานหลังจากฝู้เฟิ่งหยีวางสายลง จิ่วจิ่วก็ได้โทรหาเธอ

“ชีหรั่น เป็นไงบ้าง คิดถึงฉันบ้างไหม?” จิ่วจิ่วพูดเสียงดังและเซี่ยชีหรั่นสามารถนึกภาพสีหน้าอันได้ใจของเธอได้ในขณะที่พูด ดูเหมือนว่าคุณเหยนชิงเหยียนดูแลสาวบ๊องคนนี้ได้อย่างดี

“ยัยบ๊องเอ้ย ไหนบอกมาสิว่าพวกเธอเที่ยวกันถึงไหนแล้ว?” เซี่ยชีหรั่นดุว่าและลุกขึ้นไปเปิดผ้าม่านให้แสงแดดจากภายนอกส่องเข้ามา

“น่าเสียดายจริงๆ ที่เธอไม่ได้มาด้วย”

“จะเสียดายอะไรล่ะ?” เซี่ยชีหรั่นอยากรู้ว่าอะไรทำให้ยัยบ๊องจิ่วจิ่วคนนี้เที่ยวจนหลงลืมตัวเองขนาดนี้

“เราไปเที่ยวโลกใต้น้ำมา มีสัตว์ทะเลมากมาย คนเยอะมาก ฉันยังได้พบกับเด็กน่ารักคนหนึ่งเรียกฉันว่าพี่สาวด้วย เห็นมั้ยว่าฉันดูเด็กแค่ไหน” จิ่วจิ่วนึกถึงเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในชุดสีขาวพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

เหมือนเซี่ยชีหรั่นเป็นโรคซินโดรมไปแล้วในขณะนี้ เพราะทุกครั้งที่ได้ยินคำว่าเด็กเธอก็จะนึกถึงคำพูดของฝู้เฟิ่งหยีและคำพูดของแม่

เซี่ยชีหรั่นเริ่มคิดถึงเรื่องของตัวเองและจิ่วจิ่วเห็นว่าเธอเงียบไปสักพักไม่มีการโต้ตอบ เธอจึงถามอย่างสงสัย “ชีหรั่น เธอโอเคไหม ทำไมดูแปลกจัง เธอมีเรื่องไม่สบายใจใช่ไหม?” จิ่วจิ่วถามเซี่ยชีหรั่นที่ยังคงเหม่อลอยด้วยความเป็นห่วง

“ชีหรั่น เธอเป็นไรไป?” จิ่วจิ่วเริ่มพูดเสียงดังขึ้น

“เปล่าๆ ฉันไม่เป็นไร” เซี่ยชีหรั่นพูดเบาๆ เธอไม่รู้ตัวว่าน้ำเสียงของเธอฟังดูไม่น่าเชื่อเลย แต่จิ่วจิ่วฟังออก

“ชีหรั่น เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ? เธอเล่าให้ฉันฟังสิ เรามาแก้ไขปัญหาด้วยกัน” จิ่วจิ่วพูดด้วยความเป็นห่วง

เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าควรบอกจิ่วจิ่วเกี่ยวกับสถานการณ์ของเธอนี้หรือไม่ แต่เรื่องสามีภรรยาถ้ามีคนอีกคนคอยให้คำแนะนำคงดีกว่าการที่ต้องต่อสู้ตามลำพัง

“จิ่วจิ่ว แม่ของเราทั้งสองฝ่ายอยากให้ฉันกับเชินหลินมีลูกกันเร็วๆ” เซี่ยชีหรั่นเล่าความปรารถนาของผู้ใหญ่ทั้งสองคนนี้ให้จิ่วจิ่วฟัง “แต่การเอาลูกไม่ใช่การตัดสินใจของฉันเพียงคนเดียวนะ” เสียงพูดของเซี่ยชีหรั่นเบาลงเรื่อยๆ และเธอรู้สึกอายที่ต้องเล่าเรื่องนี้ให้คนอื่นฟัง

“ฮ่าๆ ชีหรั่น เธอเครียดเรื่องนี้จริงเหรอ?” เสียงหัวเราะอันไพเราะของจิ่วจิ่วกระทบไปถึงเหยนชิงเหยียนที่อยู่ข้างเธอ

“หยุดหัวเราะนะ” เซี่ยชีหรั่นตำหนิเธอแล้วพูดต่อ “เชินหลินเขาน่ะ” เธอไม่รู้จะพูดยังไงต่อ

จิ่วจิ่วตั้งใจฟังน้ำเสียงของเซี่ยชีหรั่น เธอพูดไม่ออกจริงๆ หรือ?

“คุณเย่เขาทำไม?”

“ข้างๆ เธอมีคนมั้ย?” เซี่ยชีหรั่นกระซิบถาม

จิ่วจิ่วมองหน้าเหยนชิงเหยียนแล้วเดินออกไปและกระซิบพูด “ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวแล้ว มีอะไรรีบเล่ามา?”

“จิ่วจิ่ว ฉันไม่ได้ขี้เหร่ใช่ไหม?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างไม่มั่นใจ เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เอวของเธออีกครั้ง

“ไม่หนิ เธอก็ยังสวยเหมือนเดิม”

“แต่ว่าเชินหลินไม่แตะต้องฉันเลย” นี่คือสิ่งที่เซี่ยชีหรั่นกังวลมากที่สุด จากเรื่องที่เธอกลัวที่สุดกลับกลายเป็นเรื่องที่เธอต้องการที่สุดในตอนนี้ แต่ถึงอย่างไรการตบมือข้างเดียวมันก็ไม่ดังอยู่แล้ว

“หรือว่าคุณเย่มีปัญหาทางนั้น?” จิ่วจิ่วกระซิบเบาๆ แต่เรื่องแบบนั้นมีความเป็นไปได้น้อยมากและเธอก็แค่ถามลอยๆ

“ฉันไม่รู้” เซี่ยชีหรั่นส่ายหัว เธอคิดถึงความอ่อนโยนของเย่เชินหลิน คิดถึงกลีบดอกกุหลาบสีแดงที่โปรยปราย เธออยากมีลูกให้เย่เชินหลินจริงๆ แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิดเลย เพื่อที่จะตอบแทนความรักความพากเพียรที่เขาให้มา เซี่ยชีหรั่นสัญญากับตัวเองว่าจะหาหนทางช่วยเชินหลินให้ได้

“ฉันจะให้คำแนะนำเธอเอง แต่เธอต้องรอฉันกลับไปก่อน เพื่อความสุขของเธอฉันจะรีบกลับไปวันนี้เลย” จิ่วจิ่วแอบยิ้มเบาๆ เธอนึกไม่ออกจริงๆ ว่าเซี่ยชีหรั่นจะน่าเอ็นดูขนาดนี้และอีกอย่างคำแนะนำนั้นเธอเพิ่งจำมาจากข่าวในเช้าวันนี้อย่างสดๆ ร้อนๆ เลย

หลังจากได้ยินคำพูดของจิ่วจิ่วแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกดีขึ้น

เมื่อเซี่ยชีหรั่นได้ข่าวว่าจิ่วจิ่วกำลังจะมาถึงในช่วงบ่ายนี้ เธอก็รีบวิ่งออกไปรับจิ่วจิ่วอย่างมีความสุขจนลืมหยิบโทรศัพท์ออกไปด้วย

“คุณเหยนชิงเหยียน คุณเข้าไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันขอออกไปซื้อของกับชีหรั่นหน่อย” จิ่วจิ่วยิ้มพูดแล้วมองหน้าเซี่ยชีหรั่น เหยนชิงเหยียนก็มองหน้าจิ่วจิ่วด้วยความสงสัย จะซื้อของอะไรกันแน่ถึงให้ไปด้วยไม่ได้?

จิ่วจิ่วเห็นสีหน้าของเหยนชิงเหยียนแล้วกลอกตาขาวใส่ ความลับของผู้หญิงนะ คุณอยากรู้ทำไม?

“งั้นพวกคุณไปเถอะ อย่ากลับดึกล่ะ ถ้าของเยอะโทรหาผมได้นะ” เหยนชิงเหยียนรู้ว่าพูดต่อไปจิ่วจิ่วก็ไม่ยอมให้เขาไปด้วย เพราะจิ่วจิ่วเป็นคนค่อนข้างเข้มงวดกับตัวเอง